Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

donderdag 19 oktober 2017

EEN BIZAR STUKJE PARIJS

Wie op zoek is naar vernieuwing vindt die zonder moeite in het 13e arrondissement. Een wijk in beweging of zoals de Fransen zeggen: "Un quartier qui bouge". Wie op een actuele kaart van Parijs kijkt ziet rond de nationale bibliotheek een groot wit gebied gemarkeerd met 'secteur en traveaux'. Zo'n twintig jaar geleden begon men hier met de herinrichting van deze zone, Tolbiac genaamd. En deze werkzaamheden gaan nog door tot 2025. De opening van de Bibliothèque National de France in 1995  en de aanleg van metrolijn 14 was het startsein voor het grootste project op het gebied van stadsvernieuwing in Parijs sinds baron Haussmann. Langs een centrale as van anderhalve kilometer, de avenue de France, gebouwd boven op een spoorwegknooppunt tussen de Gare Austerlitz en de restanten van de Petite Centure (de oude ringspoorweg rond Parijs) ontstaat het Quartier Latin van de 21e eeuw, vol met universiteiten, onderzoeksinstituten, bibliotheken, centra voor kunst en incubators.

De Halle Freyssinet biedt plaats aan 1000 start-ups

Mede dankzij het initiatief van Xavier Niel is een stukje industrieel erfgoed, de Halle Freyssinet verbouwd. Ooit een vervallen 3000 meter lange vrachthal van de Franse spoorwegen, nu een monument dat plaats biedt aan de grootste internet-incubator ter wereld met onderdak voor maar liefst 1000 start-ups. De nieuwe naam voor deze start-up campus: Station F.
Niel, geboren op 25 augustus 1967 in Creteil, een van de buitenwijken van Parijs, een Franse ondernemer en zakenman die actief is in de telecommunicatie- en technologie industrie en bekend als oprichter en meerderheidsaandeelhouder van de Franse internetprovider en mobiele operator Iliad S.A. en mede-eigenaar van de krant Le Monde. Samen met de gemeente Parijs kocht hij de oude loods voor 70 miljoen van de SNCF, de Franse spoorwegen en groot grondbezitter in Parijs. Vervolgens investeerde hij nogmaals 60 miljoen euro voor renovatie onder leiding van de beroemde architect Jean-Michel Wilmotte. Doel: Parijs te laten uitgroeien tot de meest innovatieve hoofdstad van Europa. De stad investeert nog eens ruim 1 miljard euro, dat geld gaat over de jaren als subsidie naar startende ondernemingen.

De Grands Moulins de Paris, tot 1996 een meelfabriek

Een stukje verder liggen de panden van de universiteit Paris-Diderot / Paris 7 gevestigd in prachtig gerestaureerde industriële panden: De Grands Moulins de Paris, tot 1996 een meelfabriek, de Halle aux Farines en de oude persluchtfabriek Sudac. Gelegen in het kwadrant quai Panhard-et Levassor, Pont National, rue Albert Einstein, en rue Thomas Mann. Hier studeren zo'n 30.000 studenten.

Een prachtig stukje gerestaureerd industrieel erfgoed, de oude persluchtfabriek Sudac

Maar het meest bijzondere gebouw dat ik de afgelopen week mocht bezoeken op uitnodiging van de kunstenaar-beeldhouwer Jean-Paul Réti was Les Frigos. Vroeger gevestigd aan de quai de la Gare 91 nu aan de rue des Frigos. Het pand kent een rijke geschiedenis. De Compagnie Ferroviaire de Paris-Orléans begon de "Frigos" te bouwen. Het station ‘Frigorifique’ van Parijs-Ivry is gebouwd in 1921. Het was een van de grootste koelhuizen van Parijs, gunstig gelegen aan een spoorwegemplacement waar tussen 1921 en 1975 alle voedingswaren voor de stad werden opgeslagen. Met het verdwijnen van de voedselhallen in het centrum van de stad en de verhuizing naar Rungis had het gebouw geen functie meer en ging het snel bergafwaarts.

Les Frigos biedt plaats aan 200 kunstenaars

De gemeente Parijs besloot in 1990 om dit massieve industriële gebouw te slopen. Mede dankzij de onverzettelijkheid van de bewoners, vooral kunstenaars en creatievelingen verenigd in de APLD91; ‘Association Pour Le Développement du 91 quai de la Gare’ en de l'association des locataires kreeg het pand een tweede leven. Les Frigos is nu een gerespecteerde plek in Parijs waar gecreëerd en geproduceerd wordt. Jean-Paul Reti staat er op dat ik vermeld dat alle 120 bewoners rechtmatige huurders zijn waaronder gerenommeerde kunstenaars, maar bovenal zelfstandige ondernemers. Verder ruim 3000 potentials die hier jaarlijks komen voor stages en of workshops in mode, design, muziek en nog veel meer.

Van binnen is het pand een groot graffiti museum vol met originele elementen

Het pand aan de buiten en binnenzijde vol met graffiti en street-art, laat u zich daardoor vooral niet misleiden, valt op door zijn bijzondere industriële architectuur midden tussen de ultra moderne nieuwbouw. Van binnen is het pand ronduit bizar te noemen. Vol met originele elementen die de vroegere functie van het gebouw duidelijk weergeven. Vijf etages vol met tot atelier omgebouwde koelcellen, 70 in totaal, met muren van gewapend beton met een dikte van 70 centimeter en unieke massief houten deuren die door een man of vrouw nauwelijks te openen zijn.

Bij de ingang, een tekening van Cabu, pseudoniem van Jean Cabut, striptekenaar en cartoonist van Charlie Hebdo, die tragisch om het leven kwam bij de aanslagen in Parijs op 7 januari 2015

Aan de plafonds roestige pijpen die de koelelementen vormden. De gehele verbouwing van het pand is door de kunstenaars zelf ter hand genomen. Er moest waterleiding komen, elektriciteit, ventilatie, verwarming en vooral ramen. Een unieke plek waar het levendig, gezellig en vooral kleurrijk is. Jaarlijks stellen de kunstenaars hun atelier open voor bezoekers, meestal aan het einde van de maand mei. Dus hou vooral de maand mei in de gaten voor de ‘Portes Ouvertes’. Er is altijd de mogelijkheid om separaat een afspraak te maken met de kunstenaars. Hun websites vind je op de gezamenlijke website van Les Frigos.com

De koelcellen zijn ingericht als ateliers

Een andere manier om het gebouw te bezoeken is om er een maaltijd te gebruiken. The Office table d’hôtes serveert een drie gangen maaltijd in het pand voor slechts €40. U zit aan één grote lange tafel waar u de mogelijkheid heeft om anderen te ontmoeten en te praten over kunst. Een bijzonder initiatief. Vanaf 10 personen kunt u ook een privé tafel reserveren. The Office is gevestigd op de derde etage, je dient vooraf te reserveren.

