STOP LOVELOCKS; LIEFDESSLOTJES IN DE BAN IN PARIJS

Heel, heel langzaam lijkt Parijs zich te gaan bevrijden van alle liefdesslotjes. Onder het mom van romantiek werd het een rage in de stad van de liefde, om een slotje te bevestigen aan een brug en vervolgens de sleutel in de Seine te werpen. Waar New York meteen drastische stappen heeft genomen om alle sloten te verwijderen en te vernietigen, staat Parijs nog altijd een softere aanpak voor, die heel langzaam zijn vruchten begint af te werpen.

De zo geteisterde Pont des Arts

Het waren twee expats; Lisa Anselmo en Lisa Taylor Huff die de plaag van liefdesslotjes, via social media onder de aandacht wist te brengen van de internationale pers, het stadhuis van Parijs en de Parijse toerist. Hun petitie om de liefdesslotjes in de ban te doen scoorde inmiddels meer dan 10.000 handtekeningen. Gedurende de zomer, in samenwerking met het gemeentebestuur, werden posters geplaatst bij de geteisterde bruggen, de Pont des Arts en de Pont de l’Archevêché, om toeristen aan te sporen in plaats van een liefdesslotje, een selfie te posten met de hashtag #LoveWithoutLocks.

Kan het nog triester in een van de meest monumentale arrondissementen van Parijs?

In juli van dit jaar schreef ik al in mijn blog over de deplorabele staat van een van Parijs' mooiste bruggen.  Mijn afgelopen bezoek aan Parijs liet een Pont des Arts zien in verder verval. Om nog meer panelen te behoeden voor instortingsgevaar zijn de hekken inmiddels aan beide kanten voorzien van houten schotten, gemonteerd over de sloten. Helaas zitten deze nu vol met graffiti en geven de brug nog een triestere aanblik. Ook zijn verschillende lantaarns inmiddels bezweken onder het gewicht van de slotjes. 

Glazen panelen moeten de Pont des Arts weer de oude allure teruggeven, maar zijn ze hufterproef?

Als proef zijn drie panelen van de Pont des Arts en de Pont de l’Archevêché , die eerder onder het gewicht van de liefdesslotjes waren bezweken, voorzien van glazen panelen, zodat het onmogelijk wordt om nog liefdesslotjes te bevestigen. Bijkomend voordeel is dat je door het glas weer een prachtig uitzicht hebt op de Seine. Elk paneel is verschillend van kwaliteit om zo proefondervindelijk vast te stellen, welke glassoort en dikte het beste bestand is tegen grafitty, inkrassen en vernielzucht.  Hopelijk worden alle brugpanelen snel voorzien van glas en dan maar 'bidden' dat deze weer gevrijwaard blijven van grafitti. De bouquinistes in de omgeving hebben nu ook een verbod gekregen om nog hangslotjes te verkopen en illegale verkopers, op en in de nabijheid van de bruggen, worden steeds door 'overheidsdienaren' verwijderd en gewaarschuwd. Ook lijkt het er op dat het publiek terughoudender wordt met het plaatsen van sloten. Helemaal verbannen uit de stad van de liefde lijkt een schier onmogelijke taak, dus zal de gemeente Parijs zeker nog met alternatieven op de proppen moeten komen. De gemeente steekt ook de hand in eigen boezem, doordat in het begin veel pr werd gemaakt over de rage die plotseling in de stad der romantiek de kop op stak. Niemand heeft kunnen voorzien dat het zo uit de hand zou lopen aldus locoburgemeester Bruno Julliard.

Juni 2014 - deze lantaarnpaal op de Pont des Arts heeft het niet gered - november 2014

Intussen is het gemeentebestuur aan het bekijken of het mogelijk is om alle bruggen die nu nog voorzien zijn van gaaspanelen deze te vervangen door glas. Anselmo en Taylor Huff  zijn inmiddels begonnen aan deel twee van hun campagne om de stad in zijn geheel liefdesslotjes vrij te krijgen, door de toerist te wijzen op zijn of haar verantwoordelijkheid om de schoonheid van deze stad te respecteren. Een initiatief dat ik door middel van deze blog van harte ondersteun.

Zo gaan wij om als toerist met ons cultureel erfgoed - STOP Lovelocks

PARIS GOLDEN BLOG AWARDS 2014 - HÔTEL DE VILLE

Woensdag 12 november was het eindelijk zover en kon ik weer afreizen naar mijn geliefde Parijs. Er wachtte mij een druk programma. De VIP openingen van Paris Photo en Fotofever met 's werelds beste fotogalerieën en fotografen. Maar het allerbelangrijkste was natuurlijk de uitreiking van de GoldenBlog Awards, inmiddels voor de vijfde keer. Dit jaar waren er maar liefst 15.000 inschrijvingen waar de organisatie een keuze uit moest maken, onderverdeeld in 20 categorieën: Actualiteiten op het web, Kunst en Cultuur, Automotive, Comics, Beauty, Film & Cinema, Milieu, Marketing en Economie, Gastronomie, Hightech, Design, Lifestyle, Mode, Muziek, Parijs, Research, Sport, Video blogs & Podcasts, Reizen en Toerisme.

