Paris FvdV is een niet commercieel weblog speciaal voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

Privacy verklaring: Indien u weblog Paris FvdV, dat bij Google-Blogger is ondergebracht, leest en reageert op de blogs van Paris FvdV, doet u dat vrijwillig en is uw IP-adres en mailadres - indien u dat vermeld - bekend en wordt opgeslagen. Ook uw schuilnaam waaronder uw reageert wordt opgeslagen. Paris FvdV zal uw gegevens nooit aan derden doorgeven. We houden uw gegevens privé, tenzij de wet of rechtelijke macht ons dwingt uw gegevens aan hen te verstrekken. Datalekken in het systeem vallen onder de verantwoordelijkheid van Google-Blogger. Door weblog Paris FvdV te bezoeken en/of de op of via deze weblog aangeboden informatie te gebruiken, verklaart u zich akkoord met de toepasselijkheid van deze disclaimer. Google gebruikt cookies om services te leveren en verkeer te analyseren dus uw IP-adres en user-agent zijn bij Google bekend, samen met prestatie- en beveiligingsstatistieken om servicekwaliteit te garanderen, gebruiksstatistieken te genereren, misbruik te detecteren en maatregelen te treffen.

Posts tonen met het label 75001. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 75001. Alle posts tonen

zaterdag 4 juli 2026

LA CAVERNE DU PONT NEUF

 

Het project zal u verrassen. Het zal slechts kortstondig zichtbaar zijn. 

Het enige spoor dat het achterlaat, zal voortleven in onze herinnering”.

JR


Afgelopen maand juni stond Parijs weer in het middelpunt van de belangstelling, en mocht je het gemist hebben dan is deze blog speciaal voor jou! Meer dan een jaar werkte de kunstenaar JR, in samenwerking met de Christo en Jeanne-Claude Stichting en L'Amicale des Ponts de Paris, met de steun van de stad Parijs aan de planning en realisatie van ‘La Caverne du Pont Neuf’.  Maar eerst even wat voorgeschiedenis.


La Caverne du Pont Neuf - Courtesy Atelier JR © Atelier JR

 

In de jaren ’80 schudden Christo en Jeanne-Claude de kunstwereld op met hun monumentale installaties. Zij verpakten beroemde gebouwen, zoals de Reichstag in Berlijn tot de Arc de Triomphe in Parijs (postuum voltooid in 2021). ‘The Pont Neuf Wrapped‘ was in 1985 hun eerste grote project. Het project ‘Pont Neuf Wrapped’ werd voor het eerst voorgesteld door de kunstenaars in 1975. Het duurde tien jaar van technische planning en onderhandelingen met de autoriteiten voordat het uiteindelijk van 22 september tot 5 oktober 1985 werkelijkheid werd. Gedurende deze periode werd de iconische brug omwikkeld met 41.800 m² stof, vastgezet met 13 km aan touwen en 12 ton staalkabels, dankzij de hulp van 12 ingenieurs en 300 gespecialiseerde arbeiders.


Foto: ‘Pont Neuf Wrapped’ (Project voor Parijs), Collage 1984, Privécollectie. Archief © 1984 Christo en Jeanne-Claude Stichting


“Ik wilde het transformeren, er een architectonisch object van maken, een bron van inspiratie voor kunstenaars, gewoon een kunstobject”, zodat het voor het eerst een sculptuur zou worden, maar dan een efemere”, legde Christo uit tijdens de creatie van de ‘Pont Neuf Wrapped’. 

In die twee weken bezochten drie miljoen mensen de Pont Neuf wrapped en veertig jaar later transformeert de Franse kunstenaar JR de Pont Neuf opnieuw.


Foto: ‘Pont Neuf Wrapped’ (Project voor Parijs), Collage 1984, Privécollectie. Archief © 1984 Christo en Jeanne-Claude Stichting

 

De Pont Neuf werd voltooid in 1607. Het was de eerste brug in Parijs die niet van hout was gemaakt, maar volledig van Lutetiaans kalksteen, ook wel bekend als Parijse steen. Het kalksteen dat voor deze brug, evenals voor vele andere gebouwen en monumenten in Parijs, werd gebruikt, kwam uit steengroeven in het bekken van Parijs. Het was ook de eerste brug in de stad met geplaveide trottoirs, wat het voetgangersverkeer en het Parijse stadsleven vergemakkelijkte. Naast het blijvende publieke gebruik wordt de brug nog steeds geroemd om zijn rijke geschiedenis en pittoreske uitzichten op de Seine.

 

“Mijn visie voor dit project is geïnspireerd door zowel het verleden als het heden van deze iconische brug”.

JR



 

Geen spijker, geen schroeven; de Pont Neuf is historisch erfgoed

Dit was een van de grootste prestaties van het project en een absolute voorwaarde voor het werken aan deze magnifieke oudste brug van Parijs : ‘La Caverne du Pont Neuf’ was zo ontworpen om de integriteit van dit historische monument nooit in gevaar te brengen. Er is geen enkele schroef of spijker in de steen geslagen; de stof is eenvoudigweg over de balustrade gelegd. Tijdens de installatie werkten de teams van JR samen met specialisten op het gebied van monumentenzorg om de brugpijlers te beschermen met behulp van spanbanden en tijdelijke bevestigingssystemen. De enorme doeken werden vervolgens vanaf de balustrade neergelaten en vastgezet zonder de structuur van de Pont Neuf aan te raken.

 

Ontwerp La Caverne du Pont Neuf - 2025. Courtesy Atelier JR © Atelier JR


Een XXL-kunstwerk, ‘made in France’

Het project was bijzonder uitdagend vanwege het scheepvaartverkeer en de weersomstandigheden. Er waren speciale vergunningen nodig, zodat specialisten het gigantische doek 's nachts vanaf de Seine konden installeren met behulp van vier Zodiacs (opblaasbare boten), hoogwerkers en een pontonboot. ‘La Caverne du Pont Neuf’ werd ontworpen in de Parijse studio's van JR en vervolgens volledig vervaardigd in Bretagne, bij Air Toiles Concept , een ambachtelijk bedrijf gevestigd in Plougoumelen (Morbihan) dat gespecialiseerd is in textiele en opblaasbare constructies.  Dit bedrijf werkte  enkele maanden aan het technisch ontwerp, het drukken van de doeken en de montage van de gehele constructie. JR wilde prioriteit geven aan korte toeleveringsketens en een gecontroleerde impact op het milieu. Het project zette het bedrijf er zelfs toe aan te investeren in nieuwe grootformaatprinters en een tweede werkplaats. 

Er waren 800 mensen gemobiliseerd. Ingenieurs, ontwerpbureaus, 3D-ontwerpers, modeontwerpers, drukkers, lassers, timmerlieden, lichttechnici, brandveiligheidsspecialisten, bootkapiteins, hoogwerker bedieners en onderhoudspersoneel, enz. Na meer dan een jaar voorbereidend werk, voorafgaand aan de onthulling van de installatie, was er sinds 11 mei een ware bedrijvigheid gaande op de brug – alleen al voor de opbouw waren er 300 mensen aan het werk – en dit werk zou doorgaan tijdens de publieke opening en tot aan de demontage, die op 13 juli zal worden afgerond.

 

L’art est une transformation et un moyen de renouveler la facon dont nous regardons le monde qui nous entoure. À travers La Caverne du Pont Neuf, c’est ce que j’espère rendre possible à Paris.

 

Kunst is een transformatie en een manier om onze kijk op de wereld om ons heen te vernieuwen. Via ‘La Caverne du Pont Neuf’ hoop ik dat mogelijk te maken in Parijs.

JR

 

Het doel van JR was niet simpelweg de Pont Neuf te bedekken, zoals Christo en Jeanne-Claude vóór hem hadden gedaan, maar een echte rots in het hart van Parijs te laten verschijnen. Om dit trompe-l'œil-effect te creëren, bezocht hij talloze kalksteengroeven in de regio Île-de-France en grotten in Griekenland, die hij fotografeerde. Honderden gemengde beelden werden samengevoegd tot een patchwork om een unieke, denkbeeldige rots te ontwerpen in de vorm van een 3D-model.



 Juni 2026 Parijs was weer een super attractie rijker

Het enige wat nog restte, was de constructie te plaatsen en op te blazen, zodat deze zijn uiteindelijke vorm zou aannemen. Om een eerste indruk van het resultaat te krijgen, werd eerder dit jaar een sectie op ware grootte getest in een hangar in Orly (Val-de-Marne). De weerstand tegen de elementen – en zelfs tegen een overstroming van de Seine – werd onderzocht. In de nacht van 20 op 21 mei verscheen een 18 meter hoge ‘berg’ midden in de Franse hoofdstad. Binnen één uur vulden 80 canvasbogen zich met perslucht  en namen hun uiteindelijke vorm aan. Het gebruik van vluchtige lucht sluit ook aan bij JR’s oog voor duurzaamheid, zoals het gebruik van organische inkt op de stof die over het opblaasproject is gedrapeerd.


2 Juni beschadigde een windval het kunstwerk van JR

 

Maar ondanks alle voorbereidingen gebeurde toch het onwaarschijnlijke. Dinsdagmorgen 2 juni, terwijl er nog gewerkt werd aan het buitententdoek, hebben harde windstoten scheuren veroorzaakt aan de uiteinden van het doek. In een uitgegeven communiqué op donderdag 4 juni 2026, noemt JR Studio het voorval een "uitzonderlijk meteorologisch fenomeen" en verduidelijkt dat "ernstige windstoten plaatsvonden terwijl er nog gewerkt werd aan het buitenste doek, waardoor scheuren aan de uiteinden ontstonden".  Toch was er relatief goed nieuws: de compartimentering van de omhulling en de beveiligingssystemen die geïnstalleerd waren hadden ervoor gezorgd dat het bij één incident bleef.

 

Cijfers waar je duizelig van wordt

- Geschatte kosten 10 tot 12 miljoen euro;

- 18.900 vierkante meter bedrukt polyesterweefsel;

- 5 maanden ontwerp en 4 maanden productie;

- 10 onderling verbonden modules;

- 20.000 kubieke meter opgeblazen lucht;

- 3 uur nodig om het buitenweefsel volledig op te blazen;

- 120 meter lang;

- 20 meter breed;

- Tot 18 meter hoog;

- 700 bezoekers tegelijk binnen... en 2,5 miljoen mensen verwacht;

- 24/7 geopend.



 

Het kunstwerk is volledig gefinancierd door particuliere schenkingen, zonder gebruik te maken van publieke middelen. De financiering komt uit de verkoop van werken van JR en van particuliere sponsors, waaronder Snap Inc., Bloomberg Philanthropies, Paris Aéroport en Salesforce.



Galerie Perrotin - expositie ‘Les Esquisses de la Caverne’

Ter gelegenheid van ‘La Caverne du Pont Neuf presenteert JR zijn kunstwerken tot en met 25 juli 2026 bij de Parijse galerie Perrotin. Deze tentoonstelling biedt een kijkje achter de schermen bij de totstandkoming van deze monumentale, maar tegelijkertijd vergankelijke installatie op de oudste brug van Parijs. De voorbereidende schetsen vertellen het verhaal van La Caverne en volgen het project van de eerste visie tot aan de Seine. Elk multimediawerk combineert collage, tekening en assemblage in een zeer technisch proces, afgewerkt met zinkplaten afkomstig van fragmenten van Parijse daken. Bezoek galerie Perrotin en ontdek JR's werkwijze aan de hand van originele schetsen en nooit eerder vertoonde werken, de volledige diepte van een project waaraan jarenlang is gewerkt. Perrotin Parijs – ‘Les Esquisses de la Caverne’, 76 rue de Turenne, 3e arrondissement.

 

Foto: ‘La Caverne du Pont Neuf’, Esquisse préparatoire, 2025. Courtesy Atelier JR © Atelier JR


JR

Hij draagt altijd zijn donkere zonnebril en zijn zwarte hoed stevig op zijn hoofd, het kenmerk van een man die anonimiteit heeft gekozen om anderen beter te kunnen leren kennen. JR, een pseudoniem afgeleid van de initialen van zijn voornaam Jean-René, werd geboren in Parijs in 1983 en groeide op in Montfermeil, een voorstad van Parijs, voordat hij een van de meest ambitieuze kunstenaars van zijn generatie werd. Zijn werk wordt niet tentoongesteld in traditionele musea, maar direct in de stad – op gevels van gebouwen, bruggen en complete stedelijke oppervlakken. Hij plaatst deze beelden zo dat hele gebouwen plotseling openluchtgalerieën worden.

 


JR de Franse 'Banksy' - Courtesy Atelier JR © Atelier JR

Sinds het begin van deze eeuw heeft JR naam gemaakt met zijn monumentale fotocollages die stedelijke ruimtes transformeren in openbare kunstgalerieën. Hij omschrijft zichzelf als een ‘fotograffiti-kunstenaar’ een combinatie van fotograaf en graffitikunstenaar, die kunst en activisme combineert en een gezicht en een stem geeft aan individuen en gemeenschappen die doorgaans onzichtbaar zijn. Zijn methode: het plakken van immense zwart-witportretten, genomen met een groothoeklens, op muren over de hele wereld, waarbij hij zijn onderwerpen in hun meest rauwe waarheid vastlegt. Een voorbeeld hiervan was in Rome in 2021, op de gevel van het Palazzo Farnese. 

Wereldwijd bekend als de "Franse Banksy", is ‘La Caverne du Pont Neuf’ een hoogtepunt in een artistieke cyclus die in 2020 begon. Gedurende deze cyclus heeft hij voortdurend de groeiende vervreemding en isolatie onder burgers ter discussie gesteld, met name verergerd door de pandemie en de daaropvolgende lockdowns. In deze geest creëerde JR verschillende trompe-l'oeil-kunstwerken, waarbij hij openingen in de gevels van iconische gebouwen aanbracht, zoals La Ferita in Florence (2021), Punto de Fuga in Rome (2021) en La Nascita in Milaan (2024). Deze benadering inspireerde ook de creatie van ‘Retour à la Caverne’ (Terug naar de grot) op de gevel van de Opéra de Paris (2023). De installatie op de gevel van het Palais Garnier moedigde de kijkers aan terug te keren naar een romantiek geïnspireerd door de natuur. De grot nodigde de bezoekers uit om naar binnen te kijken, verwijzend naar Plato's allegorie – een plek waar de uitgang leidt naar kennis en begrip van de wereld.


La Caverne du Pont Neuf in de avond - Foto courtesy Les Bateaux Mouches

 

De twee bedrijven van ‘Retour à la Caverne’, die uiteindelijk tot leven kwamen in een voorstelling met 153 dansers, vormden de prelude op wat ‘La Caverne du Pont Neuf zal afsluiten. Met de transformatie van de iconische brug in een grot wil JR een beweging ondersteunen die burgers oproept om blindheid en isolationisme achter zich te laten en te kiezen voor helderheid, saamhorigheid en harmonie. 

La Caverne de Pont Neuf was te zien tot en met 28 juni 2026. 

Bronnen: Website van de kunstenaar JR, Wikipedia, Hôtel de Ville Paris, Fondation Christo & Jeanne-Claude en eigen bezoek.


vrijdag 10 april 2026

LV DREAM LOUIS VUITTONS CULTURELE JUWELENKISTJE IN PARIJS

 

Terwijl Parijs de honderdste verjaarag van de Art Deco-beweging viert, belicht een tentoonstelling de rol van Louis Vuitton bij het creëren van luxe reisaccessoires voor de prominenten van de Roaring Twenties. Voor kenners biedt Parijs ervaringen die verder gaan dan louter toerisme. LV Dream is daar een voorbeeld van. Ver weg van de drukte van de Champs-Élysées, met uitzicht op de Seine, heeft Louis Vuitton een intieme bestemming gecreëerd waar het erfgoed van het merk een dialoog aangaat met de avant-garde. Dit is niet zomaar een tentoonstelling, maar een zintuiglijke onderdompeling, een bevoorrechte ontmoeting met de ziel van het Huis. Een uitnodiging om de tijdsgeest te omarmen.

 

Ontdek ‘Louis Vuitton Art Deco’, een tentoonstelling die nog de hele maand april en een week in mei te zien is in Parijs (klik hier voor beschikbaarheid). Deze meeslepende presentatie, die plaatsvindt ter gelegenheid van het 100-jarig jubileum van de Internationale Tentoonstelling; l’Exposition des Arts Décoratifs et Industriels Modernes van 1925, blikt terug op het historische moment van de Art Deco-beweging en eert de invloedrijke rol van Louis Vuitton in de oorspronkelijke tentoonstelling. 

Leder, canvas en geometrische lijnen ontmoeten elkaar langs een route die elk sleutelmoment herbekijkt en de bijdrage van het Huis Vuitton aan de Art Deco viert. De tentoonstelling belicht ook Gaston-Louis Vuitton, de kleinzoon van de oprichter Louis Vuitton, wiens creativiteit in dienst van stijl en elegantie, een keerpunt betekende voor het Huis. Meer dan 300 erfgoedstukken en archieven, waarvan vele nog niet eerder vertoond, worden tentoongesteld in acht kamers, acht thema's, acht haltes:

 


De Familie-erfgoedkamer:

Een kennismaking die het familieverhaal en de creatieve geest van Asnières-sur-Seine tot leven brengt, de geboortegrond van de inspiratie van Gaston-Louis Vuitton.

 

1925: De Triomf van het Huis Louis Vuitton:

Een reconstructie van de legendarische stand op de Wereldtentoonstelling van 1925, compleet met diorama en nostalgische foto's om de glorieuze bevestiging te ervaren.


Stand op de Wereldtentoonstelling van 1925

 

Art Deco Manifesto:

Autokoffers, kledingkasten op wielen, geometrische avondtassen en kleine lederwaren tonen zich in al hun pracht, tussen vakmanschap en creatieve flair.

 

Elegantie en Schoonheid bij Louis Vuitton:

Het alledaagse verheven tot kunst, met toiletartikelen, een Marthe Chenal-box en een knipoog naar Jeanne Lanvin en Paul Poiret.



 

De kunst van etaleren:

Een blik op de indrukwekkende vitrines en theatrale opstellingen op de Champs-Élysées, een ode aan de displaykunst van Gaston-Louis.

 


 

Kleuren, vormen en materialen:

Een explosie van kleuren, opvallende silhouetten, kostbare materialen, de visuele identiteit van de Art Deco in al haar glorie.

 

Van schets tot reclame:

Het creatieve proces; van vroege schetsen tot reclamecampagnes, met octogonale vormen en gestileerde profielen als grafische handtekeningen.

 

Mooiheid in Reizen:

Een feestelijk slot met een mix van archieven uit de jaren 1920 en hedendaagse creaties van Nicolas Ghesquière, Pharrell Williams, Marc Jacobs en Kim Jones.



 

Sinds het begin in 1854 heeft Louis Vuitton reizen getransformeerd in een kunstvorm met reiskoffers en accessoires die stijl en vernuft combineren. In de ateliers van Asnières-sur-Seine en het familiehuis ging vakmanschap hand in hand met inspiratie, waardoor de basis werd gelegd voor een creativiteit die al generaties overspant. In het begin van de 20e eeuw voegt Gaston-Louis Vuitton zijn artistieke ‘touch’ toe, waardoor het Huis een resoluut creatieve en eigentijdse dimensie krijgt.

 

Zijn visie:

What is a journey?

A journey is not a trip

It's not a vacation

It's a process, a discovery

It's a process of self- discovery

A journey brings us face to face with ourselves

A journey shows us not only the world

but how we fit in it

Does the person create the journey

or does the journey create the person?

The journey is life itself

Where will life take you?



 

Kunst ontmoet schoonheid

Vuitton had een uniek gevoel voor design, zoals blijkt uit de stand van het merk in het Grand Palais, die in de tweede zaal van de tentoonstelling wordt nagebootst. De stand, gedrapeerd in groen en grijs fluweel, bevatte glazen vitrines met verzorgingssets en koffers die de vitrines van het Vuitton-gebouw weerspiegelden, destijds gevestigd aan de Avenue des Champs-Élysées 70, waar tegenwoordig een Sephora-vlaggenschipwinkel is gevestigd. Onder zijn leiding schakelde het modehuis Vuitton ontwerpers als Pierre-Émile Legrain, Camille Cless-Brothier en Gaston Le Bourgeois in om objecten te ontwerpen, zoals kristallen en zilveren flacons, achthoekige borstels en make-upspiegels. Samengebracht onder Éditions d'art, leidden deze tot het hoogtepunt van het Huis op de tentoonstelling van 1925, een sleutelmoment dat Louis Vuitton vestigt in de geschiedenis van de Art Deco.



 

De tentoonstelling toont verzorgingssets die ooit eigendom waren van de musici Igor Stravinsky en Ignacy Paderewski, gemaakt van zeldzame materialen zoals schildpadschild, ivoor en krokodillenleer, die tegenwoordig beperkt of verboden zijn om bedreigde diersoorten te beschermen. Een van de hoogtepunten van deze sectie is de Milano-schoonheidskoffer, met zijn opvallende reeks witte geometrische kwasten tegen een rode voering. Samen met een kaptafel uit de jaren ‘20, ontworpen in samenwerking met Legrain, vormde deze koffer een belangrijke inspiratiebron voor Vuittons recente uitstapje naar de beautywereld, te beginnen met een make-uplijn ontworpen door Pat McGrath.



 

Een schat aan documenten

De tentoongestelde documenten variëren van productfoto's en advertenties tot foto's. Veel van het materiaal is door Gaston-Louis Vuitton zelf verzameld. Gaston was eigenlijk de eerste archivaris van het huis. Hij legde de basis voor wat later de erfgoedcollectie zou worden. Hij was onverzadigbaar nieuwsgierig en verzamelde alles wat hij maar te pakken kon krijgen. Onder de tentoongestelde objecten bevindt zich een notitieboekje met zijn handgeschreven verslag van hoe zijn grootvader op 16-jarige leeftijd te voet in Parijs aankwam en een leerlingplaats kreeg bij een kistenmaker en inpakker genaamd Monsieur Maréchal. Ook zijn er zijn verhandelingen over etalages, gepubliceerd in vakbladen uit die tijd, en kleurschetsen van de opvallende winkelgevels die hij tussen 1925 en 1929 ontwierp voor de Parijse flagshipstore.



 

De laatste zaal is een ode aan de kunst van het reizen tijdens de Roaring Twenties, met foto's, kledingkoffers en recente kledingstukken, waaronder looks uit de cruisecollectie van 2020, geïnspireerd op de Art Deco skyline van New York; Jacobs' herinterpretaties van portiers uniformen en reiskleding, en pakken van Pharrell Williams, creatief directeur herenkleding bij Vuitton.



 





LV DREAMS, Ingang rue du Pont Neuf 2, (tegenover warenhuis La Samaritaine) 1e arrondissement, metrostation Pont Neuf, lijn 7. 

Alle dagen geopend van 11.00 uur tot 20.00 uur 

Toegang gratis, echter pas na reserveren van time slot op de website van LV Dreams (klik hier).

Let op! De tentoonstelling was oorspronkelijk gepland tot en met 12 maart 2026 maar is zeer waarschijnlijk verlengd. Zie ook de originele ticket webshop van LV Dreams (klik hier). 

Objecten uit de collectie van Gaston-Louis Vuitton zijn ook nog te zien zijn in de tentoonstelling ‘1925-2025: Honderd jaar Art Deco’ in het Musée des Arts Décoratifs, tot en met 26 april 2026.




woensdag 25 maart 2026

DE TUILERIEËNTUNNEL EEN UNIEKE KUNSTBESTEMMING IN HET HART VAN PARIJS

 

In mijn reisgids Ongewoon Parijs besteed ik maar 6 van de 160 pagina’s aan het eerste en tweede arrondissement. Jullie weten; Ik ben dol op Parijs, maar het is in het eerste en tweede arrondissement veel te druk…Het is juist hier dat veel mensen ontmoedigd raken door het toerisme, vooral in het weekend. Musea, galerieën en zogenaamd hippe cafés zitten bomvol en een plekje vinden om te zitten wordt al snel een ware hindernisbaan. Het meest ergerlijk zijn de wachtrijen die ontstaan door hippe Instagrammers die weer zogenaamd iets bijzonders ontdekt hebben. Rijen toeristen voor een kop warme chocolade bij Angelina of dippen met een enorme, nauwelijks hanteerbare, croissant op een terras in een minuscuul klein kopje cappuccino. Alles voor de foto op Instagram onder het motto; kijk mij nou!



Een kunstgalerie onder je voeten, sterker nog onder het Louvre
 

Tunnel des Tuilleries

Maar voor diegene die, net als ik, het toeristische Parijs wil ontdekken en steeds op zoek blijft gaan naar de echte ‘couleur locale’ ontdekte ik een zeldzame plek, een kunstgalerie onder je voeten. Pal in het hart van het eerste arrondissement, waar eeuwen geschiedenis samensmelten met het moderne stadsleven, biedt een bescheiden tunnel een uniek perspectief op de evolutie van de stad. De ‘Tunnel des Tuileries’, over het hoofd gezien door toeristen die zich haasten tussen de bekendere bezienswaardigheden, is een stille getuige van de transformatie van de Franse hoofdstad. Deze ondergrondse corridor, met zijn combinatie van functionaliteit en historische betekenis, nodigt bezoekers uit om een minder bekend aspect van de Parijse infrastructuur en stadsplanning te ontdekken.



Deze Mona Lisa daalde af vanuit het Louvre naar de Tunnel des Tuileries

 

Een verbinding met de Parijse geschiedenis

De ‘Tunnel des Tuileries’ is niet zomaar een tunnel. Hij werd ontworpen als onderdeel van een groots moderniseringsplan voor Parijs aan het einde van de 19e eeuw. De tunnel werd gebouwd om de verkeersstroom tussen het Louvre en de Place de la Concorde, twee van de meest iconische plekken van de stad, te vergemakkelijken. Deze 861 meter lange tunnel werd in 1967 geopend als eenrichtingsverkeer van west naar oost. Destijds maakte hij integraal deel uit van de ‘snelweg’ Georges - Pompidou. Toen de tunnel werd gebouwd, werd het beschouwd als een opmerkelijke technische prestatie. De uitdagingen van het aanleggen van een ondergrondse doorgang in het hart van Parijs, met zijn complexe geologie en eeuwenlange stedelijke ontwikkeling, waren aanzienlijk. Toch hielden de ingenieurs en arbeiders van die tijd vol en creëerden ze een constructie die de tand des tijds heeft doorstaan. De stevige wanden en het gewelfde plafond van de tunnel getuigen van de vaardigheid en het vakmanschap van de bouwers. 

Maar in april 2010 presenteerde de toenmalige Parijse burgemeester Bertrand Delanoë een opzienbarend en ambitieus plan om de kades langs de Seine nieuw leven in te blazen en terug te geven aan de Parijzenaars. "Auto's zullen in hogere mate geweerd worden en wandelaars en fietsers krijgen volop ruimte. De kades moeten gebruikt gaan worden voor sport, cultuur en natuur", aldus Delanoë. "We willen de oevers hun schoonheid teruggeven aan de Parijzenaars en aan iedereen die van Parijs houdt. Ik wil dat het plaatsen worden om te leven en te ontspannen, en niet langer een autosnelweg door de stad". In 1991 werden de stenen kades door de Unesco op de lijst van beschermd werelderfgoed gezet. "Parijs is ontstaan aan de Seine. Hoe kunnen we accepteren dat die as, die dwars door de stad loopt, alleen nog dient als autoweg?" zei Delanoë, als een soort indirecte repliek aan Georges Pompidou, de initiatiefnemer van de snelweg aan de Seine. 

Na de afsluiting tussen Châtelet en het eindpunt van de snelweg Georges - Pompidou voor autoverkeer, werd deze tunnel uitsluitend gereserveerd voor voetgangers en fietsers. De locatie van de tunnel is doordrenkt van historische betekenis. Hij loopt onder de plek van het voormalige Tuileries-paleis, een koninklijke residentie die werd verwoest tijdens de Commune van Parijs in 1871. Terwijl bezoekers door de tunnel lopen, passeren ze letterlijk lagen Parijse geschiedenis. De grond erboven draagt herinneringen aan koninklijke intriges, revolutionaire geestdrift en de transformatie van Parijs van een middeleeuwse stad tot een moderne metropool.

 


Een kunstgalerie onder je voeten

De ingang ligt verscholen aan de quai du Louvre. Ter hoogte van de Seinekade bij de rue de l’Amiral de Coligny neem je de trap naar beneden en ga meteen links af. Als je goed oplet zie je fietsers vanuit de Pont Neuf verdwijnen onder de quai du Louvre. Daar is het begin van de tunnel. Sinds 2022 is de tunnel overgenomen door verschillende straatkunstenaars uit Frankrijk en daar buiten. Al meer dan drie jaar brengen kleurrijke muurschilderingen een vleugje poëzie naar deze plek die ruim 10 jaar verlaten was, maar nu bekend staat om zijn verbluffende straatkunst, waar bezoekers genieten van een wandeling van 30 tot 40 minuten door een lange tunnel. De ruimte is absoluut veilig en toegankelijk en trekt zowel voetgangers, joggers als fietsers aan, die de steeds veranderende kunstwerken en de levendige sfeer, gecreëerd door zowel kunstenaars als muzikanten, waarderen.


Al meer dan drie jaar brengen kleurrijke muurschilderingen een vleugje poëzie naar deze plek die ruim 10 jaar verlaten was




De wanden van de tunnel zijn versierd met een wisselende selectie muurschilderingen en installaties, waardoor deze utilitaire ruimte verandert in een dynamische galerie. Deze kunstwerken, die vaak de hedendaagse Parijse cultuur en maatschappelijke vraagstukken weerspiegelen, vormen een schril contrast met de historische context van de tunnel. Het was oorspronkelijk een initiatief van niemand minder dan Nicolas Laugero Lasserre directeur van Artistik Rezo galerie en met steun van de stad Parijs. Laugero Lasserre is ook medeoprichter van de Artflux- groep, die zes culturele en kunstzinnige locaties aan de Seine verenigt: Fluctuart, Le Marcounet, Nanna, Les Péniches de Paris, Quai de la Photo en Le Son de la Terre. In juli 2022 werd er heldere en kleurrijke verlichting aan de tunnel toegevoegd, samen met 10 tijdelijke muurschilderingen die minstens een jaar zichtbaar zouden zijn, minimaal tot de zomer van 2023.





 

Maar toen gebeurde er iets: de strakke fresco's, die balanceerden tussen urban art en hedendaagse kunst, werden al snel overgenomen door lokale graffitikunstenaars! Hoe had de stad Parijs kunnen bedenken dat deze plek geen afgunst of jaloezie zou opwekken? Natuurlijk bevonden sommige van de 'vandalistische' kunstenaars zich in de collectie van de curator en het is zeer waarschijnlijk dat hij stiekem de bedoeling had om de plek wat levendiger te maken, maar sommige kunstenaars die hun tags kwamen zetten, deden dat zonder voorafgaande toestemming en vooral zonder enige toestemming! Hoe kan een straatkunstenaar nu niet zwichten voor het idee om zijn werk aan de voet van het Louvre te plaatsen! Ik kan me hun enorme voldoening voorstellen die ze daarbij moeten hebben gehad en stiekem ben ik ze daar dankbaar voor, want deze plek is magisch! 


De veelheid aan werken, de diversiteit aan onderwerpen en de snelheid waarmee ze worden vervangen, laten zien hoe de cultuur nog steeds springlevend is in het hart van de hoofdstad!


 


De verlichting verandert van kleur net als verkeerslichten en beïnvloedt de fresco’s. De lichten staan allemaal in constante interactie met hun publiek, sommige concentreren zich alleen op de rennende joggers, weer anderen op de voorbijgangers. Er hangt een rauwe sfeer en ondanks de veiligheid bekruipt je toch een gevoel van onrust, zo van waar kom ik uit? Er is zeker sprake van vergankelijkheid en er is geen garantie van wat je vandaag hebt gezien er morgen nog zal zijn.



 





De Tuilerieëntunnel staat voor mij symbool voor de voortdurende evolutie van Parijs. Het vertegenwoordigt het vermogen van de stad om zich aan te passen en te groeien, terwijl ze tegelijkertijd haar historische erfgoed koestert. Terwijl stedenbouwkundigen en architecten de toekomst van Parijs blijven vormgeven, dient de tunnel als een herinnering aan de vindingrijkheid en visie die altijd de kern van de stadsontwikkeling hebben gevormd. Bovendien biedt het een unieke en verrijkende ervaring voor wie bereid is buiten de gebaande paden te treden. 



Eenmaal buiten de tunnel wordt je verwelkomd door het weelderige groen van de Tuillerieën, een meesterwerk van landschapsarchitectuur uit de 16e eeuw. Deze tunnel verbindt niet alleen twee belangrijke locaties, maar belichaamt ook de essentie van de Franse hoofdstad: een stad waar geschiedenis, kunst en natuur prachtig samenkomen.



 

Ik raad je van harte aan om deze tunnel te bezoeken en te genieten van de ultieme smaak van vrijheid. Mocht je toevallig alleen naar Parijs komen om urban art te proeven en ben je net zo gek als ik en houd je van de sfeer van dit soort vrije plekken, dan mag je Aubervilliers niet missen, aan de kant van het Canal de l'Ourcq of aan de overkant van de Seine; op Spot 13 of de Butte aux Cailles, Street-Art 13 in het 13e arrondissement en last but not least de rue Dénoyez in Belleville.