Horen, zien en zwijgen street art in Les Frigos door Jo Di Bona

Vijf etages vol met graffiti en street art, je komt ogen tekort

200 kunstenaars zijn hier gevestigd in 90 ateliers, een uniek stukje Parijs 

Nog een leuke wetenswaardigheid over het 13e: Jerôme Coumet, de 47-jarige burgemeester van het 13e arrondissement startte met een bijzonder initiatief. Om kunst buiten musea te stimuleren en te zorgen voor een verbetering van de levenskwaliteit voor de bewoners, is Coumet een samenwerking aangegaan met 12 Franse- en internationale street art kunstenaars, om reusachtige muurschilderingen uit te laten voeren op meerdere muren en gebouwen in zijn arrondissement. Het idee leunt op verhuurders en scholen die vrijwillig hun buitenmuren ter beschikking stellen voor straatkunst. De deelnemende kunstenaars worden door het stadhuis gratis voorzien van steigers en materiaal, tevens worden ook hun reiskosten vergoed. Bewoners krijgen drie ontwerpen in hun brievenbus en mogen gezamenlijk een keuze maken welk design het beste bij hun gebouw past. Zo krijgen omwonenden, voetgangers, schoolkinderen ook de kans om kennis te maken met de diverse kunstenaars. In plaats van de politiedagvaardingen en hoge boetes ontvangen de kunstenaars nu spontane giften en worden regelmatig getrakteerd op cake en sinaasappelsap. Inmiddels telt het 13e arrondissement vijftien muurschilderingen en is zo een van de grootste openluchtmusea van Parijs.

Muurschilderingen betaald door de 'Mairie' van het 13e arrondissement

vrijdag 13 oktober 2017

PARIJSE WIJNBARS

Wijnbars zijn altijd populair geweest in Parijs. Maar er is een nieuwe trend te bespeuren in de Franse hoofdstad. De laatste tijd wordt het fenomeen wijnbar ook ontdekt door jonge chef-koks. Waar je niet alleen een uitstekend glas wijn kunt drinken maar dit ook kunt combineren met een hoogstaande maaltijd. Bij alle adressen zijn de kosten voor een menu inclusief 2 glazen wijn tussen de € 40 en € 45 per persoon. Met de komende wijnfeesten van Montmartre (11 tot en met 15 oktober) in het vooruitzicht is het hoog tijd voor een top 10.

Wijnbars zijn altijd populair geweest in Parijs

Maar eerst wat meer over de Parijse wijnfeesten.
Vroeger was Montmartre een echt wijndorp met meerdere wijngaarden. Waar nu de Place Pierre ligt strekte zich een wijngaard uit. Dat was ook het geval tussen de rue Tardieu en de rue d'Orsel, op de place Jean-Baptiste Clément en rondom het Château des Brouillards. De genadeslag werd gegeven door de exploitatie van kalkgroeven in de hellingen van Montmartre. Over de oudste wijngaard van Parijs; de Clos de Montmartre; doen verschillende verhalen de ronde. Volgens de romantici onder ons werd de wijngaard al in de Gallo-Romeinse tijd aangeplant. De realisten echter vertellen een heel ander verhaal: In 1932 besloot de stad Parijs, dat Montmartre al in 1860 had geannexeerd, om door zijn "Service de Jardins", op de hoek van rue des Saules en de rue Saint Vincent, een wijngaard te laten aanplanten.

Inmiddels zijn we al weer toe aan de 84e editie van de Parijse wijnfeesten

In 1933 nam de toenmalige burgemeester van Montmartre, Pierre Labric, het initiatief  voor de wijnfeesten; Fète des Vendanges, elk jaar in oktober. In 1950 is het Syndicat d'Initiative du Vieux Montmartre opgericht met de wijlen Anatole als Garde Champêtre de la Commune Libre. 'Bewaker' Anatole is overleden op 7 januari 1998 na 48 jaar in functie te zijn geweest. Bernard Beaufrère is de huidige Garde Champêtre. Tegenwoordig zetelt La Commune Libre du Vieux Montmartre in de rue Mont Cenis, met als burgemeester Aain Coquard.

Het Syndicat d'Initiative du Vieux Montmartre heet u van harte welkom

De alweer 84e editie nodigt u uit om het feest te vieren van het licht. Uniek is dat er dit jaar aandacht wordt besteed aan wijnen uit Portugal. Na ‘Paris Plages’ en ‘Nuit Blanche’ is dit het drukst bezochte festival van Parijs. Dit jaar verwachten ze 400.000 mensen in de straten van Montmartre tijdens de vijf dagen van de wijnfeesten.
Ook in het voorjaar, zo rond eind april, is er een wijnfeest in het 18e arrondissement waar Montmartre onder ressorteert. In de wijnkelder van het stadhuis ligt de gehele wijnoogst van Clos Montmartre, zo'n 300 tot 500 flessen. De wijnflessen worden per 6 stuks verpakt in een houten kistje, waarvan de bovenkant wordt beschilderd door een Montmartriaans kunstenaar. De kostbare kistjes worden dan per opbod verkocht en de opbrengst is bestemd voor goede doelen.

Op de fles hoort een kurk en geen schroefdop volgens de Fransen

Wijn drinkt de gemiddelde Fransman nog steeds het liefst uit eigen land. Dat is gewoon de beste volgens de Fransman en dan ook nog eens uit een fles met een kurk en niet uit een fles met een schroefdop. De stad is dan ook bezaaid met knusse wijnbarren. Hier volgt de top 10 in willekeurige volgorde:

ALBION: In de rue du Faubourg-Poissonnière 80, in het tiende arrondissement. Niet ver van het Gare du Nord, dus een ideaal begin van een lang weekend Parijs, na aankomst met de Thalys. Albion wordt gerund door een Engelse chef-kok Matthew Ong. Bij de maaltijden serveert de barman Hayden Clout een uitstekende selectie wijnen. Gesloten op zondag en op maandag.

Albion in de rue du Faubourg-Poissonnière 80 - Photo courtesy of  John Carey

LE DAUPHIN: een stukje voorbij de bistro Le Chateaubriand vind je de wijnbar van de jonge chef-kok Inaki Aizpitarte. Een uitstekende wijnkaart in combinatie met een dagelijks veranderende kaart. Bijzondere gerechten van escargots met kool of ijs gemaakt van karnemelk met olijfolie. Le Dauphin vindt je in het elfde arrondissement aan de avenue Parmentier 131. Gesloten op zondag en maandag. Ik adviseer je wel om vooraf te reserveren.

LE VERRE VOLÉ: Volgens de Engels krant The Guardian een van de beste wijnbars 'nieuwe stijl' in de stad. Onlangs uitgebreid om te voldoen aan alle reserveringen. Let op de bijzondere wijze hoe de wijnen worden gepresenteerd. Aan te bevelen zijn lam met een terrine van vijgen, maar ook de kazen zijn niet te versmaden. Gelegen in de buurt van het romantische Canal Saint Martin in het tiende arrondissement. Rue de Lancry 67 en dagelijks geopend.

VIVANT CAVE: Het was even wennen aan de uitbundig getatoeëerde armen van de in Zwitserland geboren kok Pierre Jancou. Hij verdiende zijn sporen aan de rechteroever, bij het restaurant Bouillon Racines en la Crèmerie. Helaas het duurde maar even want in 2013 verkocht hij het restaurant aan David Lanher. In 2016 sloot het restaurant maar de Cave is gelukkig gebleven.  De wijnbar is gevestigd in een voormalige winkel van exotische vogels en te vinden in het tiende arrondissement in de rue Petites Ecuries 10. Gesloten op zaterdag en zondag.

Grain d'Amour, van het land waar het leven goed is

FRENCHIE BAR À VINS: Dit restaurant wordt gerund door chef-kok Gregory Marchand en de Sommelière Laura Vidal. Zij beheert een van de meest interessante wijnkaarten van Parijs. Verwacht zinnenprikkelende kleine gerechten, zoals terrine de campagne met boerenbrood of gerookte forel met komkommer, ingelegde uien en knoflook. Adres; rue du Nil 6 in het tweede arrondissement. U kunt niet reserveren want het restaurant heeft geen telefoon. Gewoon binnenlopen. Gesloten op zaterdag en zondag.

JUVENILE'S: Een gezellige en betrouwbare wijnbar in het hart van Parijs met een Schots tintje. De Schotse eigenaar Tim Johnston was de eerste die het aandurfde om in Parijs Australische wijnen te schenken, speciaal voor de expats van Down Under. Maar dit adres staat ook bekend om zijn voortreffelijke wijnen uit de Rhône-vallei. Voor de echte liefhebbers is het goed te weten dat hagggis altijd op de menukaart te vinden is en dit in combinatie met Engelse, of moet ik zeggen Britse boerderijkazen. Te vinden in de rue Richelieu 47 in het eerste arrondissement. Gesloten op zondag en op maandagmiddag

LES PAPILLES: Bertrand Bluy's Bistrot à Vins is uitgegroeid tot een begrip in het Quartier Latin. Druk bezocht door de academici uit het vijfde arrondissement. 's Middags kun je hier al binnen wippen voor een goed glas wijn en een snelle hap. 's Avonds is reserveren een must, want je betaalt hier een vaste prijs per menu van € 33. Met liefde bereid door chef-kok Ulric Claude. Gerechten zoals pompoensoep met kleine croutons, spekjes, bieslook en schaafsel van rauwe kastanjes, en panna cotta met gestoofde Reine-Claudes. Rue Gay-Lussac 30. Gesloten op zondag en op maandag.

LES FINES GUEULES: Gevestigd in een fraai 18e-eeuws pand vlakbij het Louvre. Op het menu gerechten, bereid met producten die komen van de beste producenten die je kunt vinden in de omgeving van Parijs. Zoals boter uit Bretagne van Jean-Yves Bordier en vlees van de topslager Hugo Desnoyer. Mooie gerechten, waaronder varkenslende met wilde paddestoelen en de specialiteit van de kok Jacques Genin; met hazelnoot-crème gevulde soesjes. Dagelijks geopend en te vinden in de rue Croix des Petits Champs 43, in het eerste arrondissement.

Montmartre in de ban van de wijn

VERJUS WINE BAR: Deze 'Americans in Paris'; Braden Perkins en Laura Adrian runden eerst de 'verborgen keuken van de Supper Club.  Gevestigd aan de zijkant van de tuinen van het Palais Royal aan de rue Richelieu 52 en de rue Montpensier 47. De ene ruimte is het restaurant, de andere een wat minder formele wijnbar, waar jonge foodie-hipsters elkaar ontmoeten. Alleen 's avonds geopend. Heerlijke snacks, waaronder in karnemelk gebraden kip of een heerlijk Italiaanse pudding, een zogenaamde 'butterscotch budino', die weer perfect aansluit bij hun heerlijke dessertwijnen. Eerste arrondissement, geen telefoon en gesloten op zaterdag en op zondag. Kosten € 35 pp, inclusief twee glazen wijn

WILLI'S WINE BAR: Waarschijnlijk een van de eerste bekende wijnbars in Parijs. Na het openen van zijn populaire wijnbar aan de achterzijde van het Palais Royal zo'n 32 jaar geleden, was het de Engelsman Mark Williamson, die waarschijnlijk een grotere invloed heeft gehad  op wat de Parijzenaars drinken dan menig ander. Inmiddels is de uitbreiding van zijn zaak voltooid. Wat echter nooit zal veranderen is het internationale publiek, de briljante selectie van wijnen per glas en een menu dat steeds de seizoenen volgt. Gerechten zoals kwartelborst op slablaadjes met gekruide nectarines. Al 32 jaar op het zelfde adres; rue des Petits Champs 13 in het eerste arrondissement. Gesloten op zaterdag en op zondag.

Een van de oudste en meest deskundige wijnwinkel in Parijs is te vinden naast de prachtige Galerie Vivienne: Legrand filles et Fils.  Aan de hoge bar is het heerlijk toeven en proeven van een goed glas wijn met daarbij geserveerd heerlijke tapas. Om je heen honderden flessen die je best thuis in je kelder zou willen hebben liggen.
Op de boulevard de la Madeleine nr. 3, de grootste wijnzaak van Europa, Lavinia. Schrik niet, hier liggen meer dan zesduizend wijnen op voorraad.

Wijn is onder de dranken de nuttigste, onder de medicijnen de lekkerste, en onder de voedingsmiddelen de aangenaamste, santé!

Wist je trouwens dat, weliswaar ongebruikelijk, je je eigen wijn kunt meenemen naar een restaurant. Als je het doet dan wordt er wel een bedrag gerekend als gedeeltelijke compensatie voor het feit dat je niet van de wijnkaart bestelt. Verder is er een verschil in prijs bij een wijnbar, tussen een fles die je meeneemt naar huis en een fles die je daar ter plekke opent. Je betaalt dan kurkengeld; ‘Droit de bouchon.’


Wijn is onder de dranken de nuttigste, onder de medicijnen de lekkerste, en onder de voedingsmiddelen de aangenaamste. Deze wijsheid is niet van mij maar van de Griekse filosoof Plutarchus (46 – 120 n.C). Santé.

vrijdag 6 oktober 2017

DE PARIJSE CONCIËRGE

Misschien kent u de bekende zwart-wit foto van de Franse fotograaf Robert Doisneau: ‘La Concierge aux Lunettes’ gemaakt in 1945. Doisneau werd vooral beroemd door zijn foto's van het straatleven. Hij noemde zich eerder een ‘beeldenvisser’ dan een ‘beeldenvanger’, onder andere omdat hij zich mengde (onderdompelde) tussen zijn onderwerpen, als een geduldige voorbijganger die een zekere afstand tot zijn onderwerpen houdt en afwacht tot zich een klein verhaal afspeelt. Zijn foto's zijn vaak doortrokken met humor, maar ook met nostalgie, ironie en tederheid. ‘La Concierge aux Lunettes’ voldoet helemaal aan het cliché beeld van de Parijse conciërge: Ze is oud, klein, kromgegroeid, lelijk en nors, maar een onverzettelijk vrouwtje dat al te nieuwsgierige toeristen van de romantisch ogende binnenplaats verjaagt. Glurend vanuit hun loge, waar de tv altijd aanstaat, achter een vaal raampje met een weggeschoven gordijntje. Ze horen net zo bij het Parijse beeld als de obers met hun smetteloze witte voorschoten, als de ‘petits cafés’ op de zinken comptoirs en de violetkleurige kaartjes van de métro.

 ‘La Concierge aux Lunettes’ - foto gemaakt door  Robert Doisneau in 1945

Maar de oude vertrouwde Parijse conciërge dreigt uit te sterven: de ‘bewakers’ van appartementencomplexen, die vaak een hele sociale functie vervullen, worden steeds meer vervangen door elektronische toegangscontroles en particuliere schoonmaakbedrijfjes.
“Een stad zonder conciërge heeft geen geschiedenis, geen smaak en is flauw als een soep zonder peper en zout, een vormeloze ratatouille”, schreef de Franse romanschrijver Céline in 1932 in zijn Reis naar het einde van de nacht . Parijs dreigt zo'n smakeloze stad te worden. De cijfers spreken voor zichzelf. In de vroege jaren tachtig telt INSEE het ‘Institut National de la Statistique et des Études Économiques’ bijna 30.000 conciërges in Parijs. Dertig jaar later, bevatten de meest optimistische schattingen 17.000 conciërges in de hoofdstad, waaronder 1250 met een sociale uitkering.

De oude vertrouwde Parijse conciërge dreigt uit te sterven en uit het stadsbeeld te verdwijnen

Het overgrote deel van de conciërges in Parijs is van Spaanse of Portugese origine. Ze kwamen ooit als immigranten naar de hoofdstad en namen daar het stokje over van de generatie die hun wortels hadden in de Franse regio Bretagne. Sinds de aanslagen in Parijs van november 2015 doet het Parijse stadhuis  nog een laatste poging het tij te keren, want elk jaar verdwijnen er zo’n 2000. Voor de grootste vakbond van de beroepsvereniging, de ‘Syndicat National Indépendant des Gardiens d'Immeubles, Concierges et Professions Connexes’, zijn de problemen veelzijdig; de leegloop naar aanleiding van de lage lonen en de te kleine pensioenen. “Videocamera’s en digicodes vervangen niet het wakend oog achter het gordijn dat altijd gedeeltelijk geopend is. “Het is een wanhopige situatie”, zei een woordvoerder. “Met wat ze verdienen, zijn er weinigen in staat geweest om geld opzij te zetten om vervolgens iets voor hun zelf te kopen. Vaak zijn het alleenstaanden met familie in het buitenland waar ze nauwelijks een band mee hebben. Sommige mensen staan bij hun pensioen letterlijk op straat.”

De loge, vaak niet groter dan 15 m²

Afhankelijk van hun werkzaamheden, verantwoordelijkheden en ‘schaarse’ opleiding verdient een ‘Gardien-conciërge d’immeuble’ in Parijs bruto tussen de € 1361,16 en de € 1799 per maand. Het salaris, conform een in de wet vastgelegde CAO, geregistreerd bij een vakbond, omvat verschillende elementen; het contractuele maandsalaris, een senioriteitsbonus (3% van het basissalaris per 3 jaar) en een 13e maand, uitsluitend bij een voltijd baan. De medewerkers zijn verdeeld in twee categorieën A en B. De werknemers in categorie A hebben een deeltijd baan en krijgen geen gratis huisvesting toebedeeld. Die is alleen weggelegd voor de categorie B, een voordeel voor hen in natura. De verhuurder zorgt voor verwarming, maar de overige kosten zijn voor de huurder. Het behang in de loge, vaak niet groter dan 15 m², wordt volgens contract eens keer per vijf jaar vervangen.

Ze waken dag en nacht, glurend vanuit hun loge, waar de tv altijd aanstaat, achter een vaal raampje met een weggeschoven gordijntje

In het 12 arrondissement vlakbij de Place de la Nation maak ik kennis met Mechda in haar kleine donkere tweekamerwoning op de begane grond van een appartementen complex. Ze woont daar met haar gezin, man en twee kleine kinderen. Haar baan is vijftig uur in de week inclusief de zaterdag. “Ik begin om 07:00 met het buitenzetten van de afvalcontainers en maak een begin met het reinigen van de gemeenschappelijke ruimtes. Vervolgens sorteer ik de post en schuif die onder de deuren van alle appartementen, verdeeld over zeven etages. Ook neem ik alle pakketten die bezorgd worden in ontvangst. De middag is meer gewijd aan de wekelijkse taken; het reinigen van de ramen, de zeven trappen en het poetsen van het koperen deurbeslag. Ik ben ook nog verantwoordelijk voor de tuin en de omliggende groene ruimte. Mijn man doet de technische installatie. Om financieel rond te komen onderhoudt hij nog drie andere gebouwen. Vaak moet ik ook nog eens achter de huurpenningen aan of slechte betalers berispen. Best zielig, want er wonen hier mensen met heel kleine pensioentjes die nauwelijks rond kunnen komen.”

Rue d'Annam, 20e arrondissement, een chique appartementencomplex

Wat vind je leuk aan de baan?
Mechda denkt na. “Het contact met de bewoners. Iedereen stopt wel voor een praatje. Ik ken hun problemen en hoor vaak de nieuwtjes als eerste.”

Wat stoort je het meest?
De mensen die altijd komen klagen, bijvoorbeeld over het kind van de buren dat te veel lawaai maakt. De woningen zijn hier erg gehorig. Ik moet dan de zaak weer oplossen. Of ouders die mij als een soort van oppasmoeder verslijten, om op de kinderen te letten als ze uit school komen.

Wat verdien je?
“Ik ontvang € 1400 in de maand. De woning waar ik woon is gratis. Ik betaal alleen een kleine vergoeding voor de elektriciteit maar niet voor verwarming, die is inbegrepen.”
Aan het eind van het jaar krijg ik van de bewoners altijd een geldbedrag tussen de € 40 en € 150, maar de crisis is hier ook duidelijk van invloed.

Mag ik een foto van je maken?
“Nee, liever niet”.

Mechda zelf wilde niet op de foto, de kat mocht wel

De gemeente Parijs is nu een actie begonnen tot het behoud van de conciërges in de stad. Dit is een van de lessen van de aanslagen van Parijs in november 2015, toen meerdere conciërges tijdens deze donkere dagen vele slachtoffers hebben gered of onderdak hebben verleend. Zeven conciërges werden geëerd met de bronzen medaille van de stad Parijs.
In dit licht bezien heeft de gemeenteraad van Parijs besloten om alle conciërges beter te trainen. Een initiatief dat met open armen is ontvangen door het Rode Kruis en de dienst Burgerbescherming. Voor 2020 moeten 2000 conciërges zijn getraind in het geven van eerste hulp. “De training voldoet aan twee belangrijke aspecten: Enerzijds die van de terroristische context die we sinds 2015 hebben gekend en anderzijds de dagelijkse ongevallen waar de bewakers van gebouwen snel kunnen ingrijpen, "aldus Ian Brossat, plaatsvervangend burgemeester van Parijs en verantwoordelijk voor alle zaken die verband houden met huisvesting en noodopvang.  De vakbonden zijn nog wantrouwig. “Het is een goed initiatief maar wij betreuren dat wij vooraf niet zijn geïnformeerd door het stadhuis of zijn betrokken bij de beslissing. Zolang er geen sprake is van politiehulpjes, maar leren om te gaan met gewonde, zieke of oudere mensen, is het een goede zaak." Aldus Philippe Dolci, vice-president van de vakbond.

Je vindt ze nog steeds, 'loge gardien', als je de moeite neemt om zomaar een poort binnen te gaan

Op weg naar mijn hotel moet ik denken aan een passage uit het boek van Wilfred de Bruijn: ‘Op zoek naar mijn Frankrijk’, een boek wat ik je zeker kan aanbevelen!
Hij beschrijft daar een situatie over het appartement waar hij woont in de wijk Belleville, wat nogal krakkemikkig is. Op een dag blijkt de voordeur te klemmen en stuurt de verhuurder van het appartement vervolgens een mailtje om haar van het probleem op de hoogte te stellen. Binnen vijf minuten krijgt hij antwoord en wilde haar meteen terugschrijven en bedanken voor haar snelle reactie. Zijn Franse vriend Olivier stak daar meteen een stokje voor. Je mag in Frankrijk absoluut niet met iets aardigs beginnen want dan krijg je helemaal niets voor elkaar. Je schrijft: “Madam u veroorzaakt een groot probleem, er kunnen de ergste dingen gebeuren. Mocht ze daar niet op reageren dan vervolg je dit met een nog bozere email”. Wilfred voelde zich duidelijk ongemakkelijk. Dat hard spelen heeft voor een groot gedeelte te maken met het feit dat men in Frankrijk geen vertrouwen heeft in de ander, een diepgeworteld wantrouwen. Daarom is in Frankrijk alles dichtgetimmerd met wetten. De boze e-mails hebben waarschijnlijk niet geholpen want zijn voordeur is jaren later nog steeds niet gerepareerd.
Ik moest denken aan Mechda en haar man die daar waarschijnlijk zeker op zouden hebben geacteerd. Hopelijk worden zij in de toekomst, net als in het appartementengebouw van Wilfred de Bruijn niet vervangen door een viercijferige digicode.

Soms onderhouden de conciërges meerdere gebouwen om in hun onderhoud te kunnen voorzien.

‘Op zoek naar mijn Frankrijk’ Wilfred de Bruijn; een persoonlijk portret van een prachtig land vol tegenstellingen. Uitgeverij Meulenhoff – ISBN 978 90 290 9193 0 - € 19,95

Een ander mooi boek: ‘De conciërge van rue de Grenelle 7’ (Franse titel: l'Elegance Du Herisson – Elegant als een egel) een roman van Muriel Barbery uit 2006.

woensdag 27 september 2017

YVES SAINT LAURENT: DE MAN DIE DE VROUW HEEFT VERANDERD

YSL: deze drie letters zijn een waar begrip in de modewereld vanaf de jaren 60. Het zijn de initialen van een genie uit de Franse Haute Couture. Zijn naam? Yves Saint Laurent, de man die met zijn vernieuwende blik en rebelse houding het beeld van de vrouw en de mode voorgoed veranderd heeft. Geen wonder dat Pierre Bergé, de echtgenoot en tevens zakelijke partner van wijlen ontwerper een tijd geleden onthulde dat het Franse modehuis musea opent in zowel Parijs als Marrakech. In beide musea worden onder meer 5.000 kledingstukken, 15.000 accessoires en tienduizenden schetsen van de iconische couturier tentoongesteld. De opening in Parijs vindt plaats op 3 oktober 2017 en die in Marrakech op 19 oktober 2017. Helaas zal Pierre Bergé, de rechterhand van de in Frankrijk zo geliefde modeontwerper, de opening niet meemaken. Hij is vrijdag 8 september 2017 overleden aan de spierziekte myopathie, thuis in Saint-Remy-de-Provence in Zuid-Frankrijk.

Yves Saint Laurent 1936 – 2008

Het Parijse museum is gevestigd op een historische plaats, namelijk het voormalige modehuis van Yves Saint Laurent, gelegen aan de avenue Marceau 5, in het chique 16 arrondissement. De locatie waar bijna 30 jaar (1974 – 2002) haute couture is gemaakt. Later werd het de residentie van de Fondation Pierre Bergé – Yves Saint Laurent. Sinds 2004 maakt deze stichting zich hard voor het oevre van Saint Laurent en vanaf 3 oktober biedt het plaats aan het Musée Yves Saint Laurent. Vijf miljoen koste de verbouwing die de bezoeker de ervaring moet meegeven van een coutureklant die ontvangen wordt in het modehuis, aldus Olivier Flaviano, de 35 jarige directeur van het museum. Alles wordt geopenbaard. Allereerst de salons die uitsluitend geopend waren voor de top haute couture klanten. Maar het is vooral de werkkamer van Saint Laurent die de harten van de bezoekers sneller zal doen kloppen. “Dit is waar het allemaal is bedacht”, zegt Aurelie Samuel curator en directeur der collecties van de stichting. Het overdadige tapijt, het eenvoudige bureau, zijn grote spiegel en de drie grote ramen gericht op het zuiden. Nathalie Crinière en decorateur Jacques Grange hebben een topprestatie geleverd om alles zo natuur getrouw weer te geven. Yves Saint Laurent is de enige couturier van zijn generatie die sinds de oprichting van zijn modehuis in 1961 al zijn werk heeft gearchiveerd. Van de originele schetsen naar de prototypes, handleidingskaarten en zelfs de notitieboekjes van de verkopers.

Saint Laurent in zijn werkkamer aan de avenue Marceau 5 - Photo Guy Marineau - Musée YSL

Nog voor de opening heeft het museum een officiële erkenning gekregen als Musée de France. Musée de France is een officiële status voor musea in Frankrijk, in 2002 in de wet vastgelegd onder de naam museumwet. Toekenning vindt plaats door de Minister van Cultuur, na overleg met de ‘Haut Conseil des Musées de France.’ De collecties van Musée de France behoren tot het publieke domein van Frankrijk en zijn als zodanig onvervreemdbaar. Dit heeft als gevolg dat elke beslissing om stukken te verkopen alleen kan worden genomen na advies van een wetenschappelijke commissie zoals vastgelegd in de museumwet. Zo blijft het oevre van deze iconische modeontwerper behouden conform de wensen van Pierre Bergé.

Yves Saint Laurent in zijn jonge jaren. Volgens velen bevrijdde hij de mode, door korte metten te maken met de bestaande conventies

Je kunt gerust zeggen dat de in 2008 overleden 'YSL' zonder Bergé nooit zo groot en invloedrijk was geworden. De twee kregen in 1958 een relatie en richtten drie jaar later een eigen onderneming op, nadat Saint Laurent was weggestuurd bij Dior. Bergé was de man die de geniale ontwerper tijdens ernstige depressies op de been hield én die op het lucratieve idee kwam om naast haute couture ook prêt-à-porter, parfum, tassen en andere accessoires te gaan verkopen. De twee deelden huizen in Deauville en Marrakesh, verzamelden een enorme kunstcollectie en werkten samen tot Saint Laurent er in 2002 mee ophield.

Bejubeld en bewonderd

Yves Saint Laurent werd in 1936 geboren in Algerije, dat toentertijd nog tot de Franse koloniën behoorde, als zoon van Charles Saint-Laurent en Lucienne Mathieu. Naar eigen zeggen was hij als kind verlegen en eenzaam. Al op jonge leeftijd leeftijd raakte de jongen gefascineerd door kleding. Toen hij in 1953 in Parijs besloot zijn geluk te beproeven, droeg hij al een imposante portfolio met tekeningen en ontwerpen met zich mee. Hier volgde hij een opleiding aan de Chambre Syndicale de la Couture.

De man die met zijn vernieuwende blik en rebelse houding het beeld van de vrouw en de mode voorgoed veranderd heeft

De tiener kreeg voet aan de grond bij het blad Vogue, dat zijn schetsen maar al te graag publiceerde. Tijdens een modewedstrijd won Saint Laurent drie van de vier categorieën – de vierde ging naar Karl Lagerfeld. Via Vogue kwam Saint Laurent ook in contact met Christian Dior, die hem onder zijn hoede nam. Hij was toen 17 jaar ,,Hij leerde mij de basisbeginselen van het ontwerpen”, vertelde Saint Laurent later. In oktober 1957 kreeg Saint Laurent de leiding over het bedrijf toen Christian Dior, tijdens een vakantie aan een hartaanval stierf. Hij werd daarmee de jongste couturier ooit. Op 30 januari 1958 presenteerde hij zijn eerste collectie: Ligne Trapéze. Een Franse krant schreef: “Saint Laurent redt Frankrijk!” De Trapezelijn toonde direct hoe vakbekwaam de jonge couturier was en over hoeveel kunsthistorische kennis hij beschikte, want de trapezevorm was vanaf de 18e eeuw niet meer in de mode voorgekomen.

Yves Saint Laurent in 1981 - Photo Guy Marineau, Musée YSL

In 1960 werd de jonge ontwerper opgeroepen om in het Franse leger te dienen tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog. Na twintig dagen werd hij opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis voor een zenuwinzinking. Daar onderging hij een behandeling inclusief elektroshocktherapie. Hoewel Saint Laurent slechts korte tijd van huis was, kwam hij er bij zijn terugkomst bij Dior achter dat zijn positie was ingenomen door Marc Bohan. Na weer een zenuwinzinking als gevolg van de oorlog verloor Yves de leiding over het modehuis Dior.

Zijn levenspartner Pierre Bergé - Photo Musée YSL

Samen met zijn partner Pierre Bergé begon hij daarom zijn eigen modehuis onder de merknaam YSL. Vanaf dat moment zette hij een overduidelijk stempel op de mode. De eerste collectie van 29 januari 1962 werd een doorslaand succes. Hij was ook de eerste couturier die een ‘zwarte’ mannequin de catwalk liet sieren. Omdat Bergé Saint Laurent van de zakelijke beslommeringen bevrijdde, kon de couturier zich geheel aan de revolutionaire ontwerpen van de jaren zestig wijden. Zijn lijnen onderscheidden zich vooral door de felle kleuren, elegantie en durf. Volgens velen bevrijdde hij de mode, door korte metten te maken met de bestaande conventies. "De mooiste kleren die een vrouw kan dragen zijn de armen van de man van wie ze houdt", stelde de ontwerper ooit. "Maar voor degene die dat geluk niet heeft gevonden, ben ik er."  Saint Laurent oogstte grote furore met onder meer de smoking voor vrouwen, het safari-jasje, de doorzichtige blouse, het broekpak en de pantalon. Net als Coco Chanel liet hij zich inspireren door de mannenmode. Eén van de bekendste dragers van mode van Saint Laurent was de Franse actrice en muze Catherine Deneuve.

Hartsvriendin en muze Catherine Deneuve - Photo Musée YSL

Saint Laurent liet zich ook beïnvloeden door kunst. Zo konden Matisse, Picasso, Mondriaan en zijn vriend Andy Warhol hun werk terugvinden in dat van Yves Saint Laurent. De legendarische reputatie van Saint Laurent was niet alleen gebaseerd op zijn vakmanschap en zijn gevoel voor ontwerpen die de tijd ver vooruit waren, maar ook op de enorme artistieke interesses, die hem sinds de jaren ‘50 veel opdrachten voor de film, theater en de opera opleverden.

De twee musea; Parijs (links) en Marrakech (rechts)

Het succes vrat echter mentaal aan de chronisch nerveuze ontwerper. Regelmatig streed hij tegen depressies en overdadig gebruik van drank en drugs. Meerdere malen werd de ontwerper behandeld in een psychiatrische kliniek.
In 1999 splitsten Saint Laurent en Bergé het bedrijf. De tak die dure confectie en parfums produceerde werd verkocht aan het Italiaanse bedrijf Gucci. Bergé en Saint Laurent behielden zelf de haute-couture-afdeling. In 2001 ontving Saint Laurent de hoogste Franse onderscheiding voor burgers en werd hij Commandant van het Legioen van Eer. In januari 2002 werd, mede als gevolg van Laurents leeftijd, drugsmisbruik, depressies, alcoholisme, en problemen met Tom Ford van Gucci, besloten het couturehuis van YSL te sluiten. Hij was toen 65 jaar. Gedurende laatste zes jaar van zijn leven trok hij zich terug in zijn huis in Marrakesh, Marokko. Hij had zijn moment in de historie gehad, erkende Saint Laurent zelf bij zijn pensionering. "Ik ben zo naïef om te geloven dat mijn ontwerpen de tand des tijds kunnen doorstaan. Zij zullen zeker hun plaats in de huidige wereld behouden." Yves Saint Laurent overleed 1 juni 2008 op 71-jarige leeftijd aan een hersentumor in Parijs.

Het succes vrat mentaal aan de chronisch nerveuze ontwerper

De uitvaartdienst vond plaats in de Église Saint Roch, een kerk in het 1e arrondissement onder grote publieke belangstelling en  in de aanwezigheid van talrijke persoonlijkheden uit de mode, media en politiek, met inbegrip van Catherine Deneuve en Laetitia Casta, de muzen van de ontwerper, de president van de Republiek Nicolas Sarkozy en zijn vrouw Carla Bruni en voormalige first ladies Bernadette Chirac en Farah Pahlavi (de weduwe van de Sjah van Iran). Verder waren aanwezig mode-ontwerpers Karl Lagerfeld, Jean-Paul Gaultier, John Galliano en Valentino, en topmensen uit de zakenwereld: Bernard Arnault en François Pinault.
Deneuve las verteerd door verdriet een gedicht voor van de Amerikaanse dichter Walt Whitman. Na haar sprak Pierre Bergé. Met soms een gebroken stem en op de rand van tranen, sprak Bergé over zijn eerste ontmoeting met YSL en zei dat hij verbaasd was over de vooruitgang die in hij in 50 jaar heeft geboekt. Hij eindigde met de woorden; “Ik weet dat ik nooit zal vergeten wat ik aan je verschuldigd ben, en dat we ooit onder de Marokkaanse palmen weer samen zullen zijn.” De dienst eindigde met Jacques Brel. “Les vieux amants”
De as van Saint Laurent rust in de Jardin Majorelle in Marrakech onder een simpele plaquette met het opschrift: Yves Saint Laurent - Franse couturier.

De urn met de as van Saint Laurent rust in de Jardin Majorelle in Marrakech onder een simpele plaquette met het opschrift: Yves Saint Laurent - Franse couturier

In februari 2009 werd de omvangrijke kunstcollectie van de overleden modekoning te koop gezet. De veiling geleid door het beroemde veilinghuis Christies in het Parijse Grand Palais duurde drie dagen. De gratis expositie van de collectie trok in het weekend er voor ruim 30.000 bezoekers. Nooit eerder werd voor een privéverzameling zoveel betaald. Werken van Matisse (36 miljoen) en Brancusi (29 miljoen) gingen voor hogere bedragen van de hand dan ooit voor deze kunstenaars was neergeteld. Veilinghuis Christie’s verwachtte vooraf dat de hele collectie 200- à 300 miljoen zou opleveren. De financiële crisis op kunstveilingen leek geen vat te hebben. Alleen een Picasso leed eronder; ‘Instruments de musique sur un guéridon’ was het beoogde topstuk. Het hoogste bod, 21 miljoen euro, lag onder het gestelde minimum van 25 miljoen, zodat het doek werd teruggehaald. Bergé was daar niet rouwig om. "Ik ben heel blij dat ik dit schilderij kan houden." De drie Mondriaans uit de collectie vonden voor 21-, 14- en 7 miljoen euro wel een nieuwe eigenaar, net als schilderijen van Léger, De Chirico, Gris, Ensor en Duchamp. De beslissing om de collectie te veilen kwam van Bergé zelf. De opbrengst van meer dan 300 miljoen die komt volledig ten goede aan een nieuwe stichting die zich inzet voor medisch onderzoek naar aids en de strijd tegen de ziekte.

De gratis expositie in het van de collectie in het Grand Palais trok in het weekend voor de veiling ruim 30.000 bezoekers

Elk jaar publiceert het Amerikaanse opinieblad TIME een lijst met de honderd 'all-time fashion icons' sinds 1923 - toen het blad werd opgericht. In vijf categorieën valt een plek te veroveren: ontwerpers, muzes, modellen, fotografen en editors & stylisten. Opvallend is de aanwezigheid van de hoeveelheid namen van reeds overleden 'iconen', waaronder die van Yves Saint Laurent. Aan bod komen unieke couturiers die baanbrekend werk hebben verricht. Het zijn dè namen die ons collectieve idee over mode hebben bepaald. Creatieve talenten die niet onderdoen voor schilders, beeldhouwers of musici, en daar soms ook mee samenwerken.

Yves Saint Laurent 1936 – 2008


5 avenue Marceau, 16e arrondissement, metrostation Alma-Marceau

Opening vanaf 3 oktober 2017

donderdag 21 september 2017

HET BESTE FRANSE- EN ITALIAANSE RESTAURANT VAN NEDERLAND 2017

Dit keer waren de weergoden ons minder goed gezind. En dat is jammer als je persoonlijk bent uitgenodigd door de glossy ‘Leven in Frankrijk’ dat, volgens de eis van het paleis, altijd is gevuld met de mooiste Franse locaties onder strak blauwe luchten. Wekelijks publiceert het magazine mijn Parijsblog op hun website en onze gezamenlijke band met de Franse hoofdstad was dan ook de reden dat ik was uitgenodigd.

Ook dit jaar vond de prijsuitreiking plaats op maandagavond 18 september in het Hilton hotel te Amsterdam

Het was alweer de zevende keer dat onder grote belangstelling van restaurateurs, pers, bekende Nederlanders  en genodigden, twee bijzondere restaurant-awards werden uitgereikt, eigenlijk vier stuks; De juryprijs en publieksprijs voor het beste Franse en het beste Italiaanse restaurant in Nederland. Dit weer op initiatief van het Italië Magazine, van dezelfde uitgever. In de loop der jaren is de waardering voor deze prijzen steeds verder gegroeid en is de toekenning inmiddels een belangrijk jaarlijks evenement voor zowel Italiaanse als Franse restaurateurs. De prijzen worden ook ondersteund door de ambassadeurs van Italië en Frankrijk die elk jaar weer bereid zijn om de felbegeerde juryprijs uit te reiken. Dit jaar vond de prijsuitreiking plaats op maandagavond 18 september in het Hilton hotel te Amsterdam. Het domein van Alessio Colavecchio de voormalig rechterhand van Roberto Payer (Lid van de jury) die inmiddels de dagelijkse leiding heeft over het prestigieuze Waldorf Astoria Amsterdam.

De Franse ambassadeur in Nederland, Philippe Lalliot in gesprek met Cathelijne van Vliet en journalist met een koksbuis Alain Caron

De twee professionele jury’s hadden een keuze uit tien genomineerde restaurants en namen er kritisch de proef op de som. De jury voor het Italië Magazine Restaurant van het Jaar bestond uit juryvoorzitter Roberto Payer (voorzitter van de Italiaanse Kamer van Koophandel en de Ospitalità Italiana, General Manager Waldorf Astoria Amsterdam), Pieter J. Bogaers (culinair journalist, epicurist en beheerder van de niet-commerciële website Bijzondere Restaurants.nl), Nicoletta Tavella (kookschooleigenaar en kookboekenschrijfster) en Paul van Eijndhoven (hoofdredacteur Italië Magazine). 

Juryvoorzitter voor het Italië Magazine Restaurant van het Jaar; Roberto Payer, was duidelijk in zijn element

De volgende Italiaanse restaurants waren genomineerd:

•           Acquavite, Naarden-Vesting
•           Adriano, Heveadorp
•           BaccoPerbacco, Den Haag
•           Carpe Diem, Rotterdam
•           Ciro… Passami L’olio, Amsterdam
•           Eatmosfera, Amsterdam
•           Momenti, Brielle
•           PepeNero, Amsterdam
•           Sapori e Ricordi, Enschede
•           Toscanini, Amsterdam

De winnaars: Italiaans restaurant Eatmosfera met juryvoorzitter Roberto Payer

Restaurant Eatmosfera in Amsterdam werd verkozen tot Italië Magazine Restaurant van het Jaar 2017. Juryvoorzitter Roberto Payer overhandigde de prijs aan de eigenaren van het restaurant. “Goede producten – vaak Slowfood – en heerlijke, originele gerechten. Het eten is simpel en toch nooit standaard en altijd heel kundig bereid. De ‘touch’ van de kok is licht, elegant en nonchalant, precies wat we graag willen zien. En de bediening beweegt zich soepel tussen al die bestellingen. Top.”

De nieuwe hoofdredacteur van de glossy 'Leven in Frankrijk'; Cathelijne van Vliet 

De jury van de prijs voor het Fijnste Franse Restaurant van Nederland bestond uit juryvoorzitter Tom Kellerhuis, (culinair) journalist met een koksbuis; Alain Caron, cuisinier van Franse origine, tv-kok en auteur van culinaire boeken; Jo Simons en Cathelijne van Vliet, voormalig en huidig hoofdredacteur van Leven in Frankrijk. 

De Franse ambassadeur in Nederland, Philippe Lalliot wacht rustig af

De volgende Franse restaurants waren genomineerd:

•           Arles, Amsterdam
•           Auberge Jean & Marie, Amsterdam
•           Bistrot Neuf, Amsterdam
•           Bouchon d'en Face, Maastricht               
•           Brasserie le Nord, Bilthoven
•           Le Bibelot, Utrecht
•           L'Invité, Amsterdam
•           Pastis, Den Haag
•           Ron Gastrobar Paris, Amsterdam
•           Zuijderhoudt, Laren

Bistro Neuf kreeg de prijs voor het Fijnste Franse Restaurant uit handen van Philippe Lalliot, Cathelijne van Vliet en juryvoorzitter Tom Kellerhuis

De prijs voor Het Fijnste Franse Restaurant van Nederland 2017 ging naar Bistrot Neuf in Amsterdam. De Franse ambassadeur in Nederland, Philippe Lalliot, reikte de prijs uit aan Rex Neve van winnaar Bistrot Neuf. Zoals voorzitter Tom Kellerhuis uit het juryrapport citeerde: “De voortdurend vernieuwde kaart is iedere keer verrassend. En nog altijd is het dè plek waar je je (internationale) gasten graag mee naar toe neemt: het is hip, bruisend, eigentijds en je kunt er, iedere keer weer, op rekenen dat het eten ver boven het gemiddelde uitsteekt.”

De Italiaanse winnaars van de publieksprijs het Italiaanse Sapori e Ricordi in Enschede met Italie Magazine hoofdredacteur Paul van Eijndhoven 

Ook werden er publieksprijzen uitgereikt, aan het Italiaanse Sapori e Ricordi in Enschede en aan Auberge Jean & Marie in Amsterdam, waarvoor lezers van Italië Magazine respectievelijk Leven in Frankrijk met overweldigende meerderheid kozen.

De juryprijs bestaat uit een plaquette en een uitgebreide reportage in de komende edities van Italië Magazine en Leven in Frankrijk. Deze tijdschriften riepen de awards in 2011 in het leven.

De winnaars van de publieksprijs het Beste Franse Restaurant in Nederland: Auberge Jean & Marie uitgereikt door Alain Caron

Het werd nog laat die avond en de gasten werden verwend met allerlei lekkernijen uit de Franse en Italiaanse keuken, dit alles weer met zorg bereid door de witte brigade van het Hilton hotel.  Complimenten voor de chef en zijn staf. 

De 'witte brigade' van het Hilton

Terloops sprak ik nog met schrijver en TV-maker (De Stoel, Villa Felderhof) Rik Felderhof, die binnenkort zijn volgende boek presenteert bij Scheltema Amsterdam. “Het wordt een reisgids voor levensgenieters, een belevenis van twee vrienden met mooie herinneringen aan Frankrijk”,  aldus Felderhof.

Rik Felderhof  en Hans Melissen 'wijngek' 

Jaarlijks geniet ik van zijn columns tijdens de ‘Tour de France’. Natuurlijk heb ik het over Bourgondiër ‘pur sang’, fijnproever, levensgenieter, componist en muzikant Tonny Eyk die wij kennen van vele gidsen over Frankrijk, waaronder ‘smullen & genieten in Frankrijk. Ook hij genoot van de mooie mix van Franse en Italiaanse gerechten die ons werden toebedeeld na de prijsuitreikingen.

Bourgondiër ‘pur sang’, fijnproever, levensgenieter, componist en muzikant Tonny Eyk

Al met al werd het een mooie avond in Amsterdam-zuid waar ik ook nog persoonlijk kennis maakte met de opvolgster van Mariëtte van der Sande als hoofdredacteur van Leven in Frankrijk; Cathelijne van Vliet (nee geen familie). Na veertien jaar in Nice gewoond te hebben is zij terug in Nederland voor een nieuwe uitdaging; om alle aanbidders van de Franse cultuur, de zon- en zeezoekers, degenen die verlangen naar ‘la campagne’, slaperige dorpspleinen en Parijse droomplekken maandelijks tevreden te stellen. De gezichten van Frankrijk zoals zij dat zelf noemt. Ik hoop op een fijne samenwerking en wens haar veel succes. Last but not least dank aan mijn steun en toeverlaat op de redactie; Daniëlle Wiersema; Marketing Manager Leven in Frankrijk.

Al met al een mooie avond in Amsterdam-zuid

Nederland is weer vier traditionele restaurants rijker, proficiat.
·        Bistrot Neuf, Haarlemmerstraat 9, Amsterdam
·        Auberge Jean & Marie, Albert Cuypstraat 56-80, Amsterdam
·        Eatmosfera, Korte Reguliers dwarsstraat 8, Amsterdam 
·        Sapori e Ricordi, Haverstraatpassage 21, Enschede