Voor de vijfde keer; de Golden Blog Awards, door bloggers voor bloggers

Na 2 maanden lang stemmen door meer dan 1,2 miljoen mensen werden in elke categorie 200 finalisten geselecteerd. Per categorie 10 finalisten, die vervolgens werden bekeken en gejureerd door 100 experts in de wereld van blogging, journalisten en de diverse sponsoren. Paris FvdV behoorde tot een van de finalisten in de categorie Parijs.

3000 genodigden vulde de prachtige Salle des fêtes van het stadhuis in Parijs

De uiteindelijke bekendmaking volgde in de historische omgeving van het Parijse stadhuis, het Hôtel de Ville. 3000 Genodigden waren bij de ceremonie aanwezig, die gepresenteerd werd door de Franse actrice, presentatrice Salomé Lagresle en de man achter het idee van de Paris Golden Blog Awards: Noël  Cambessedes. De eer was aan de loco-burgemeester van Parijs, Bruno Julliard, om in de indrukwekkende 'Salle des fêtes', niet alleen de ceremonie te openen maar ook bekend te maken wie de uiteindelijke winnaar was in de categorie Parijs. 9 Franse blogs en 1 Nederlandse blog, mijn blog Paris FvdV waren geselecteerd door de jury en de sponsoren.

De presentatie in handen van Salomé Lagresle en Noël  Cambessedes

In de jury, voor de categorie Parijs, blogger en comédienne Amélie Etasse, Olivier Gangnard de man achter de Franse organisatie UEFA EURO 2016, Ludovic Girordon van het Parijs blog 'Paris Zig Zag' (winnaar in 2011), Laurent Queige, stafchef van de locoburgemeester van Parijs en belast met de post toerisme voor het stadhuis, Sheily winnares van de Golden Blog Award 2013 in de categorie Parijs.

Gespannen afwachten of Paris FvdV een golden Blog Award in de wacht zal slepen

Photo courtesy of Mairie de Paris / J.B. Gurliat

"And the Winner is........." de Franse blog 'So Many Paris'. Helaas niet mijn blog, maar vanaf nu behoort Paris FvdV tot de 10 beste Parijsblogs in de wereld. Reeds tweemaal eerder genomineerd en wel in 2012 en 2013 en uiteindelijk in 2014 doorgedrongen tot de finale. Oh ja, in de andere 19 categorieën waren het allemaal Franse bloggers die met de felbegeerde Blog Award naar huis konden gaan. Eerlijk gezegd was dat pas in de late uurtjes van de nacht, aangeschoten door de vele glazen champagne en onder de indruk van deze indrukwekkende, historische en majestueuze omgeving.

Het statige stadhuis van Parijs aan de  place de l'Hôtel de Ville 

Photo courtesy of Wikimedia

Hôtel de Ville

Het stadsbestuur van Parijs is al sinds jaar en dag gevestigd in dit historische gebouw, gevestigd aan de Place de l'Hôtel de Ville. Al in 1357 verplaatste de provoost der kooplieden en hoofd der schepen, Étienne Marcel, de gemeenteraad naar het Huis met de Pilaren. Hier regeerden de belangrijkste Gilden uit die tijd, waaronder het Gilde van de Schippers dat de handel op de belangrijkste rivieren, waaronder de Seine, Oise, Yonne en de Marne beheerste. Het zegel van de schippers, (dat een boot in het water voorstelt) werd tevens het wapen van Parijs. Het 'Maison aux Piliers' lag aan de place de Grève, dat oorspronkelijk twee betekenissen heeft; rivierstrand en staking. Het was een plaats die licht hellend naar de Seine liep, daar werden de boten op de wal getrokken en.... een plaats voor de werkeloze arbeiders. Hier kwamen de werkzoekende scheepswerkers en anderen naar toe. De uitdrukking 'faire grève' betekende eerst geen werk hebben en later staken, een vertrouwd woord in de Franse kranten. De place de Grève was ook de plek van niet al te zachtaardige terechtstellingen. Eerst werd de veroordeelde met kokend lood overgoten om vervolgens nog half levend door paarden te worden gevierendeeld. Het was aan dokter Guillotin te danken dat men hier een wat mildere dood kon sterven. In 1830 werd het plein omgedoopt in place de l'Hôtel de Ville.

De prachtig gedecoreerde Salle des fêtes met het wapen van Parijs; "Fluctat nec mergitur"  - het schommelt op de golven, maar gaat niet onder

In 1852 maakte het Maison aux Piliers plaats voor een grotesk gebouw in neorenaissancestijl dat vervolgens weer ten prooi viel aan de vlammen  tijdens de Commune van 1871. Van 1874-1882 werd het minstens dubbel zo groot herbouwd naar het voorbeeld van zijn pompeuze voorganger. De schippers spelen al lang geen rol meer, maar het water wordt nu vertegenwoordigd door de in 1980 aan weerszijde geplaatste fonteinen, naar een ontwerp van Francois-Xavier Lalanne. Het interieur bestaat uit een reeks van uitbundig gedecoreerde ontvangstzalen ,waaronder de Salle des fètes, met immense kroonluchters, zeven soorten houtsnijwerk, muur- en plafondschilderingen, kariatiden (vrouwenbeelden die gebruikt worden als pilaren) en grootse trappenhuizen. Aan de buitenkant prijken 146 beelden van beroemde persoonlijkheden en aan de rivierkant bevinden zich de burelen van de eerste vrouwelijke burgemeester van Parijs; Anne Hidalgo.

Aan de zijde van de rue Rivoli worden regelmatig gratis tentoonstellingen gehouden met als thematiek de Franse hoofdstad. Ieder jaar wordt in de kerstperiode en de wintermaanden (tot en met februari) een grote kunstijsbaan aangelegd, waardoor er voor de deur van het stadhuis geschaatst kan worden. Bezichtigen uitsluitend op afspraak, maar via Google kun je rondneuzen op de begane grond en in een aantal zalen van de eerste verdieping waaronder de werkkamer van burgemeester Hidalgo.

Hôtel de Ville, Place de l'Hôtel de Ville, 4e arrondissement, metro: Hôtel de Ville 

EEN PARIJS JUWEEL; PETIT PALAIS

Maar als eerste: Dank aan iedereen die gestemd heeft op mijn weblog Paris FvdV. Mijn blog behoort nu bij de shortlist van finalisten in de categorie Parijs. De prijsuitreiking vindt plaats op 12 november aanstaande. nogmaals dank voor uw steun.

Merci à toutes et à tous pour vos votes. Grâce a vous, le blog Paris FvdV est finaliste dans sa catégorie Paris. Il reste donc dans la compétition. La cérémonie de remise des prix aura lieu le 12 novembre. Merci encore pour votre soutien.

Ik herinner me nog als de dag van vandaag mijn eerste kennismaking met het Musée du Petit Palais in Parijs.  Het was de tentoonstelling l'Art de Cartier van 20 oktober 1989 tot 28 januari 1990. Het was, denk ik, een van de best bewaakte tentoonstellingen van de stad Parijs. De opening werd verricht door de toenmalige burgemeester van Parijs Jacques Chrirac en toonde een overzicht van Cartier in de periode van 1860 tot 1986 met meer dan 600 juwelen uit de genoemde periode. Echter het mooiste getoonde juweel was het gebouw zelf.

Een architectonisch juweeltje; de entree naar de de Cours de la Reine-vleugel

Het Petit Palais is een overblijfsel van de Exposition Universelle van 1900 en die werd door meer dan 50 miljoen mensen bezocht, wat destijds een wereldrecord was. De Franse overheid verdiende 7 miljoen frank aan deze tentoonstelling. In totaal stonden er 76.000 exposanten, verspreid over een gebied van 1.12 km². Een aantal andere bouwwerken die parijs heeft overgehouden aan deze wereldtentoonstelling zijn de treinstations Paris Lyon, d'Orsay, de Pont Alexandre III en het Grand Palais. De eerste twee lijnen van de metro werden tijdens de tentoonstelling in gebruik genomen. Lijn 1 liep van Vincennes naar Maillot met acht stations en een lengte van 10,3 km en lijn 2, van Etoile naar Dauphine met een lengte van 1,5 km. Op de tentoonstelling demonstreerde Rudolf Diesel zijn dieselmotor, die liep op puur plantaardige olie. De tentoonstelling van 1900 noteerde ook een triest feitje; tijdens de wijnwedstrijd die op de tentoonstelling werd gehouden, versloeg een Russische wijn alle Franse wijnen voor de titel 'Grand Prix de Champagne'.

De zijde aan de Champs Élysées (links) wordt gebruikt voor meer permanente tentoonstellingen

Het Petit Palais, dat na de wereldtentoonstelling direct in handen kwam van de stad Parijs, is gebouwd door Charles Girault, die overigens ook tekende voor het ontwerp van het Grand Palais. Beide 'paleizen' zijn het schoolvoorbeeld van eclectische architectuur. Een slimme combinatie van stijlen die zijn gecombineerd tot een nieuw geheel. Dit keer werden elementen gecombineerd uit historische Parijse architectuur, zoals de colonnade van het Louvre, de dome van de Dôme des Invalides en de spiegelzaal van het Louvre. Zo ontstond een buitengewoon elegant bouwwerk met een indrukwekkende voorgevel. Vanaf 1902 werd het Petit Palais het Musée des Beaux-Arts de la Ville de Paris. Girault bleek bij de bouw over visie te beschikken, want hij zorgde voor enorme glazen vlakken, extra hoge ramen en een naar de binnentuin gerichte zuilengalerij, zodat het daglicht overal overvloedig naar binnen kan zelfs door de immense koepel in de entreehal.

Extra hoge ramen en een naar de binnentuin gerichte zuilengalerij, zorgen er voor dat het daglicht overal overvloedig naar binnen kan

Het gebouw is in 2005 nog eens voor de lieve som van 264 miljoen gerestaureerd en is nu een van de architecturale parels van Parijs. Monumentale trappen, rijkelijk voorzien van siersmeedwerk, mozaïeken vloeren en beschilderde koepels. Een groot bordes aan de voorzijde leidt je naar een indrukwekkend portaal met glazen koepels, erkers en een immense zuilengang. Deze grenst weer aan een halfronde weelderige binnentuin met een prachtige colonnade met rondlopende fresco's en een grote vijver. Hier zit ook het museumcafé dat u zeker moet bezoeken, een oase van rust.

De binnentuin, een oase van rust

De Cours de la Reine-vleugel (rechts) wordt vooral gebruikt voor tijdelijke tentoonstellingen. Hier was onder andere ook, in 2010,  de overzichtstentoonstellingen het werk van Frankrijks grootste couturier: Yves Saint Laurent.te zien. De zijde van de Champs Élysées (links) wordt gebruikt voor meer permanente tentoonstellingen. Deze zijn verdeeld in secties met een tijdspanne van de klassieke oudheid tot begin 20e eeuw. Wie een chronologische volgorde wil maken kan het beste beginnen in het souterrain. Zo doorloop je de (kunst)geschiedenis van de Griekse- en Romeinse tijd naar de middeleeuwen, de Renaissance en de 19e eeuw. Delacroix, Jan Steen, Rembrandt, maar ook meesterwerken van Rodin, Maillol, Bonnard, Renoir, en Cézanne. Een prachtige veelzijdige collectie die vooral te danken is aan privéschenkingen en nalatenschappen. Zo ontstaat een volledig beeld wat er door de eeuwen heen artistiek werd bereikt, dit in een overtuigend en betoverend samenspel met de rijke, maar vooral overvloedige architectuur.

Overal waar je loopt stroomt het daglicht weldadig naar binnen

Reden genoeg om (weer) eens een bezoek te brengen aan dit Parijse pareltje. Mocht u nog niet helemaal overtuigd zijn dan voeg ik daar nog een juweel aan toe, een van zuiver kristal. Voor het eerst, nog tot en met 4 januari 2015 is er in Frankrijk, en wel in het Petit Palais,, een overzichtstentoonstelling te zien gewijd aan Baccarat. De geschiedenis van Baccarat gaat terug tot in 1764, toen Koning Lodewijk XV toestemming  gaf om een glasfabriek op te richten in het plaatsje Baccarat in het oosten van Frankrijk. In het begin werden er venster- ramen, spiegels en glas- serviezen vervaardigd. In 1816 begon men met de productie van kristal. Als hofleverancier van glasserviezen, kandelaars, karaffen en natuurlijk parfumflesjes aan het Franse koningshuis, en staatshoofden over de hele wereld, volgde snel een vestiging in Parijs. Baccarat kreeg die wereldwijde bekendheid door de wereldtentoonstellingen in Parijs tussen 1823 en 1937. Met als absolute hoogtepunt die van 1900.

Monumentale trappen, rijkelijk voorzien van siersmeedwerk

Met deze overzichtstentoonstelling komt Baccarat als het ware weer thuis. Getoond worden bijna vijfhonderd historische objecten, voornamelijk uit diverse (privé)collecties waaronder die van de fabriek in de Lorraine, het Musée d'Orsay, Musée du Louvre, Musée les Arts Decoratifs, Château de Compiègne en het Musée des Beaux-Arts Nancy. Tal van tekeningen en documenten uit vrijwel onbekende archieven tonen het ontstaan ​​van de tentoongestelde creaties en onthullen de bronnen van inspiratie van de ambachtslieden uit deze beroemde fabriek. De getoonde objecten zijn zelfs nog nooit vertoond in het Baccarat Museum te Parijs aan de Place des Etats-Unis 11 in het 16e arrondissement. In 2003 geheel gerestyled door Philippe Starck.

Grenzend aan de halfronde weelderige binnentuin een prachtige colonnade met rondlopende fresco's 

Eenmaal weer buiten, neem dan ook de moeite om een rondje om het Petit Palais te lopen. Aan de rechter zijde wordt het Paleis 'bewaakt' door een bronzen beeld van een grimmig kijkende Winston Churchill. Aan de achterzijde het eeuwenoude driesterren Michelin restaurant Ledoyen (1791). Ooit was Ledoyen, een uitspanning waar melk vers van de koe gedronken kon worden. Nu is het een restaurant in een parkachtige omgeving, waar Robespierre in 1791 al kind aan huis was en u heerlijk kunt dineren onder de kastanjebomen met uitzicht op een sprookjesachtig paleis.

Petit Palais; een Parijs juweeltje

Le Jardin du Petit Palais en het Musée des Beaux Arts de la Ville de Paris avenue Winston Churchill, 8e arrondissement, metro Champs Elysées Clemenceau.

PARIJS, WERELDHOOFDSTAD VAN DE KUNST - PARIS, CAPITALE MONDIALE DE L’ART !

Parijs rust net uit van een van de grootste kunsthappeningen van de wereld, de FIAC 2014, om zich vervolgens weer op te maken voor Paris Photo en Fotofever. Parijs is heerlijk in deze tijd van het jaar. Kleurrijk niet alleen vanwege haar herfsttooi maar juist omdat er deze maanden zo ontzettend veel te doen en te zien is. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen met de opening voor het publiek (27 oktober) van de Fondation Louis Vuitton.

"We wilden Parijs een uitzonderlijke plek voor kunst en cultuur geven, die durf en emotie uitstraalt en om die uitdaging aan te gaan hebben wij het ontwerp toevertrouwd aan Frank Gehry, wiens ontwerpen symbool staan voor de 21e eeuw". Dat waren de woorden van Bernard Arnault bij de opening van zijn museum in aanwezigheid van de Franse President François Hollande, de burgemeester van Parijs Anne Hidalgo en de architect Frank Gehry.

Een doorkijkje vanuit het Bois de Boulogne op de creatie van Frank Gehry

Zijn droom was het ontwerpen, in Parijs, van een prachtig schip, dat de culturele roeping van Frankrijk symboliseert. Frank Gehry, inmiddels 82 jaar oud, is een van de grondleggers van het deconstructivisme (chaotische, onvoorziene maar gecontroleerde, perfect ontworpen gebouwen) waaronder ook andere Pritzker Architectuur prijswinnaars, Zaha Hadid en Rem Koolhaas behoren. Twaalf grote grijze sluiers gemaakt van melkglazen panelen omarmen als het ware de kern van het gebouw. 13.500 m² glazen panelen, elk paneel, 3600 stuks in totaal, is uniek en is speciaal op maat gegoten. Door de bijzondere spiegeling van het gebouw lijkt het op te gaan in zijn omgeving. Lucht en groen krijgen zo gedurende ieder dagdeel hun eigen momentum waardoor het gebouw nooit hetzelfde kleurt. Het glazen gebouw is 150 meter lang en 40 meter hoog en gebouwd in de vorm van een wolk. Zelf omschrijft Gehry zijn creatie als een donzige broeikas. Een asymmetrisch gebouw met verwarrende volumes, opgebouwd uit  briljante, concave en convexe enveloppen. Opvallend aan dit zeer complexe ontwerp is het gebruik van geavanceerde 3D computerprogramma's, ontwikkeld door Gehry Technologies met de hulp van Dassault Aviation. Hiervoor heeft Gehry Technologies de 'Award of Excellence BIM (Business Information Model) ontvangen, uitgereikt door het American Institute of Architects.

Het nieuwe museum is voor een groot deel gewijd aan de privécollectie hedendaagse kunst van Arnauld zelf, afgewisseld met tijdelijke tentoonstellingen. Verder is er ruimte voor multidisciplinaire evenementen, het opzetten van vergaderingen , debatten en symposia. Het museum wil zo uiting gaan geven aan haar belangrijkste prioriteit; de uitvoering van een educatieve missie, vooral bij het jonge publiek.

Vijf jaar duurde de restauratie van het 17e euuwse Hôtel Salé - photo courtesy of AFP

Nog maar net bekomen van zijn openingsdaad bij de Fondation Louis Vuitton, op 20 oktober kon François Hollande wederom zijn kunstje lint doorknippen laten zien bij het Musée Picasso (25 oktober). Vijf jaar lang heeft Parijs moeten wachten op de heropening van dit prestigieuze stadspaleis. Dankzij de 50 miljoen euro kostende renovatie van het Hôtel Salé, een historisch paleis uit de 17e eeuw in de Marais, is de expositieruimte verdubbeld. Het koste wel de kop van de directrice van het Picasso-museum, Anne Baldassari die de schuld kreeg van de jarenlange vertraging en de overschrijding van het budget met 20 miljoen euro. De Franse staat moest uiteindelijk het verschil bijpassen en dat was reden genoeg voor de minister van cultuur Aurélie Filipetti om mevrouw Baldassari, tevens een groot Picasso-expert, op staande voet te ontslaan. Maar dat ontslag viel zo slecht bij de voornaamste erfgenaam van Pablo Picasso; Claude Picasso, dat François Hollande vervolgens weer de minister ontsloeg. Maar eind goed al goed, Parijs heeft zijn geliefde Musée Picasso weer terug. Picasso's nalatenschap na zijn dood in 1973, hij was toen 91 jaar, beliep ruim 700 miljoen euro. Dat stelde de erfgenamen voor een luxeprobleem namelijk de betaling van de successierechten. De oplossing was nabij: Sinds 1968 is er namelijk een wet van kracht die de erfgenamen van kunstenaars de mogelijkheid biedt om de erfbelasting te betalen in de vorm van kunstwerken. 5000 kunstwerken en 200.000 documenten kwamen zo in het bezit van de Franse Staat. Picasso's mooiste werken en creaties uit deze zeldzame collectie zijn nu weer in alle glorie te bewonderen in het dubbel zo grote nieuwe museum.

Het Grand Palais al jaren de thuisbasis voor PARIS PHOTO

Over een paar dagen is het al weer november en dan wordt het wederom druk in Parijs en dit keer op het gebied van fotografie. Ik heb het over de twee grootste foto-events  van het jaar, waar Parijs als een magneet werkt op alle topfotografen, would be's, could be's, goedwillende amateurs en collectioneurs. Ik doel op het jaarlijks terugkerende PARIS PHOTO; de vierdaagse portfolio manifestatie met 169 verschillende exposanten van over de gehele wereld in het Grand Palais (13 tot en met 16 november) en de tweede editie van FOTOFEVER Paris in het Carrousel du Louvre (14 t/m 16 november)

Het indrukwekkende interieur van het Grand Palais: Dit jaar zijn er 169 exposanten op Paris Photo

PARIS PHOTO, opgericht in 1996, is inmiddels de meest prestigieuze fotokunstbeurs, gewijd aan historische en hedendaagse fotografie. In de afgelopen 18 jaar is Paris Photo uitgegroeid tot hèt belangrijkste evenement voor verzamelaars van hedendaagse en moderne kunst, fotografie professionals, kunstenaars, maar ook voor een steeds groeiend publiek van kunstliefhebbers. Elke editie is uniek en presenteert de beste selecties van exposanten met diverse collecties gericht op het medium fotografie. Een ongeëvenaarde ervaring op twee historische locaties, die alle verschillende trends in de fotografie samenbrengen. Want voor de derde keer wordt de gehele tentoonstelling overgenomen door de stad Los Angeles, waar de foto's te zien zijn in april 2015, in de befaamde Studio's van Paramount Pictures.

PARIS PHOTO wordt dit jaar georganiseerd rond drie verschillende thema's. De eerste sectie: 'Recent Acquisitions' toont The Museum of Modern Art te New York  een selectie van hun recente aanwinsten in de reeks 'American Photography'. In 'Private Collection' krijgt u een kijkje in de keuze van een bekende fotoverzamelaar. Dit keer is er een selectie gemaakt uit de 'ALKAZI COLLECTION', van een van de belangrijkste verzamelaars in India: Ebrahim Alkazi

Giorgio Armani is wederom een van de hoofdsponsoren, toont al weer de vijfde editie van 'ACQUA #5'; een foto-expositie gewijd aan water. Mede dankzij dit initiatief heeft de Italiaanse modeontwerper het Groene Kruis kunnen voorzien van miljoenen liters schoon drinkwater voor projecten in Ghana en Bolivia. Verder worden er foto's tentoongesteld uit de JPMorgan Chase Art Collection, de BMW Art & Culture Collection en 169 andere internationale galeries inclusief 27 uitgevers. De andere hoofdsponsor, Leica,  presenteert dit keer werk François Fontaine getiteld SILENZIO. Een ode aan de cinema van de veertiger jaren tot nu.

In 2011 debuteerde Parijs met haar eerste FOTOFEVER. Inmiddels is 2014 alweer de derde editie. Fotofever richt zich speciaal op verzamelaars, geïnteresseerd in nieuw en jong talent. Van 14 tot 16 november verandert het Carrousel du Louvre wederom in een tempel van fotografie met 101 internationale en nationale galeries, een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. Bijzonder trots ben ik op het feit dat ik kan vermelden dat twee bijzondere fotografen, die eerder te gast waren in mijn weblog Paris FvdV, hun werk op Fotofever exposeren: Alex Timmermans en Konrad Schmidt.

Allereerst de Nederlandse collodion-fotograaf Alex Timmermans. Het was de Engelse beeldhouwer en fotograaf, Fredrick Scott Archer die het collodion-procedé in 1851 heeft uitgevonden. Collodion werd in die tijd veel gebruikt door chirurgen als vloeibaar verband, mede dankzij haar veerkracht en aanhechting. Archer, gebruikte collodion om een betere hechting te verkrijgen aan zijn glazen platen. Zodra de zouten, zoals kalium jodide, in het mengsel van collodion waren opgelost, werd de kleverige vloeistof gegoten op het glas. Daarna werd de glazen plaat gedompeld in een bad gevuld met zilvernitraat. Zo werd een lichtgevoelige drager van zilverjodide gevormd op het oppervlak van de plaat. Eenmaal lichtgevoelig  werd de plaat blootgesteld aan licht in de camera voordat het collodion begon te drogen. Als de plaat droog werd vòòr ontwikkeling, was deze niet meer lichtgevoelig en derhalve onbruikbaar. Om deze reden alleen al, werd het proces dat door Archer was uitgevonden bekend als "natte plaat" fotografie.

Collodion fotograaf Alex Timmermans op Fotofever Parijs

Alex Timmermans,  is een van de zeer  weinige fotospecialisten in Nederland die zich bezig houden met deze bijzondere vorm van fotografie die 163 jaar geleden letterlijk het daglicht zag. Hij maakt gebruik van exact dezelfde techniek, maar ook fotografeert hij met camera's en lenzen uit diezelfde tijd. In combinatie met zijn bijzondere printtechnieken wordt zijn fotowerk gezien als toonaangevend in de wereld. Over de wereld zijn er niet meer dan 90 fotografen die actief werken volgens het procedé van Archer. Alex exposeerde al eerder op Fotofever in Brussel en Parijs en presenteert dit keer werk uit zijn serie 'Story telling'.

De Duitse fotograaf Konrad Schmidt heb ik voor het eerst ontmoet op de Photokina 2012, waar hij exposeerde voor en bij Leica. Konrad Schmidt woont en werkt in Hamburg. Zijn fotowerk: "Verleiding die zich kenmerkt door modieuze elegantie, een ongekend gevoel voor erotiek, het spelen met licht en vormen".  Zijn modellen zijn min of meer gekleed of naakt, prachtig gefotografeerd in kleur maar steeds vaker in zwart-wit. Serieus, ingetogen, in zichzelf gekeerd, sensueel, uitdagend, maar altijd met een groot gevoel voor stijl" aldus het BFF. Geen wonder dat hij geselecteerd werd als volwaardig lid van het gerenommeerde Duitse BFF: 'Der Berufsverband Freie Fotografen und Filmgestalter', gevestigd in Stuttgart. Konrad is met name gespecialiseerd in mode- reclame- en lingeriefotografie en won vele prestigieuze prijzen, waaronder het BFF 'Jahrbuch Award' 2011, de 'Hasselblad Masters' en de 'Rodenstock Photo Award'. Onder zijn clientèle bekende namen als Adobe Systems, Bacardi, Blonde Magazin, Cosmopolitan, ELLE, Leica, Mercedes, Philips, Samsung en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan. Konrad presenteert op Fotofever zijn nieuwe oeuvre: 'Black is the color of my true love's hair'.

Konrad Schmidt: 'Black is the color of my true love's hair'

Last but not least; uw Parijs blogger is mede dankzij uw stemmen terecht gekomen in de finale van de Golden Blog Awards 2014. Paris FvdV mag zich, als enige niet Franse weblog, scharen onder de tien beste Parijse weblogs ter wereld. De uiteindelijke winnaar wordt op 12 november 2014 bekend gemaakt tijdens een groots gala in het Hôtel de Ville van Parijs. In ieder geval wil ik u hartelijk danken voor uw steun en stem.

Fondation Louis Vuitton, Avenue Mahatma Gandhi 8, 16e arrondissement, metro Sablon. Geopend elke dag behalve op dinsdag. Kijk altijd vooraf op de website voor de verschillende openingstijden. Entree € 14 (Voorlopig is vooraf reserveren via internet een absolute must)

Musée Picasso, rue de Thorigny 5, 3e arrondissement, metro; St. Paul, Saint-Sébastien-Froissart en Chemin Vert. Geopend elke dag behalve op maandag. Kijk altijd vooraf op de website voor de verschillende openingstijden. Entree € 11 (Voorlopig is vooraf reserveren via internet een absolute must)

Paris Photo, Grand Palais, Avenue Winston Churchill, 8e arrondissement, metro Champs- Élysées-Clemencau. Geopend van 13 t/m 16 november 2014. Donderdag, vrijdag en zaterdag van 12.30 uur tot 20.00 uur, zondag van 12.30 uur tot 19.00 uur. Entree € 30

Fotofever, Carrousel du Louvre, rue de rivoli 99, 1e arrondissement, metro Palais Royal, Musée du Louvre. Geopend van 14 t/m 16 november 2014. Vrijdag en zaterdag van 10.00 uut tot 20.00 uur, zondag van 10.00 uur tot 19.00 uur. Entree € 15

LA VILLETTE; CITÉ DE SANG, CITÉ DE LA MUSIQUE

Hoe kom je van de stad van het bloed naar de stad van muziek? Een wat vreemde vraag maar toch is dat waar mijn blog over gaat.

Cité de Sang

In 1865 besloot Baron Haussmann, in opdracht van Napoleon III, om het stadsdeel La Villette in het 19e arrondissement te moderniseren, door het hergroeperen van de diverse veemarkten en de abattoirs. Op 21 oktober 1867 werden drie gigantische hallen in gebruik genomen: De overdekte veemarkt, het gebouw Jules de Mérindol aan de zuidkant van het Canal de l’Ourcq en de abattoirs aan de noordkant.

De geschiedenis van dit stadsdeel is fascinerend, een haast gesloten stad, met eigen rituelen, gedragscodes en hiërarchie. Ook wel de stad van het bloed genoemd, waar zo rond het jaar 1900, 23.000 schapen en 5.000 runderen per jaar werden geslacht en in stukken gesneden. Aan het begin van de 20e eeuw zijn de slachthuizen hopeloos verouderd. In 1930 wordt nog een verwoede poging gedaan om te moderniseren, maar in 1950 verliest men de strijd met de koelindustrie. Het is rendabeler om het vee ter plaatse, in de fabrieken zelf, te slachten en meteen te verwerken. Tegen beter weten in besluit men om in 1959 de slachthuizen opnieuw te verbouwen onder het mom van nationaal belang. Technische storingen en veel, heel veel, geldtekort doen de abattoirs uiteindelijk de das om.

De abattoirs van Parijs rond 1900 - Photo Robert Doisneau

"Het schandaal van La Villette" siert weldra de voorpagina's van alle kranten. De werkzaamheden worden in 1970 gestopt en de industriële slachthuizen worden in 1974 gesloten. In 1979 wordt een begin gemaakt door het 'Etablissement Public du Parc de la Villette', met de herinrichting van het 55 hectaren grote gebied waar natuur, architectuur, ontspanning en cultuur met elkaar zullen worden verenigd.

Cité de la Musique

In 1982, François Mitterrand was inmiddels een jaar President van Frankrijk, wordt de in Zwitserland geboren Fransman en architect Bernard Tschumi geselecteerd en La Villette wordt zo  onderdeel van de 'Grands Traveaux' François Mitterrand.

Al in 1984 krijgt het aspect cultuur zijn eerste invulling door de inhuldiging van de 'Zenith', mede door toedoen van de toenmalige minister van cultuur Jack Lang. Met een capaciteit van ongeveer 6.300 plaatsen en een oppervlakte van 6.200 m² is het één van de grootste zalen van de stad. Al snel volgt de 'La Grande Halle' (1985), een grote hal van glas en staal die dienst deed als voormalige veemarkt; in 1865 ontworpen door Jules de Mérindol. De renovatie wordt toevertrouwd aan Bernard Reichen en Philippe Robert die de lijn aanhouden van de beroemde hallen van Baltard. Het heeft een oppervlakte van 20.000 m² en wordt geheel gewijd aan culturele evenementen, shows en tentoonstellingen.

La Grande Halle met op de voorgrond de fontaine aux lions

Al snel volgen meerdere beroemde gebouwen, waaronder de Geode in mei 1985, de grootste bioscoop in Frankrijk en het wetenschappelijk museum, 'la Cité des Sciences et de l’Industrie' in 1986. In 1987 wordt uiteindelijk de grootste groenvoorziening van Parijs voor het publiek opgesteld.

Inmiddels wordt er verder gebouwd aan de Cité de la Musique. Een nieuwe tempel van cultuur bestaande uit een Oost- en Westvleugel volgens een ontwerp van Christian de Portzamparc. Het biedt onderdak aan het hoger nationaal conservatorium voor muziek en dans (Conservatoire Nationale Supérieure de Musique et de Dance Paris), Twee concertzalen voor 1000 en 250 muziekliefhebbers, repetitieruimtes, een museum voor muziek en zeer zeldzame klassieke muziekinstrumenten. De collectie, voornamelijk uit de 15e tot 20e eeuw, bevat onder andere de gitaar van Hector Berlioz, de Parijse piano's van Chopin en Liszt en blaasinstrumenten gemaakt door Adolphe Sax. Verder is er een  Media Centre en bibliotheek gehuisvest met meer dan 100.000 documenten èn, het is het thuis van het Ensemble Intercontemporain bestaande uit 31 solisten. Het gebouw opende in 1995.

Cité de la Musique van de architect Christian de Portzamparc met op de achtergrond de Philharmonie de Paris

Slechts 10 jaar later, op 6 maart 2006 kondigen de minister van Cultuur en Communicatie; Renaud Donnedieu de Vabres, de burgemeester van Parijs; Bertrand Delanoë en de directeur van de Cité de la Musique en de Salle Pleyel; Laurent Bayle, tijdens een persconferentie een nieuw prestigieus project aan. De bouw van de grootste klassieke concertzaal van Europa, die plaatst moet bieden aan, 2400 mensen: de 'Philharmonie de Paris'. Een 110 miljoen euro kostend prestige object dat wordt gebouwd in het Parc de la Villette op een open driehoek naast de Cité de la Musique. Ironisch genoeg werd dit nieuws wereldkundig gemaakt bij de opening van de chique en historische Salle Pleyel, in de buurt van de Champs Éysées, die net voor vele miljoenen was gerestaureerd en plaats biedt aan 'slechts' 2.000 mensen.

Artist Impression van de Philharmonie naar een ontwerp van Jean Nouvel

Met de bouw wordt begonnen in 2010, maar door het opleggen van bezuinigingsmaatregelen door de Franse regering van President Hollande in 2011, worden een aantal culturele projecten afgeblazen. Maar het werk aan de Philharmonie was al te ver gevorderd zodat annulering uitgesloten bleek. De bouwwerkzaamheden hebben 18 maanden stil gelegen, en in maart 2012 is men weer begonnen met de bouw van het nieuwe geesteskind van de Franse Architect Jean Nouvel: De thuishaven voor het Concertgebouworkest van de stad Parijs. 45% wordt bekostigd door de staat, 45% door de stad Parijs en de overige 10% komt uit fondsen uit de regio Ile-de-France.

De bouwplaats per oktober 2014

Een concertzaal met 2400 plaatsen, die aangepast kan worden aan grote en kleine gezelschappen en voorzien van een 'Son et Lumiere'. Son et lumiere is een bijzondere toepassing van theatrale verlichting, projectie en geluid om een extra dimensie toe te voegen. Verder 8 repetitieruimten voor meerdere muziekgezelschappen, een café, 2 restaurants, bibliotheek en mediatheek, een conservatorium, en op het dak, toegankelijk voor het publiek, een multimediascherm van 5600 m². Mede dankzij het futuristische ontwerp van Jean Nouvel heeft de nieuwe Franse minister van Cultuur Frédéric Mitterrand, ja de neef van, een subsidie toegezegd van ruim 45% van de bouwkosten. De opening van het gebouw had echter moeten plaatsvinden drie jaar later in 2014.

Artist Impression naar wat de grootste concertzaal van Europa moet worden

Maar de geschiedenis herhaalt zich. De initiële kosten van 110 miljoen euro blijken veel te laag te zijn ingeschat. Acht jaar later blijken de werkelijke kosten meer dan verdrievoudigd te zijn en door alle vertragingen is er nog geen bodem te zien in de schijnbaar bodemloze put.  Op de bouwplaats hangen nog de spandoeken met 'ouverture' - opening in januari 2015. De staat van het zeer imposante geesteskind van Jean Nouvel laat echter een heel andere beeld zien. De miljoenen overschrijding drukt ook nog eens zwaar op de schuldenlast van de stad Parijs, die onder het bewind van de vorige burgemeester; Bertrand Delanoë, is opgelopen van 1,3 miljard euro naar 3,2 miljard. Maar ook de armlastige regering van François Hollande  is niet van plan om de stekker te trekken uit een van de duurste kunstprojecten van de Franse staat dat ironisch genoeg is gelanceerd door zijn rechtse voorganger.

Zicht op de futuristische creatie van Jean Nouvel gezien vanaf de ringweg rond Parijs

Parijs krijgt zijn futuristische nieuwe klassieke concertzaal. De 'Philharmonie de Paris', die met zijn enorme, op Maurits Escher geïnspireerde metalen constructie, belooft om de noordelijke skyline van Parijs te transformeren - is op weg om een van 's werelds duurste concertzalen te worden, ondanks de pogingen van sommige politici om dit te blokkeren vanwege zijn spiraalvormig prijskaartje. Vergeet opening januari 2015 het wordt zeker najaar 2016.

De beplating van de Philharmonie de Paris die sterk aan Maurits Escher doet denken

Na het lezen van deze blog wil ik u vragen uw stem uit te brengen op Paris FvdV voor de Golden Blog Awards 2014. U kunt elke dag stemmen tot en met 23 oktober 2014. Klik hier voor de pagina van de Golden Blog Awards. U kunt stemmen door op de knop 'Je Vote' te klikken. Wederom dank voor uw stem.