Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

donderdag 16 oktober 2014

LA VILLETTE; CITÉ DE SANG, CITÉ DE LA MUSIQUE

Hoe kom je van de stad van het bloed naar de stad van muziek? Een wat vreemde vraag maar toch is dat waar mijn blog over gaat.

Cité de Sang
In 1865 besloot Baron Haussmann, in opdracht van Napoleon III, om het stadsdeel La Villette in het 19e arrondissement te moderniseren, door het hergroeperen van de diverse veemarkten en de abattoirs. Op 21 oktober 1867 werden drie gigantische hallen in gebruik genomen: De overdekte veemarkt, het gebouw Jules de Mérindol aan de zuidkant van het Canal de l’Ourcq en de abattoirs aan de noordkant.
De geschiedenis van dit stadsdeel is fascinerend, een haast gesloten stad, met eigen rituelen, gedragscodes en hiërarchie. Ook wel de stad van het bloed genoemd, waar zo rond het jaar 1900, 23.000 schapen en 5.000 runderen per jaar werden geslacht en in stukken gesneden. Aan het begin van de 20e eeuw zijn de slachthuizen hopeloos verouderd. In 1930 wordt nog een verwoede poging gedaan om te moderniseren, maar in 1950 verliest men de strijd met de koelindustrie. Het is rendabeler om het vee ter plaatse, in de fabrieken zelf, te slachten en meteen te verwerken. Tegen beter weten in besluit men om in 1959 de slachthuizen opnieuw te verbouwen onder het mom van nationaal belang. Technische storingen en veel, heel veel, geldtekort doen de abattoirs uiteindelijk de das om.

De abattoirs van Parijs rond 1900 - Photo Robert Doisneau

"Het schandaal van La Villette" siert weldra de voorpagina's van alle kranten. De werkzaamheden worden in 1970 gestopt en de industriële slachthuizen worden in 1974 gesloten. In 1979 wordt een begin gemaakt door het 'Etablissement Public du Parc de la Villette', met de herinrichting van het 55 hectaren grote gebied waar natuur, architectuur, ontspanning en cultuur met elkaar zullen worden verenigd.

Cité de la Musique
In 1982, François Mitterrand was inmiddels een jaar President van Frankrijk, wordt de in Zwitserland geboren Fransman en architect Bernard Tschumi geselecteerd en La Villette wordt zo  onderdeel van de 'Grands Traveaux' François Mitterrand.

Al in 1984 krijgt het aspect cultuur zijn eerste invulling door de inhuldiging van de 'Zenith', mede door toedoen van de toenmalige minister van cultuur Jack Lang. Met een capaciteit van ongeveer 6.300 plaatsen en een oppervlakte van 6.200 m² is het één van de grootste zalen van de stad. Al snel volgt de 'La Grande Halle' (1985), een grote hal van glas en staal die dienst deed als voormalige veemarkt; in 1865 ontworpen door Jules de Mérindol. De renovatie wordt toevertrouwd aan Bernard Reichen en Philippe Robert die de lijn aanhouden van de beroemde hallen van Baltard. Het heeft een oppervlakte van 20.000 m² en wordt geheel gewijd aan culturele evenementen, shows en tentoonstellingen.

La Grande Halle met op de voorgrond de fontaine aux lions

Al snel volgen meerdere beroemde gebouwen, waaronder de Geode in mei 1985, de grootste bioscoop in Frankrijk en het wetenschappelijk museum, 'la Cité des Sciences et de l’Industrie' in 1986. In 1987 wordt uiteindelijk de grootste groenvoorziening van Parijs voor het publiek opgesteld.

Inmiddels wordt er verder gebouwd aan de Cité de la Musique. Een nieuwe tempel van cultuur bestaande uit een Oost- en Westvleugel volgens een ontwerp van Christian de Portzamparc. Het biedt onderdak aan het hoger nationaal conservatorium voor muziek en dans (Conservatoire Nationale Supérieure de Musique et de Dance Paris), Twee concertzalen voor 1000 en 250 muziekliefhebbers, repetitieruimtes, een museum voor muziek en zeer zeldzame klassieke muziekinstrumenten. De collectie, voornamelijk uit de 15e tot 20e eeuw, bevat onder andere de gitaar van Hector Berlioz, de Parijse piano's van Chopin en Liszt en blaasinstrumenten gemaakt door Adolphe Sax. Verder is er een  Media Centre en bibliotheek gehuisvest met meer dan 100.000 documenten èn, het is het thuis van het Ensemble Intercontemporain bestaande uit 31 solisten. Het gebouw opende in 1995.

