LE LARGE, EEN NIEUWE RUIMTE VOOR HEDENDAAGSE KUST

Op het Ȋle Seguin opent in oktober 2026 een nieuwe ruimte voor hedendaagse kunst. Deze nieuwe culturele instelling, genaamd ‘Le LARGE, is gevestigd in een gebouw ontworpen door de Catalaanse architecten en 2017 Pritzker Prize-winnaars RCR Arquitectes, hun eerste project in Parijs’. Het gebouw bevindt zich op de noordelijkste punt van het Ȋle de Seguin,  ‘La Pointe des Arts’ genaamd, een grootschalig herontwikkelingsproject op ’t terrein van de voormalige Renaultfabrieken tot een multifunctioneel complex van meer dan 53.000 m², gericht op kunst en cultuur. RCR Arquitectes is een architectenbureau dat in 1987 werd opgericht door Rafael Aranda, Carme Pigem en Ramon Vilalta. De architecten ontwierpen een poëtische structuur die breekt met de conventies van traditionele musea. De architectonische vormgeving van het project volgt het gelaagde concept uit het masterplan van Ateliers Jean Nouvel.

‘Le LARGE', is een gebouw ontworpen door de Catalaanse architecten en 2017 Pritzker Prize-winnaars RCR Arquitectes

 

Ȋle Seguin

Het eiland, met een oppervlakte van 11,5 hectare, bevindt zich ten westen van Parijs, in het departement Hauts-de-Seine net stroomafwaarts van het Île Saint-Germain, tegenover Meudon en Sèvres. Het ligt op de grens van de gemeenten Boulogne-Billancourt en Sèvres, echter administratief behoort het aan de gemeente Boulogne-Billancourt. In haar vorige leven was het Île Seguin de thuisbasis van leerlooierijen, guingettes in de Belle Époque, en vervolgens van 1929 tot 1992 de thuisbasis van de Renault autofabrieken. Op het hoogtepunt werkten hier 30.000 mensen. Eens het symbool van de industriële macht van Frankrijk in de jaren 1950 en het bolwerk van de machtige Franse vakbonden die hier de arbeiders mobiliseerden voor de stakingen van 1968.

 

Tussen 1929 en 1934 bouwde Louis Renault, baas van de Société Renault hier zijn nieuwe fabriek. Volledig zelfvoorzienend, met een eigen energiecentrale, ondergronds spoor en een aanlegsteiger voor vervoer van voertuigen over water. Het was zijn grootste fabriek in Frankrijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog produceert de fabriek vrachtauto's voor de Duitse bezetter. Hevige bombardementen door de geallieerden in 1942 en 1943 zijn het gevolg. Na de oorlog wordt Louis Renault beschuldigd van collaboratie met de vijand en overlijdt, ernstig verzwakt, in 1944, in de gevangenis kort voor zijn proces. Zijn echtgenote claimde tot haar dood dat haar man is vermoord. 

Louis Renault bezat toen 96% van het kapitaal van zijn onderneming die een jaar later werd geconfisqueerd door de Franse staat. De naam veranderde in 'Société Anonyme des Usines Renault' (SAUR) in 'La Régie Nationale des Usines Renault' (RNUR). Vele succesmodellen werden op dit eiland geproduceerd waaronder de 4CV. De auto was in het geheim tijdens de oorlog ontworpen en was het eerste voertuig met een achterin geplaatste motor. Door zijn gewicht, de auto woog slechts 560 kilo, konden gemakkelijk vier personen vervoerd worden. Verder de Renault Dauphine:. Met 2.150.738 eenheden was dit toen de meest geproduceerde auto in de Franse geschiedenis. In 1961 volgde de lancering van de Renault 4. Van dit type werden meer dan 8 miljoen eenheden geproduceerd en geëxporteerd naar meer dan 100 landen.'

Deze Renaultfabriek werd gesloten op 31 maart 1992

 

Onder codenaam 122 werd de iconische Renault-5 ontworpen die in 1972 het levenslicht zag. Ondanks het gigantische succes werd het de directie duidelijk dat de Billancourt-site niet meer kon worden aangepast aan de nieuwe productieprocessen, noodzakelijk om de Japanse concurrentie blijvend het hoofd te kunnen bieden. Uiteindelijk leidt dit tot sluiting van de fabriek op 31 maart 1992. Het eiland wordt uiteindelijk door Renault verkocht voor de som van 580 miljoen. 

Schoonmaakbedrijven beginnen vrijwel direct aan de sanering van de bodem en het verwijderen van gigantische hoeveelheden asbest in de constructies van beton en staal. De sloop van de fabriek begon op 29 maart 2004 en eindigde een jaar later in 2005 toen de Franse zakenman, miljardair, François Pinault zijn oog liet vallen op het Ïle Seguin voor de bouw van een kunstmuseum. Pinault, eigenaar van onder meer de merken Gucci, Yves Saint Laurent en Puma, kondigde in 2000 al aan een museum te willen bouwen. Maar gesprekken over een locatie op het Île Seguin, liepen uiteindelijk stuk. Uit boosheid bracht hij daarop, vanaf 2005, een deel van zijn verzameling onder in drie gebouwen van het Palazzo Grassi in Venetië. “Zo is het werk Frankrijk ontsnapt”, zei Anne Hidalgo. “Als ik destijds burgemeester was geweest, dan had ik dat nooit laten gebeuren”. 

In de tussentijd slaagde Pinaults grote rivaal Bernard Arnault van concurrent LVMH (Dior, Louis Vuitton, Moët & Chandon) er wél in om in Parijs een museum te bouwen. Eind 2014 opende hij met veel spektakel de door Frank Gehry ontworpen Fondation Louis Vuitton in het Bois de Boulogne. Met Pinault is het uiteindelijk toch nog goed gekomen. Op 12 mei 2021 opende in Parijs de deuren van het  zorgvuldig gerestaureerde 18de eeuwse Bourse de Commerce. Hier triomfeert François Pinault, nu zijn privé kunstcollectie eindelijk te zien is in Parijs, in zijn eigen museum, tussen het Louvre en het Centre Pompidou.

 

La Seine Musicale

Ȋle Seguin de nieuwe cultuurvalei

Op 22 april 2017 opende hier de nieuwe hotspot voor muziekfans 'La Seine Musicale' haar deuren met een concert van de Amerikaanse zanger Bob Dylan. Deze bredere transformatie, bekend als ‘La Pointe des Arts’, begon met de opening van La Seine Musicale. De muziektempel werd ontwikkeld door de architecten Shigeru Ban (Pritzkerprijs 2014) en Jean de Gastines en won op de MIPIM Awards 2015 de prijs in de categorie beste toekomstproject. Het wordt nu al erkend als een groot architecturaal gebaar met respect voor het milieu. Het gebouw, dat een derde van het eiland beslaat is hèt symbool van de metamorfose van Île Seguin. 

Het is dan ook een intrigerend gebouw, dat op ieder moment van de dag anders oogt vanwege het effect van de zon op de ronde glazen constructie.  Een enorm zonnezeil, bedekt met 470 zonnepanelen, beweegt zich gedurende de dag over een rails om zo de blootstelling aan de zon te maximaliseren.

Le LARGE: De roestkleurige gevel verwijst naar de industriële esthetiek van de rivieroever en integreert met het omringende landschap.

 

Le LARGE

En nu is er Le LARGE. Het nieuwe gebouw met een oppervlakte van 41.000 m², combineert 7.000 m² aan winkel- en horecaruimtes, een kunstcentrum van 5.000 m², 20.000 m² aan kantoorruimte, een Pathé-bioscoop met acht zalen en een IMAX-zaal van 6.000 m², verdeeld over zes verdiepingen, een begane grond aan de rivieroever, een kelder en 1.200 m² aan aangelegde terrassen. Het gebouw is gericht op het westen, zonder tegenoverliggende bebouwing, en op het zuiden, richting het park, de Seine en de heuvels van Meudon. De U-vormige eerste drie verdiepingen zijn gestructureerd rond een interne straat die uitkomt op het voorplein op brugniveau, met brede oost-westopeningen die beide oevers van de Seine onthullen: een hoog plein aan de straat, levendig gemaakt door het kunstencentrum en winkels, en een laag plein aan de oever, begrensd door winkels en een hotel. Het meest opvallende volume van het gebouw wordt omsloten door een gevel van Cortenstaal, waarvan de patina zich in de loop der tijd zal ontwikkelen. De roestkleurige gevel verwijst naar de industriële esthetiek van de rivieroever en integreert met het omringende landschap.

Het gebouw wordt omsloten door een gevel van Cortenstaal, waarvan de patina zich in de loop der tijd zal ontwikkelen

De tentoonstellingsruimte van 2.500 m² heeft een atrium van 370 m² met een plafondhoogte van 7 meter, een monumentale roltrap gevolgd door een hoofdzaal van 1.000 m², met een hoogte van 14 meter en 42 meter breedte, zonder ook maar één steunpilaar. Het licht straalt er nooit recht in. Het sluipt door geanodiseerde aluminium moucharabieën, traditionele sierroosters met een geometrisch patroon. De vloer van gegalvaniseerd staal geeft de plek een onverwachte matte patina. Een terras van 500 m² omringt het gebouw en biedt uitzicht op de Seine. Verder is er een panoramisch café op de vierde verdieping, een boekwinkel, een boetiek geëxploiteerd door de teams van het Grand Palais RMN en een ‘Petit Atelier’ een ruimte voor gratis workshops voor kinderen van 6 tot en met 10 jaar.

Het nieuwe gebouw met een oppervlakte van 41.000 m², combineert 7.000 m² aan winkel- en horecaruimtes, een kunstcentrum van 5.000 m², 20.000 m² aan kantoorruimte, een Pathé-bioscoop met acht zalen en een IMAX-zaal van 6.000 m², verdeeld over zes verdiepingen

 

De eerste tentoonstelling, getiteld ‘Imaginary Engine: From Masterpieces of the Collection Renault to Artists of Today’, opent op 17 oktober 2026 in samenwerking met de ‘Fondation Renault pour l'Art et la Culture’. De tentoonstelling is een eerbetoon aan de industriële geschiedenis van de locatie en aan de bijdrage van Renault aan de kunstwereld sinds de jaren ‘60, toen het bedrijf begon samen te werken met kunstenaars om een collectie werken te creëren die geïnspireerd zijn op de maakindustrie en de automobielindustrie. De tentoonstelling laat werken zien 55 kunstenaars uit 23 landen waaronder Victor Vasarely, Jean Dubuffet, Jean Tinguely, Arman en Robert Doisneau, wiens foto’s van de Billancourt-fabriek teruggaan tot 1934. Sommige van deze werken zijn al meer dan veertig jaar niet getoond. Verder zijn 17 nieuwe werken besteld bij kunstenaars zoals Théo Mercier, Sara Sadik, Bianca Bondi, Clément Cogitore, Bertrand Lavier, Mohamed El Khatib, Oliver Beer, Bertille Bak, Thu Van Tran en Giulia Andreani. Allen werden uitgenodigd om, ieder op hun eigen manier, de vraag te stellen wat de Renaultfabriek, de machine en de auto met onze lichamen, onze identiteit en onze verbeelding hebben gedaan.

Op het eiland is niets meer wat herinnerd aan Renault verleden zoals deze vroegere fronton die de ingang vormde naar de fabriek

 

Het Ȋle Seguin bezocht ik begin augustus en een belangrijk element wordt node gemist: Île Seguin was inderdaad niet zomaar een automobielfabriek; het was een plek die diep verankerd was in het Franse collectieve bewustzijn, in het bewustzijn van de arbeidersklasse, een locatie die een rol speelde in de Franse geschiedenis van de 20e eeuw. Natuurlijk kun je nooit alles van een verlaten fabriek behouden, maar de beslissing om niets te laten staan (behalve twee frontons naast de Pont Daydé) doet deze plek geen eer aan. Een schande voor de geschiedenis van de automobielindustrie, een schande voor de geschiedenis van de arbeidersklasse, een schande dat enkele meesterwerken van industriële architectuur niet bewaard zijn gebleven.En deze kritiek zou van toepassing kunnen zijn op alle industriële gebouwen, waarvan sommige overblijfselen helaas verwaarloosd zijn, maar dat is een ander debat…

Een restje Renault, niet op het eiland maar naast de Pont Daydé

De Pont Daydé vernieuwd en passend bij de architectuur van Le LARGE

 

Le LARGE  Île Seguin, Centrum voor Hedendaagse Kunst, Pointe des Arts - Île Seguin - 92100 Boulogne-Billancourt, Hauts-de-Seine. Tramhalte T2 Brimborion (ongeveer 5 minuten lopen) of vanaf de metrohaltes van lijnen 9, Pont de Sèvres en 15, Pont de Sèvres.

Het nieuwe Gauthier Mougin-park - 'Empreinte de pneu', Peter Stȁmpfli

Een park in het hart van Île Seguin

Het nieuwe Gauthier Mougin-park is ontworpen door landschapsarchitect Michel Desvigne en ligt in het hart van Île Seguin en vormt een ontmoetingsplek tussen natuur en cultuur. Het park is onderdeel van zowel de natuurstrategie van het departement Hauts-de-Seine als het uitgesproken artistieke karakter van Île Seguin. 

'Le Pouce', César Baldaccini 

Het is een waar openluchtmuseum met een beeldenroute, bestaande uit zo'n twintig werken, verspreid tussen het stroomopwaartse puntje van het eiland, het departementale park en de omgeving van  La Seine Musicale en creëert zo een nieuwe artistieke route voor de Vallei van Cultuur en nodigt je uit om al wandelend hedendaagse kunstwerken te ontdekken die in dialoog staan ​​met het park en het landschap. 

'YES', Jacques Villeglé

‘Sphère Coupée’, Marta Pan

"Pierre', Abraham Poincheval

‘Tot'Aime’, Jean-Charles de Castelbajac

‘’ŒUF MAYO’ EEN WAAR SYMBOOL VAN DE FRANSE BISTRO

 

“Il n’y a que les imbeciles qui ne soient pas gourmands.

On est gourmand comme on est artiste, comme on est poete.

Le gout, c’est un organe delicat, perfectible et respectable, comme l’oeil et l’oreille”.

 

"Alleen idioten zijn niet gesteld op lekker eten.

Men is een fijnproever zoals men een kunstenaar is, zoals men een dichter is.

De smaak is een delicaat, perfectioneerbaar en respectabel orgaan, net als het oog en het oor."

 

Guy de Maupassant

Tijdens de lunch of diner in een Franse bistro is er een aanstekelijke uitspraak. Zodra die is uitgesproken, wekt het de eetlust van de gasten op en verspreidt het zich als een oncontroleerbaar virus van tafel naar tafel: "Als voorgerecht wil ik graag œuf mayonaise, alstublieft." Let op de reactie van de ober: hij kijkt op, noteert en knikt veelbetekenend. Want wie œuf mayonaise kiest, wordt altijd gezien als een kenner!

 

‘L'œuf mayo’, een waar symbool van Franse bistro's, wordt vaak als een alledaags gerecht beschouwd. Achter deze schijnbare eenvoud schuilt echter een ware meesterlijke beheersing van diverse technieken. Het hoofdingrediënt, het ei, vereist een precieze bereiding: het moet gaar zijn, zacht gestold maar niet vloeibaar. Wat de mayonaise betreft, deze koude saus die zijn oorsprong vindt in de Renaissance, is perfect wanneer hij glad en romig is. De mayonaise moet in voldoende hoeveelheid aanwezig zijn om de eieren te bedekken en moet absoluut zelfgemaakt zijn.

 ‘L'œuf mayo’, 'Le Bistrot Paul Chêne', 123 rue Lauriston Parijs 16e arrondissement

 

Het eerste recept voor eieren met mayonaise, gepresenteerd als voorgerecht, werd in 1906 gegeven door A. Bautte in ‘Les Œufs, avec 1000 manières de les préparer et de les servir’ . In zijn recept nummer 247, koude gepocheerde eieren met mayonaise, worden de eieren versierd met augurken, dragon of rode biet en geserveerd op croutons, en in recept nummer 558, hardgekookte eieren met mayonaise, worden ze op een bedje van sla gelegd, de hardgekookte eieren in kwartjes gesneden, bedekt met een dun laagje mayonaise, kruiselings bestrooid met ansjovis en kappertjes, versierd met olijven of reepjes rode biet. Ze werden in 1912 opgenomen in de recepten van huishoudscholen.

Er bestaat zelfs een Franse vereniging: ‘ASOM, Association de sauvegarde de l’œuf mayonaise’, de Vereniging voor het behoud van het ei met mayonaise. Het ASOM werd opgericht in 1990 door Claude Lebey, een Franse voedselcriticus en de auteur van Guide Lebey, met als doel de gastronomische traditie van de l’œuf mayonaise’ te promoten, de authenticiteit ervan te bewaren, de werkers en liefhebbers die er trouw aan blijven te erkennen en deze door te geven aan nieuwe generaties. De vereniging wordt dan ook gesponsord door de Guide Lebey. Ze promoot een handvest voor eieren met mayonaise, waarin een kippenei (kwarteleieren met mayonaise zijn uitgesloten, maar die een kandidaat er niet van weerhield om in 2021  een "herziene " versie, met een ganzenei te presenteren) wordt voorgeschreven, gekookt met een zachte, niet-vloeibare dooier, een gladde en bedekkende zelf gemaakte mayonaise. Jaarlijks organiseert het ASOM een kampioenschap uitsluitend voor chefs die dit gerecht op hun menu aanbieden.

 

De wereldkampioenschappen ei met mayonaise vinden jaarlijks plaats in november in Saint-Ouen, Seine-Saint-Denis, een voorstad van Parijs. Voor het eerst vonden er in 2026 ook verschillende regionale finales plaats om kandidaten te kwalificeren, waaronder regionale finales en kwalificaties Centre-Val de Loire: Gewonnen door de Bistrot Racines de Chartres op 30 juni 2026. Bretagne: Gewonnen door het duo Quentin Goasdoue en Baptiste Veissier van het Tandem-restaurant in Saint-Malo op 23 april 2026 en in Nouvelle-Aquitaine (Aquitaine): Gewonnen door chef Cédric Marinello van de Baskische Bar in Saint-Jean-de-Luz op 30 maart 2026. Zij strijden mee voor het wereldkampioenschap in november 2026.

 ‘L'œuf mayonaise volgens 'Aux Bons Crus',  rue Godefroy Cavaignac 54, 11e arrondissement Parijs

Tijdens het wereldkampioenschap ei met mayonaise in 2025 streden twintig chefs om de fel begeerde titel en lieten hun talent en originaliteit zien. Mathieu Renucci van restaurant Au Rêve aan de rue Caulaincourt 89 (Montmartre) in het 18^e arrondissement van Parijs eindigde op de hoogste trede van het volledig Parijse podium. Abdel Alaoui van restaurant Choukran, rue Saint-Georges 29, in het 2e arrondissement en de Belgische chef-kok David Meert van restaurant Duvin, rue Jean-Baptiste 9bis – Pigalle, in het 9e arrondissement completeerden het podium.

Verschillende Parijse chefs wonnen eerder het wereldkampioenschap van het ei met mayonaise, georganiseerd door de Association de sauvegarde de l'oeuf-mayo (ASOM), waaronder Maxime Plateau (2023/2024): chef van restaurant Le Moulin à vent (5e arrondissement) en Clément Chicard (2019): chef van Bouillon Pigalle (9e arrondissement).

  L'œuf mayonaise volgens Bistro 'Les Artistes', boulevard Edgar Quinet 74, 14e arrondissement, Parijs

Beoordelingscriteria van de jury:

Het algemene uiterlijk en de presentatie van het bord.

De smaakkwaliteiten van het gerecht.

De grootte, het bereiden en de smaak van het ei, dat een perfect geperfectioneerd hardgekookt ei moet zijn.

De kwaliteit, textuur en smaak van de mayonaise, die zelfgemaakt moet zijn en de eieren moeten bedekken.

De mogelijke begeleiding die met het ei wordt voorgesteld.

 

Wat zijn de regels met betrekking tot mayonaise in Frankrijk?

Wat betreft regelgeving werd in 1991 een Europese Code goedgekeurd tussen de lidstaten, op basis van minimaal 70% totaal vet (dat wil zeggen ongeveer 69% plantaardige olie en 1% lipiden van het ei), en minimaal 5% eidooier.

 

L'œuf mayonaise van de winnaar van 2025

De winnaar van 2025, de Parijs chef-kok Mathieu Renucci koos ervoor om een heel groot ei te gebruiken en een mayonaise gemaakt met mosterd uit Provins (Seine-et-Marne) en druivenpitolie. Het werd geserveerd op een bedje van prei met gevogeltejus en een crouton met geklaarde boter. “Vrij klassiek maar een troostend en geruststellend ei”, aldus de chef.

L'œuf mayonaise volgens 'Le Café du Commerce', rue du Commerce 54, 15e arrondissement, Parijs

 

Onderstaand het recept van Camille Giraud, culinair journalist en tafelstylist, gespecialiseerd in alledaagse gastronomie en de kunst van Franse gastvrijheid:

De hoeveelheden zijn precies afgemeten, zodat je de juiste romigheid krijgt. 

4 verse eieren

150 g zelfgemaakte of kant-en-klare mayonaise

1 eetlepel citroensap

Zout en versgemalen peper

Een paar takjes bieslook of dille als garnering

Voor zelfgemaakte mayonaise: 

2 eidooiers

1 theelepel mosterd

250 ml neutrale olie (zonnebloem- of druivenpitolie)

1 eetlepel citroensap of azijn

Zout en peper

 L'œuf mayonaise volgens 'Le Bel Ami', boulevard Carnot 77, Le Vésinet

Bereidingswijze voor eieren:

Leg de eieren in een steelpan en bedek ze met koud water. Verwarm het water tot het zachtjes kookt. Zodra het water kookt, zet u het vuur lager en laat u de eieren 8 minuten en 40 seconden sudderen . Spoel ze direct af onder koud stromend water. Pel de eieren en snijd ze vervolgens door midden.

 

Bereid de mayonaise voor:

Klop in een kom de eidooiers en mosterd door elkaar.

Voeg al kloppend de olie in een dun straaltje toe tot de saus dikker wordt.

Voeg het citroensap toe.

Breng op smaak met zout en peper.

Als je je zorgen maakt over rauwe eieren, gebruik dan mayonaise uit de winkel of gepasteuriseerde eieren.

 

Opmaak:

Leg de gehalveerde eieren op een bedje van salade of direct op het bord.

Bestrijk ze royaal met mayonaise.

Bestrooi met fijngehakte bieslook.

Maal er wat peper over en voeg een snufje zout toe.

Serveer gekoeld.

Wie mag dit vignet voeren in 2026 / 2027? In november weten we wie

 

Tips van de chef-kok om eieren er fantastisch uit te laten zien:

De textuur van de eidooier is cruciaal. Een te droge eidooier verstoort de harmonie. Als hij te vloeibaar is, verliest hij zijn consistentie. De tijd van 8 minuten en 40 seconden is gebaseerd op onderzoek van chefs die talloze variaties hebben getest.

 

Bewerk de saus als een schilder.

Een penseelstreek olijfolie langs de rand, een paar venkelbloemen voor het aroma.

Een chef-kok voegt soms een vleugje zuur toe.

Het idee is om het klassieke recept te respecteren en er tegelijkertijd kleur en smaak aan toe te voegen. 

Bon appétit.

SUPER AANBIEDING PARIJS

 

Grijp nu je kans om te genieten van een charmant, licht en comfortabel appartement, ideaal gelegen op de 2^e verdieping (met lift) in een rustige straat op de scheiding van het 15^e en 7^e arrondissement. Op 3 minuten lopen van metrostation La Motte-Picquet, lijn 6, 8 & 10. Op slechts 15 minuten lopen van de Eiffeltoren, École Millitaire en de Champ-de-Mars. Een wijk die zeer geliefd is om zijn authenticiteit en bekend staat om zijn gastronomie. Op een steenworp afstand verschillende restaurants met gezellige terrassen. Dè perfecte plek om het andere Parijs te ontdekken in een vriendelijke omgeving.

 

Het appartement

Het bestaat uit een lichte smaakvol ingerichte woonkamer, met twee openslaande ramen, een ruime zithoek met een grote (slaap)bank en een royale eethoek voor 6 personen. Een goed uitgeruste keuken met inductie kookplaat, oven en koelkast. Twee ruime tweepersoons slaapkamers voorzien van TV en airconditioning, een ruime entree en gang naar de diverse ruimtes, een badkamer voorzien van toilet, wastafel, douche, wasmachine en droger.

Woonkamer

2 Ruime slaapkamers met airconditioning en TV

Ruime entree, goed uitgeruste keuken en badkamer

 

50% korting voor de lezers van Paris FvdV

Wat moet je doen: app of stuur een SMS naar +33 6 60 94 43 43 met de data van je eventuele verblijf – de kortingscode is: Paris FvdV - 50%.

De organisatie neemt contact met je op voor het verdere vervolg.

Zie ook disclaimer aan het einde van deze blog.

 

Omgeving

Het is maar 360 meter lopen naar het dichtstbijzijnde metrostation La Motte-Picquet, onderdeel van lijn 6. Lijn 6 loopt ruim 6 kilometer bovengronds en bedient 13 stations. De bovengrondse stations van lijn 6, richting Nation naar Charles de Gaulle- Étoile zijn: Bel-Air, Quai de la Gare, Chevaleret, Nationale, Corvisart, Glacière, Saint Jacques, Sèvres-Lecourbe, Cambronne, La Motte-Picquet - Grenelle, Dupleix, Bir-Hakeim, Passy en bieden een prachtig uitzicht op diverse landmarks van Parijs. Lijn 6 brengt je rechtstreeks naar de Place de Étoile met de Arc de Triomphe en de Champs Élysées. Lijn 8 naar hartje centrum; Place de la Concorde, Tuilleries tuinen en het Musée du Louvre en de Opéra Garnier. Lijn 10 brengt je naar Saint-Germain-des-Prés.

Op 360 meter verwijderd van metrostation La Motte-Picquet

 

Op de hoek van boulevard Grenelle en avenue de la Motte-Picquet diverse restaurants met terras en voor de liefhebbers een Starbucks. Aan de overzijde, rue du Commerce,  een leuke winkelstraat met een van mijn favoriete Parijse restaurants. In 1920 zou een drie verdiepingen tellend gebouw aan de rue du Commerce 51 een stoffen- en petticoatwinkel worden. Echter, al in 1921 werd het bestaande gebouw omgevormd tot een restaurant met één simpele menukaart. ‘Aux Mille Couverts’ bedoeld om de vele arbeiders werkzaam bij Citroën, die toen floreerde in de wijk Javel – Grenelle, te voorzien van een goedkope edoch voedzame maaltijd. Het etablissement werd opgezet in de traditie van de goedkope Parijse bouillons.

Le Café du Commerce

 

Het interieur is sinds de opening in 1921 nauwelijks veranderd en heeft nog steeds de charme en uitstraling van de Belle Epoque. Een lange gang vol met authentieke posters uit die tijd voert je naar het restaurant met twee prachtige gaanderijen, mezzanines, in de stijl van de jaren dertig. De randen omgeven door planten die het idee geven van hangende tuinen. Het glazen dak dat de galerijen van daglicht voorziet is geheel weg te schuiven. Prachtige koperen lampen met witte bollen maken het brasserie sfeertje compleet. 

Het prachtige interieur van Le Café du Commerce

Inmiddels is het Café du Commerce al meer dan honderd jaar aanwezig in de Parijse eetcultuur. Het serveert al tientallen jaren klassieke gerechten met een vleugje huisgemaakte flair. De warme en uitnodigende sfeer, gecombineerd met de betaalbare prijzen, heeft het tot een favoriet gemaakt onder zowel de lokale bevolking als toeristen, maar zeker bij jullie blogger. Om zeker te zijn van een plaats in dit unieke Parijse restaurant is vooraf reserveren een must. Reserveren +33 1 45 75 03 27 - Het restaurant is elke dag geopend.

UNESCO, knooppunt van convergentie

Over de Eiffeltoren, Champ-de-Mars en École Militaire hoef ik jou natuurlijk niets meer te vertellen. Maar ken je het architectonisch juweeltje aan de achterzijde van de École Militaire? Ik doel op het UNESCO-huis, ook wel bekend als het UNESCO-paleis, is het gebouwen-complex waarin het hoofdkantoor van de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur is gevestigd. Een modernistisch juweel in het hart van Parijs.

 Place de Fontenoy, hoofdingang UNESCO gebouw

Het driehoekige, stervormige complex, dat doet denken aan de Latijnse letter Y, is gebouwd op 72 betonnen kolommen, waardoor het lijkt te zweven, met daartussen diverse kantoren en een entreehal. Het is een zeven verdiepingen tellend gebouw, bestaande uit drie blokken die onder een hoek van 120 graden ten opzichte van elkaar zijn georiënteerd. De 31 meter hoge glazen gevel, bestaande uit 1068 ramen die in elke ruimte veel licht binnenlaten, geeft het gebouw een kenmerkende lichtheid. Verticale travertinpanelen, afkomstig uit Italië, zijn afwisselend aangebracht, om de twee verdiepingen, waardoor een ritmisch patroon op de gevel ontstaat.

 

Het hoofdkwartier van UNESCO werd ingehuldigd op 3 november 1958. Dit iconische modernistische complex, gelegen aan Place de Fontenoy, is ontworpen door een internationaal trio van architecten. Het wordt wereldwijd gezien als een triomf van de naoorlogse moderne architectuur. De geschiedenis en de opbouw van het complex kent een aantal unieke feiten en kenmerken: De internationale samenwerking; de oprichters wilden dat het gebouw de idealen van vrede en internationale samenwerking zou weerspiegelen. Daarom werd het ontworpen door een Fransman (Bernard Zehrfuss), een Amerikaan (Marcel Breuer) en een Italiaan (Pier Luigi Nervi). Bovendien werd het project goedgekeurd door een comité met legendarische architecten waaronder Le Corbusier en Walter Gropius.

 

Naast het hoofdgebouw omvat het terrein een conferentiegebouw met een opvallend accordeonachtig uiterlijk bestaande uit 3.000 ton beton. Een waar icoon van brutalisme in Frankrijk, en een kubusvormig gebouw voor niet-gouvernementele organisaties. Later zijn daar nog ondiepe, ondergrondse kantoorstructuren aan toegevoegd die rond zes patio's liggen.  Een Japanse tuin maakt deel uit van het complex. Deze werd aangelegd door de beroemde beeldhouwer en landschapsarchitect Isamu Noguchi (1904-1988). De 1700 vierkante meter grote tuin omvat een meer, een beek, een brug en bomen. Elk detail is ontworpen met het oog op harmonie, wat bevorderlijk is voor meditatie en sereniteit. De tuin is uitgebreid met 80 ton stenen en talloze bomen, die geschonken en vanuit Japan vervoerd zijn. In 1995 kreeg de Japanse architect Tadao Andō toestemming om een vijfde, klein betonnen gebouw toe te voegen aan het UNESCO-hoofdkwartier. Zijn ‘Vredesmonument ‘ was bedoeld ter herdenking van de vijftigste verjaardag van de atoombombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Deze meditatieruimte heeft de vorm van een ruwe betonnen cilinder met perforaties. De ruimte is ongeveer 9 meter hoog en 6 meter in diameter, en de granieten vloer is afkomstig uit het puin van Hiroshima.

De Japanse tuin aangelegd door de beroemde beeldhouwer en landschapsarchitect Isamu Noguchi 

 

Kunst en Cultuur

De site staat niet alleen bekend om de architectuur, maar ook om de enorme kunstcollectie in de tuinen en het interieur. Aan de buitenkant sculpturen van Henry Moore , Alexander Calder en Eduardo Chillida, binnenin een keramisch werk van Joan Miró; ‘’ De Zon en de Maan’, en een fresco van Picasso dat hij niet signeerde, omdat hij meende dat een betonnen loopbrug het zicht op zijn werk gedeeltelijk belemmerde. Naast deze initiële kern verwierf UNESCO nog andere werken, met name van Karel Appel, Jean Bazaine, Isamu Noguchi, Rufino Tamayo, Afro Basaldella, Roberto Matta, Henri-Georges Adam en Jean Arp. Ruimten worden steeds weer uitgebreid om nieuwe lidstaten te kunnen huisvesten, wat de instelling ertoe aanzet nieuwe stukken aan te schaffen, waaronder een kopie van Giacometti's ‘Walking Man’, het wandtapijt’ La Tour du Soleil’ van Jean Lurçat (nabij de conferentiezaal) en de foto ‘Les Roseaux’ van Brassaï (op de 7e verdieping).

Voor wie het gebouw zelf wil bekijken en de unieke werken van grote kunstenaars wil bewonderen? Je kunt een individuele of groepsrondleiding reserveren via: UNESCO Guided Tours. 

Het enorme terrein van 30.350 m² wordt begrensd in de noordoostelijke hoek door de place de Fontenoy (waar de hoofdingang is), de avenues de Saxe, de ségur, de Suffren en de Lowendal. Het terrein is duidelijk herkenbaar aan de 194 vlaggen van de lidstaten.

Een kleurrijk geheel vormen de vlaggen van de 194 lidstaten

 

UNESCO, place de Fontenoy, 7^e arrondissement, metrostation Ségur-Unesco, lijn 10 – Cambronne, lijn 6 – École Militaire, lijn 8. Loopafstand 1,1 kilometer, ongeveer 11 tot 14 minuten.

 

Disclaimer: Paris FvdV treedt uitsluitend op als communicatieplatform voor deze actie en is op geen enkele wijze verantwoordelijk of aansprakelijk voor de organisatie, uitvoering, voorwaarden, prijzen, afhandeling of eventuele geschillen die voortvloeien uit deze actie. Hiervoor is uitsluitend de organiserende partij verantwoordelijk.