JE SUIS (TOUJOURS) CHARLIE

Op 7 januari om 11.52 uur, vijf jaar geleden,  wordt de hashtag #JeSuisCharlie voor het eerst gedeeld. Vervolgens die zelfde dag nog eens 1,5 miljoen keer en de daaropvolgende week 6 miljoen keer. De slogan werd voor het eerst gebruikt op Twitter. De Franse muziekjournalist Joachim Roncin had toen niet kunnen bevroeden dat zijn tweet misschien wel de meest gebruikte steunbetuiging op social media zou worden.

De tweet van de Franse muziekjournalist Joachim Roncin

Het 10e arrondissement is de buurt van het Canal Saint-Martin, geliefd bij jong en hip Parijs. Bobo; bourgeois-bohémien, links, creatief en met genoeg geld om uit te gaan. Zo enkele dagen na de Nieuwjaarsviering 2014/2015 had niemand het gevoel dat het juist hier in 2015 zo mis zou kunnen gaan. Het is op woensdag 7 januari 2015, 11.30 uur wanneer een zwarte Citroën C3 de rue Nicolas Appert inrijdt en stopt voor het huisnummer 6 waar de archieven van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo gevestigd zijn.

Charlie Hebdo begon in 1970 te publiceren met als doel religie, politiek en andere onderwerpen op de hak te nemen. De meeste werknemers kwamen uit de publicatie Hara-Kiri, die werd verboden nadat het de dood van voormalig president Charles de Gaulle bespotte. De titel verwijst naar Charlie Brown uit de cartoon van Peanuts. Hebdo is een afkorting voor hebdomadaire, wat wekelijks betekent in het Frans.

De ingang naar de redactie van Charlie Hebdo toen nog aan de rue Nicolas Appert 10

Twee gemaskerde mannen, de broers Chérif (32 jaar) en Saïd (34 jaar) Kouachi, uitgerust met kogelwerende vesten en kalasjnikovs stappen uit en zijn op zoek naar de redactie van het tijdschrift. Deze is echter gevestigd op nummer 10. Al snel bemerken ze hun vergissing. Bij de ingang op nummer 10 ontmoeten ze Corrine Rey, tekenares bij het blad en bekend onder de naam Coco. Onder bedreiging toetst zij de geheime toegangscode in van de voordeur. De twee blijken goed op de hoogte te zijn van de plaatselijke situatie, na een eerdere aanslag, in de nacht van 2 november 2011 werd op de kantoren van het blad een aanslag met een molotovcocktail uitgevoerd. Een en ander zou verband houden met de eenmalige uitgave van een editie genaamd 'Charia Hebdo', met Mohammed zogenaamd als gastredacteur. Sinds die tijd was de redactie gevestigd op een geheim adres.

Een mural die door de tijd veranderde, links januari 2019, rechts december 2019. Toegevoegd zijn vlnr: Frédéric Boisseau, Franck Brinsolaro en Elsa Cayat.

Januari 2016

Vlakbij de receptie zijn twee mannen aanwezig, die onmiddellijk onder vuur worden genomen. Een van hen, Frederic Boisseau, een onderhoudsmedewerker, bezwijkt vrijwel onmiddellijk aan zijn verwondingen. Via de trap spoeden zij zich naar de tweede verdieping, waar op dat moment de wekelijkse redactievergadering aan de gang is, de enige gelegenheid waar alle redacteuren bijeen waren. Tien personen worden vervolgens in het kantoor standrechtelijk geëxecuteerd. Acht journalisten, een bezoeker en een aanwezige politieagent, Franck Brinsolaro, die daar was ter bescherming van hoofdredacteur Stéphane Charbonnier. Deze had, na eerdere bedreigingen, persoonlijke beveiliging van de Franse staat toegewezen gekregen. Hun namen: Stéphane Charb Charbonnier (47), Jean Cabut (Cabu)(76), Bernard Verlhac (Tignous) (58), Georges Wolinski (Wolinski) (80), Philippe Honoré (73), Bernard Maris (68), Michel Renaud, Moustapha Ourrad, Elsa Cayat, Frédéric Boisseau (42), Franck Brinsolaro (49). De Joodse Elsa Cayat, zij was het enige vrouwelijke slachtoffer van de aanslag op het satirische weekblad. De toen 54-jarige was een psychoanalytica en had een tweewekelijkse rubriek, ‘Charlie Divan’, in het blad.

De bloemenzee op de hoek van de rue Nicolas Appert en de passage Saint-Anne Popincourt, januari 2015

Na de aanslag vluchten de daders naar buiten en komen in een vuurgevecht met de inmiddels toegesnelde politie. Het beeld dat de agent Ahmed Merabet, op de boulevard Richard Lenoir tegenover de rue Moufle, bloedend van dichtbij nogmaals door het hoofd wordt geschoten, zorgt voor wereldwijde ontzetting. Merabet (42) stierf ter plekke, en dit bracht het aantal dodelijke slachtoffers op twaalf. Het was de dodelijkste aanslag tot dan toe in Frankrijk sinds de Algerijnse Oorlog. Direct na de aanslag startte de politie een klopjacht op de daders, die vluchtten in een zwarte Citroen C3, maar al snel van auto wisselen. Uiteindelijk wordt het duo twee dagen (9 januari) later aangetroffen in het dorpje Dammartin-en-Goële, vlakbij Parijs waar ze bij een politiebestorming laat in de middag worden doodgeschoten. Aan de bestorming gingen uren van onzekerheid en een belegering met honderden agenten en speciale eenheden vooraf.

Het beeld dat de agent Ahmed Merabet, op de boulevard Richard Lenoir tegenover de rue Moufle, bloedend van dichtbij nogmaals door het hoofd wordt geschoten, zorgt voor wereldwijde ontzetting

Een dag eerder, donderdag 8 januari, wordt een agente in opleiding, Clarissa Jean-Philippe, slechts 25 jaar oud, willekeurig neergeschoten op straat in de Parijse wijk Montrouge. Daarbij raakt ook nog eens een andere agent gewond. Aanvankelijk kon men geen direct verband leggen met de overige gebeurtenissen. Want in de dag die daarop volgt worden nog eens 7 mensen gedood, onder meer tijdens een gijzeling in een Joodse supermarkt.  De gijzelnemer, Amedy Coulibaly, houdt vrijdag 9 januari een nog onbekend aantal mensen vast. Hij dreigt hen te vermoorden als het pand in het dorp waar de broers Chérif zich verschuilen zou worden bestormd. Bij de uiteindelijke bestorming van de winkel, die parallel liep aan die in Dammartin, wordt ook Coulibaly doodgeschoten. Vier gijzelaars overleven de gijzeling niet; ze werden onmiddellijk door de terrorist gedood toen hij de winkel betrad. Yoav Hattab (21), was de zoon van de opperrabbijn van Tunis. Yohan Cohen (22), student en kleinzoon van een beroemde joods-Tunesische zanger, Doukha. François-Michel Saada (63), een gepensioneerde senior executive en  Philippe Braham (45), hij werkte bij een IT-adviesbureau zijn broer is rabbijn van een synagoge in de voorstad Pantin. De overige gijzelaars hebben het pand levend kunnen verlaten.

Boulevard Richard Lenoir ter nagedachtenis aan de agent Ahmed Merabet

De dagen na de aanslagen is de wereld verbijsterd. Snel is de leus 'Je suis Charlie' geboren. In het wapen van Parijs staat 'Fluctuat nec mergitur', dit betekent letterlijk: 'Ze wordt geteisterd door de golven, maar gaat niet ten onder'. Op zondag 11 januari lopen zeker 1,5 miljoen mensen mee in de “de grootste manifestatie uit de Franse geschiedenis ooit", aldus de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Bernard Cazeneuve. Ook in andere Franse steden waren manifestaties tegen terrorisme. In totaal zouden zeker 3,7 miljoen mensen op de been zijn geweest. Eensgezind tegen terrorisme, angst en voor vrijheid van meningsuiting. Cartoonisten wereldwijd pakten hun potlood om de omgekomen collega's te eren en de wereld duidelijk te maken zich nooit de mond te laten snoeren. Wat weinigen weten is dat Charlie Hebdo het geld, ingezameld na de aanslag (ruim 4,3 miljoen euro), heeft geschonken aan de nabestaanden van deze laffe terreuraanslag.

Nous sommes Charlie par Marine des Mazery - 'Les étudiants du CESAN rendent hommage' - Photo Wikimedia

De week na de aanslag kopen zeven miljoen mensen het weekblad. Op de voorpagina van het eerste nummer na de aanslag staat een cartoon van de profeet Mohammed met een traan onder zijn oog en een bordje in zijn handen: Je Suis Charlie. Het onderschrift “Tout est pardonné” – alles is vergeven!.

En hoe is het nu? Vijf jaar na de aanslag is de oplage weer terug naar grofweg 60.000 stuks per week. Het solidariteitsgevoel slijt. Nog steeds wordt de redactie zwaarbewaakt, beveiligingskosten per jaar zo’n 1,5 miljoen. Maar de hashtag #JeSuisCharlie zal de komende dagen zeker weer trending zijn op social media.

Elk jaar wordt deze verschrikkelijke aanslag op de vrije meningsuiting op 7 januari herdacht door een kranslegging in de rue Nicolas Appert en dit vormde voor mij de aanleiding om het voor Parijs zo dramatische begin van het jaar 2015 nog eens op papier te zetten. Ik ben en blijf altijd Charlie.

7 januari 2015 - 7 januari 2020

Lees ook mijn blog uit 2017 over Paulus Bolten, Nederlander in Parijs, dandy, kunstenaar met leer, schoen- en kledingontwerper, meester in het patineren of zoals de Fransen het zouden zeggen l'artiste patineur', maar ook de echtgenoot van Elsa Cayat.

THÉÂTRE BATACLAN

Het 11e arrondissement is een heel boeiend arrondissement, met namen die klinken als een klok: République, Bastille, Nation, allemaal bekend als mijlpalen uit de Parijse geschiedenis. Maar het is ook een boeiende buurt. Sommige delen zijn heel volks, andere delen weer heel trendy, kosmopolitisch, bruisend van het moderne leven. Deze wijk wordt ook wel het hippe oosten genoemd. Nog maar 30 jaar geleden was dit nog een echte arbeiderswijk en krioelde het van de bordelen. Vandaag de dag is het 11e vooral een levendig deel van de stad, geheel gewijd aan een Bourgondische levensstijl met vele terrassen, trendy kroegen, nachtclubs en restaurants. Jonge modeontwerpers, Bohemiens en andere eigenzinnige kunstenaars hebben zich hier gevestigd en vertonen hun werk in de vele kunstgaleries. In de rue de Charonne, rue de Lappe, rue Duval, rue Keller, overal rijzen galerieën als paddenstoelen uit de grond. 's Nachts is dit het rijk van de nachtvlinders, te vinden in de trendy latino dancings en andere hippe kroegen van de rue Faubourg-Saint-Antoine, de rue de Lappe of de rue Oberkampf

Théâtre Bataclan woensdag 13 januari 2016

Het 11e is ook de thuisplaats van het Bataclan Theater, eens een mytische concertzaal en op vrijdag 13 november 2015 het doelwit van een terroristische aanslag, terwijl er een concert plaatsvond van de Palm Desert Scene band Eagles of Death Metal. Om 21.40 uur stopt een zwarte Volkswagen Polo voor de deur van het theater. De groep is al 45 minuten aan het spelen en de zaal is met 1.500 man afgeladen vol. Ondanks de naam speelt de groep geen metal maar blues rock. Het publiek is divers, van jong tot oud, er zijn ouders met hun tienerkinderen. "De sfeer was uiterst gemoedelijk, de zanger maakte grapjes en er werd gedanst", aldus een ooggetuige.

Drie zwaar bewapende terroristen, onder wie de Fransman Omar Ismail Mostefai, dringen de concertzaal binnen. Met automatische vuurwapens wordt vanaf het balkon geschoten op de bezoekers. Verschillende malen herlaadden ze hun wapens ondertussen roepend "Allahoe akbar". Minder dan drie uren later hebben zij 90 mensen gedood en 99 anderen zwaar gewond.

Het prachtige interieur van de Bataclan. Bij concerten werden de stoelen in de benedenzaal verwijderd - Photo courtesy of théâtre Bataclan

Ondanks mijn Parijskennis had ik zelf nog nooit van dit theater gehoord tot die fatale vrijdag 13 november. Maar dit prachtige theater bestaat al sinds 1864 en is ontworpen door de Franse architect Charles Duval. Het kreeg toen de naam 'Le Grand Café Chinois-Théâtre Bataclan'. De naam verwijst naar de gelijknamige operette van Jacques Offenbach.

Op 3 februari 1865 ging het etablissement open als café chantant in Chinese stijl, met een café en theater op de eerste verdieping en een balzaal op de bovenste verdieping. Tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870 deden enkele zalen dienst als ziekenboeg.

Het  Théâtre Bataclan werd vooral bekend door vaudevilles die er werden gegeven en als music hall. Vaudeville is een theatervorm die lijkt op wat we in Nederland en België verstaan onder variété. De Franse zanger-acteur Maurice Chevalier behaalde hier zijn eerste theatersuccessen. In 1926 wordt het theater omgebouwd en doet tot 1969 gedeeltelijk dienst als bioscoop. In 1933 nog eens geteisterd door brand.

De kus van Doisneau op de hoek van de Bataclan. Parijs was die vrijdag de 13e even niet de stad der liefde

In 1950 wordt het gebouw deels gesloopt in verband met nieuwe bouwvoorschriften. In 2006 volgt een restauratie van de kleurige voorgevel en het pand wordt teruggebracht in de oorspronkelijke staat met uitzondering van het pagodedak dat het theater vroeger het Chinese uiterlijk gaf. Het pagodedak bestaat niet meer.

In 1976 komt de Bataclan in handen van monsieur Elie Touitou en hij benoemt zijn zoon Joël Laloux tot artistiek directeur, die als opdracht krijgt een nieuwe programmering te ontwikkelen. De Bataclan trekt grootse namen in de muziek waaronder Alain Bashung, Lou Reed, Téléphone, NTM, Prince en David en Cathy Guetta.

Sinds 2004 wordt Le Bataclan geleid door Jules Frutos et Olivier Poubelle die er voor zorg dragen dat het theater een van de mekka's wordt van de Parijse pop-scene. Het herbergt de grootste namen van de muziekindustrie en comedy en is een eclectische plaats voor shows, theater, discotheek en vooral popconcerten. Beroemde artiesten als Snoop Dogg, Eels, Oasis, The Kills, Stromae, Robbie Williams, AMI, of Damien Saez kiezen deze unieke plaats voor hun optredens en voeden zo elke dag de geschiedenis en de magie van de Bataclan. Het eindigt allemaal op vrijdag 13 november 2015.

Aan de overzijde van het theater blijven de steunbetuigingen groeien

We kennen allemaal de beelden van Daniel Psenny, Journalist van Le Monde, die nog steeds op ons netvlies staan gebrand. Bezoekers van theater Bataclan die het gebouw ontvluchten, waaronder een zwangere vrouw die uit het raam bungelt en zich vastklampt aan een vensterbank. De Française wist gelukkig ongedeerd te blijven dankzij een onbekende man die haar omhoog hielp.

Beelden die op ons netvlies staan gebrand, een zwangere vrouw die uit het raam bungelt en zich vastklampt aan een vensterbank.

Op de website van het theater lijkt de trieste waarheid nog niet te zijn doorgedrongen. Trots wordt aangekondigd dat The Doors zullen optreden op 16 januari om 20.00 uur en op 22 januari The Ten Years After. Op latere data Jeremih, Arnaud Ducret.....reserveren is een must. Inmiddels zijn alle bloemen, kaarsen en memorablia decent verwijderd door de gemeente Parijs aan de voorzijde van het terras. Maar aan de overkant van de boulevard Voltaire leggen de Parijzenaars nog dagelijks bloemen, branden er honderden kaarsjes en zijn foto's, tekeningen, brieven en steunbetuigingen het bewijs dat Parijs nog steeds rouwt om al die onschuldige jonge mensen. "Tues parce qu'ila amaient la vie" - vermoord omdat zij hielden van het leven.

Aan de overkant van de boulevard Voltaire leggen de Parijzenaars nog dagelijks bloemen

Inmiddels heeft Jesse Hughes, de leadzanger van Eagles of Death Metal aangekondigd als eerste band weer opnieuw op het podium van de Parijse concertzaal Bataclan te willen gaan optreden. 

Opdat wij nooit zullen vergeten'. Gedenkplaat onthuld door de Franse president François Hollande en de burgemeester van Parijs, Anne Hidalgo, op zaterdag 10 januari op de place 'de la République.

STOP LOVELOCKS; LIEFDESSLOTJES IN DE BAN IN PARIJS

Heel, heel langzaam lijkt Parijs zich te gaan bevrijden van alle liefdesslotjes. Onder het mom van romantiek werd het een rage in de stad van de liefde, om een slotje te bevestigen aan een brug en vervolgens de sleutel in de Seine te werpen. Waar New York meteen drastische stappen heeft genomen om alle sloten te verwijderen en te vernietigen, staat Parijs nog altijd een softere aanpak voor, die heel langzaam zijn vruchten begint af te werpen.

De zo geteisterde Pont des Arts

Het waren twee expats; Lisa Anselmo en Lisa Taylor Huff die de plaag van liefdesslotjes, via social media onder de aandacht wist te brengen van de internationale pers, het stadhuis van Parijs en de Parijse toerist. Hun petitie om de liefdesslotjes in de ban te doen scoorde inmiddels meer dan 10.000 handtekeningen. Gedurende de zomer, in samenwerking met het gemeentebestuur, werden posters geplaatst bij de geteisterde bruggen, de Pont des Arts en de Pont de l’Archevêché, om toeristen aan te sporen in plaats van een liefdesslotje, een selfie te posten met de hashtag #LoveWithoutLocks.

Kan het nog triester in een van de meest monumentale arrondissementen van Parijs?

In juli van dit jaar schreef ik al in mijn blog over de deplorabele staat van een van Parijs' mooiste bruggen.  Mijn afgelopen bezoek aan Parijs liet een Pont des Arts zien in verder verval. Om nog meer panelen te behoeden voor instortingsgevaar zijn de hekken inmiddels aan beide kanten voorzien van houten schotten, gemonteerd over de sloten. Helaas zitten deze nu vol met graffiti en geven de brug nog een triestere aanblik. Ook zijn verschillende lantaarns inmiddels bezweken onder het gewicht van de slotjes. 

Glazen panelen moeten de Pont des Arts weer de oude allure teruggeven, maar zijn ze hufterproef?

Als proef zijn drie panelen van de Pont des Arts en de Pont de l’Archevêché , die eerder onder het gewicht van de liefdesslotjes waren bezweken, voorzien van glazen panelen, zodat het onmogelijk wordt om nog liefdesslotjes te bevestigen. Bijkomend voordeel is dat je door het glas weer een prachtig uitzicht hebt op de Seine. Elk paneel is verschillend van kwaliteit om zo proefondervindelijk vast te stellen, welke glassoort en dikte het beste bestand is tegen grafitty, inkrassen en vernielzucht.  Hopelijk worden alle brugpanelen snel voorzien van glas en dan maar 'bidden' dat deze weer gevrijwaard blijven van grafitti. De bouquinistes in de omgeving hebben nu ook een verbod gekregen om nog hangslotjes te verkopen en illegale verkopers, op en in de nabijheid van de bruggen, worden steeds door 'overheidsdienaren' verwijderd en gewaarschuwd. Ook lijkt het er op dat het publiek terughoudender wordt met het plaatsen van sloten. Helemaal verbannen uit de stad van de liefde lijkt een schier onmogelijke taak, dus zal de gemeente Parijs zeker nog met alternatieven op de proppen moeten komen. De gemeente steekt ook de hand in eigen boezem, doordat in het begin veel pr werd gemaakt over de rage die plotseling in de stad der romantiek de kop op stak. Niemand heeft kunnen voorzien dat het zo uit de hand zou lopen aldus locoburgemeester Bruno Julliard.

Juni 2014 - deze lantaarnpaal op de Pont des Arts heeft het niet gered - november 2014

Intussen is het gemeentebestuur aan het bekijken of het mogelijk is om alle bruggen die nu nog voorzien zijn van gaaspanelen deze te vervangen door glas. Anselmo en Taylor Huff  zijn inmiddels begonnen aan deel twee van hun campagne om de stad in zijn geheel liefdesslotjes vrij te krijgen, door de toerist te wijzen op zijn of haar verantwoordelijkheid om de schoonheid van deze stad te respecteren. Een initiatief dat ik door middel van deze blog van harte ondersteun.

Zo gaan wij om als toerist met ons cultureel erfgoed - STOP Lovelocks

STOP DE LIEFDESSLOTJES, NO LOVE LOCKS IN PARIS

Nog altijd komen bij de eerste zonnestralen van de dag, zij die niet hoeven te werken voor de kost, naar de Seine toe. Zelf word Ik altijd heel gelukkig van het, in de eerste lentezon, lopen langs de Seinekades onder aan de Quai de la Tournelle en de Quai de Montebello. In Parijs verglijdt de tijd zoals het water van de Seine voortkabbelt tussen de met geschiedenis en emoties beladen oevers. Ik stop even onder de Pont de l'Archevêché (de Aartsbisdomsbrug) De brug verbindt het 4e arrondissement, bij het Île de la Cité, met het 5e arrondissement. Als je maar lang genoeg wacht hoor je links en rechts het plonzen van sleutels die vanaf de brug in de Seine gegooid worden. Verliefde stelletjes bezegelen zo hun 'eeuwige' liefde voor elkaar. Als ik naar boven kijk, naar de brug gebouwd in 1828, lijkt die bijna te bezwijken onder de inmiddels duizenden hangsloten, vastgeketend aan de hekken.

Ook ik moet bekennen, dat ik in het prille begin, mij heb bezondigd aan het ophangen van een liefdesslot als herinnering aan een bijzondere liefde. Want Parijs is tenslotte de stad van de liefde. Zo gooide ik ook een muntje in de Fontana di Trevi in Rome in de hoop er weer eens te mogen terugkeren.

De prachtige pont des Arts in betere tijden

Laten we even teruggaan naar het begin van deze traditie, die inmiddels in Parijs uit de hand begint te lopen. Over het ontstaan van het ritueel bestaan twee versies: allereerst in het boek van Frederico Moccia 'Ho Voglia De Te' (Ik wil jou), 1,1 miljoen verkochte exemplaren, wordt beschreven hoe de hoofdpersonages – volgens een oud gebruik – elkaar eeuwige liefde zweren  door aan de Milvio burg in Rome een hangslot vast te maken en de sleutels in de Tiber te werpen. Zo zouden zij zijn gezegend met de eeuwige liefde. En dat wilden sindsdien wel meer stellen. Sinds het eerste hangslot in Rome in 2007 – de desbetreffende brug heeft het inmiddels bijna begeven – is deze romantische rage de hele wereld over getrokken. Ook in Verona, Budapest, Keulen, Venetië, en Sevilla hangen bruggen vol met grote en kleine sloten.

De andere versie is die van de Hongaarse stad Pécs, waar in de jaren zestig een verliefd stel een hangslot aan het hek vastmaakte tegenover bar Káptalani Borozó, om zo hun eeuwige liefde te bezegelen. Deze versie is ouder dan het boek van Frederico Moccia dat in februari 2006 pas het daglicht zag. Hun voorbeeld werd gevolgd door Moskou, Nigata-Japan en vanzelfsprekend; Parijs.

Een rage die uit de hand is gelopen

Op loopafstand van de Pont de l'Archevêché ligt over de Seine de prachtige loopbrug pont des Arts die het Louvre verbindt met de Bibliothèque Mazarine. Niet alleen heb je hier een prachtig uitzicht over de Seine, maar ook hier worden vele liefdesrelaties nog eens symbolisch verzegeld met een hangslot met daarop een liefdesverklaring. Afgelopen maanden, na diverse artikelen in Le Figaro en Le Monde over de ontstane graffiti en milieuvervuiling door de sleuteltjes die na elk ritueel in de Seine werden geworpen, is de gemeente Parijs overstelpt met verzoeken om een einde te maken aan de rage die werkelijk exorbitante vormen begint aan te nemen. De Pont des Arts schijnt letterlijk te bezwijken onder het tonnengewicht van de honderdduizenden hangsloten.

Bij gebrek aan plaats worden de liefdessloten aan- en over elkaar bevestigd

De oorspronkelijke pont des Arts stamt uit 1802 en werd in 1804 in gebruik genomen. Tot 1849 werd er tol geheven (één sou), zoals gebruikelijk op vele bruggen in die tijd. Op de dag van de opening betaalden maar liefst 65.000 Parijzenaars om de brug te mogen oversteken. In 1852 werden de twee bogen van de linkeroever tot één samengevoegd vanwege een verbreding van de quai Conti. In 1976 vestigde de Inspecteur Général des Ponts et Chaussées (algemeen inspecteur van Bruggen en Straten) de aandacht op de zwakheid van de brug, die te wijten was aan de bombardementen van 1918 en 1944 en aan verscheidene aanvaringen in 1961 en 1970. De brug werd voor verkeer gesloten in 1977 en stortte na een aanvaring in 1979 over 60 meter in. (bron WikipediA)

De wederopbouw gebeurde in de periode 1981-1984, volgens plannen van de architect Louis Arretche, die de brug in haar oorspronkelijke staat wilde laten herrijzen. De 155 meter lange brug werd in staal opgetrokken en het aantal bogen werd verminderd van negen naar zeven, wat het mogelijk maakte om de brug in overeenstemming te brengen met de Pont Neuf. De loopbrug werd opnieuw in gebruik genomen op 27 juni 1984 door de toenmalige burgemeester van Parijs Jacques Chirac.

Geen plaats meer op de hekken dan maar op de kwetsbare historische lantaarnpalen

Nu 2014, loopt de brug opnieuw gevaar. In 2008 kwamen de eerste koppels hun slotjes ophangen aan de Pont des Arts. In de afgelopen jaren is het aantal slotjes opgelopen tot ruim 700.000 met een extra gewicht van zo'n 93 ton, alleen aan slotjes. Op 8 juni 2014 stortte een van de hekken in onder het gewicht van de duizenden hangsloten en inmiddels blijkt dat het gaas 's nachts opzettelijk wordt doorgeknipt door illegale verkopers van hangsloten om zo hun omloopsnelheid te verhogen en meer hangsloten te verkopen. De stad Parijs heeft inmiddels de befaamde bouquinistes verboden om hangsloten aan te bieden in hun boekenkisten.

Op 8 juni 2014 storte een van de hekken in onder het gewicht van de duizenden hangsloten - Photos courtesy of No Love Locks Paris

De nieuwe vrouwelijke burgemeester van de stad, Anne Hidalgo, heeft haar locoburgemeester Bruno Julliard opdracht gegeven om te komen met alternatieven en ideeën, om toch invulling te kunnen geven aan de wens van de vele toeristen, die in de stad van de liefde, toch hun liefde voor elkaar willen bezegelen door het achterlaten van een liefdesslotje. Inmiddels is er ook al een beweging op gang gekomen die alle hangsloten uit de stad wil verbannen; 'No Love Locks'.

De eerste besprekingen met de locoburgemeester en 'No Love Locks' heeft inmiddels plaatsgevonden op vrijdag 27 juni, waar een 44 pagina groot rapport werd gepresenteerd over de overlast en de vervuiling door de honderdduizenden hangsloten die inmiddels niet alleen bruggen teisteren maar ook andere belangrijke monumenten waaronder te Eiffeltoren. Inmiddels hangen er al zo'n veertig liefdesslotjes aan de top van deze 125 jaar oude ijzeren dame.

In deze meeting presenteerde 'No Love Locks' de volgende voorstellen om de groeiende epidemie tegen te gaan:

Borden in meerdere talen waar de toerist gevraagd wordt om historisch monumenten te respecteren.

Ban en verwijder alle sloten met onmiddellijke ingang en begin een publieke campagne om zowel inwoners van Parijs als toeristen er op te wijzen dat het hangen van liefdesslotjes wordt gezien als vandalisme en overeenkomstig zal worden bestraft.

Zoek naar alternatieven voor de omheiningen van de Pont des Arts en de Pont de l’Archevêché die het hernieuwd aanbrengen van liefdesslotjes onmogelijk maakt.

Een verbod op het verkopen van hangsloten in de onmiddellijke nabijheid bruggen en andere monumenten.

Open een wedstrijd voor het inbrengen van ideeën voor een beter en minder overlastgevend alternatief

Zoek hulp via social media, twitter, facebook. (inmiddels hebben al meer dan 9300 mensen de petitie getekende om de liefdessloten uit de hoofdstad te verbannen).

Ook u kunt de stichting 'No Love Locks' op twee manieren ondersteunen:

Een, door respectvol om te gaan met de prachtige monumenten van deze stad. Breng geen schade aan, neem alleen foto's en laat alleen uw voetstappen achter.

Twee: Teken de petitie; ''Ban nu de liefdessloten in Parijs en spaar onze historische monumenten', op No Love Locks.com

Doe het nu, ik heb het ook gedaan en dacht aan het mooie gedicht van de Franse dichter Apollinaire:

Onder de Pont Mirabeau stroomt de Seine
En onze liefdes
Moet ik dat niet vergeten
Na het verdriet kwam steeds de vreugde

Laat het donker komen de klok maar slaan
De dagen verdwijnen ik blijf

Laten we hand in hand elkaar blijven bekijken
Terwijl onder ons
Onder de brug van onze armen het water
Voort stroomt doodmoe van dat alsmaar kijken

Laat het donker komen de klok maar slaan
De dagen verdwijnen ik blijf

De liefde verdwijnt net als dat stromend water
De liefde verdwijnt
Zoals het leven langzaam gaat
En zoals de Hoop gewelddadig heftig is

Laat het donker komen de klok maar slaan
De dagen verdwijnen ik blijf

De dagen gaan voorbij voorbij gaan ook de weken
Noch de voorbije tijd
Noch onze liefdes keren weer
Onder de Pont Mirabeau stroomt de Seine

Laat het donker komen de klok maar slaan
De dagen verdwijnen ik blijf

Met een beetje goede wil komt deze tijd weer terug