Cité de la Musique van de architect Christian de Portzamparc met op de achtergrond de Philharmonie de Paris

Slechts 10 jaar later, op 6 maart 2006 kondigen de minister van Cultuur en Communicatie; Renaud Donnedieu de Vabres, de burgemeester van Parijs; Bertrand Delanoë en de directeur van de Cité de la Musique en de Salle Pleyel; Laurent Bayle, tijdens een persconferentie een nieuw prestigieus project aan. De bouw van de grootste klassieke concertzaal van Europa, die plaatst moet bieden aan, 2400 mensen: de 'Philharmonie de Paris'. Een 110 miljoen euro kostend prestige object dat wordt gebouwd in het Parc de la Villette op een open driehoek naast de Cité de la Musique. Ironisch genoeg werd dit nieuws wereldkundig gemaakt bij de opening van de chique en historische Salle Pleyel, in de buurt van de Champs Éysées, die net voor vele miljoenen was gerestaureerd en plaats biedt aan 'slechts' 2.000 mensen.

Artist Impression van de Philharmonie naar een ontwerp van Jean Nouvel

Met de bouw wordt begonnen in 2010, maar door het opleggen van bezuinigingsmaatregelen door de Franse regering van President Hollande in 2011, worden een aantal culturele projecten afgeblazen. Maar het werk aan de Philharmonie was al te ver gevorderd zodat annulering uitgesloten bleek. De bouwwerkzaamheden hebben 18 maanden stil gelegen, en in maart 2012 is men weer begonnen met de bouw van het nieuwe geesteskind van de Franse Architect Jean Nouvel: De thuishaven voor het Concertgebouworkest van de stad Parijs. 45% wordt bekostigd door de staat, 45% door de stad Parijs en de overige 10% komt uit fondsen uit de regio Ile-de-France.

De bouwplaats per oktober 2014

Een concertzaal met 2400 plaatsen, die aangepast kan worden aan grote en kleine gezelschappen en voorzien van een 'Son et Lumiere'. Son et lumiere is een bijzondere toepassing van theatrale verlichting, projectie en geluid om een extra dimensie toe te voegen. Verder 8 repetitieruimten voor meerdere muziekgezelschappen, een café, 2 restaurants, bibliotheek en mediatheek, een conservatorium, en op het dak, toegankelijk voor het publiek, een multimediascherm van 5600 m². Mede dankzij het futuristische ontwerp van Jean Nouvel heeft de nieuwe Franse minister van Cultuur Frédéric Mitterrand, ja de neef van, een subsidie toegezegd van ruim 45% van de bouwkosten. De opening van het gebouw had echter moeten plaatsvinden drie jaar later in 2014.

Artist Impression naar wat de grootste concertzaal van Europa moet worden

Maar de geschiedenis herhaalt zich. De initiële kosten van 110 miljoen euro blijken veel te laag te zijn ingeschat. Acht jaar later blijken de werkelijke kosten meer dan verdrievoudigd te zijn en door alle vertragingen is er nog geen bodem te zien in de schijnbaar bodemloze put.  Op de bouwplaats hangen nog de spandoeken met 'ouverture' - opening in januari 2015. De staat van het zeer imposante geesteskind van Jean Nouvel laat echter een heel andere beeld zien. De miljoenen overschrijding drukt ook nog eens zwaar op de schuldenlast van de stad Parijs, die onder het bewind van de vorige burgemeester; Bertrand Delanoë, is opgelopen van 1,3 miljard euro naar 3,2 miljard. Maar ook de armlastige regering van François Hollande  is niet van plan om de stekker te trekken uit een van de duurste kunstprojecten van de Franse staat dat ironisch genoeg is gelanceerd door zijn rechtse voorganger.

Zicht op de futuristische creatie van Jean Nouvel gezien vanaf de ringweg rond Parijs

Parijs krijgt zijn futuristische nieuwe klassieke concertzaal. De 'Philharmonie de Paris', die met zijn enorme, op Maurits Escher geïnspireerde metalen constructie, belooft om de noordelijke skyline van Parijs te transformeren - is op weg om een van 's werelds duurste concertzalen te worden, ondanks de pogingen van sommige politici om dit te blokkeren vanwege zijn spiraalvormig prijskaartje. Vergeet opening januari 2015 het wordt zeker najaar 2016.

De beplating van de Philharmonie de Paris die sterk aan Maurits Escher doet denken


Na het lezen van deze blog wil ik u vragen uw stem uit te brengen op Paris FvdV voor de Golden Blog Awards 2014. U kunt elke dag stemmen tot en met 23 oktober 2014. Klik hier voor de pagina van de Golden Blog Awards. U kunt stemmen door op de knop 'Je Vote' te klikken. Wederom dank voor uw stem.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten