Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

Privacy verklaring: Indien u weblog Paris FvdV, dat bij Google-Blogger is ondergebracht, leest en reageert op de blogs van Paris FvdV, doet u dat vrijwillig en is uw IP-adres en mailadres - indien u dat vermeld - bekend en wordt opgeslagen. Ook uw schuilnaam waaronder uw reageert wordt opgeslagen. Paris FvdV zal uw gegevens nooit aan derden doorgeven. We houden uw gegevens privé, tenzij de wet of rechtelijke macht ons dwingt uw gegevens aan hen te verstrekken. Datalekken in het systeem vallen onder de verantwoordelijkheid van Google-Blogger. Door weblog Paris FvdV te bezoeken en/of de op of via deze weblog aangeboden informatie te gebruiken, verklaart u zich akkoord met de toepasselijkheid van deze disclaimer. Google gebruikt cookies om services te leveren en verkeer te analyseren dus uw IP-adres en user-agent zijn bij Google bekend, samen met prestatie- en beveiligingsstatistieken om servicekwaliteit te garanderen, gebruiksstatistieken te genereren, misbruik te detecteren en maatregelen te treffen.

dinsdag 14 augustus 2018

PARIJS 160 JAAR MODESTAD


Voor mij ligt het boek ‘Parijs hotspots voor Fashion Lovers’ van Megan Hess. Een boek vol met werkelijk de mooiste illustraties en dat is logisch want Hess is mode-illustrator die werkt voor de Iconische Franse luxemerken waaronder Dior, Chanel, Louis Vuitton, Givenchy en Balmain. Voor Cartier illustreerde zij de Paris nouvelle Vague-collectie, de ramen van Bergdorf Goodmann in New York en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan. Volgens haar en de echte fashionistas moet je voor mode nog steeds naar Parijs. Dat is vandaag de dag nog net zo als in de 19e eeuw.

Het boek ‘Parijs hotspots voor Fashion Lovers’ van Megan Hess vormde de inspiratie voor mijn nieuwe blog

De haute couture is ontstaan in de tweede helft van de 19e eeuw, in 1858, toen de Engelse couturier Charles Frederick Worth in Parijs op het geniale idee kwam om de kleding die hij vervaardigde te voorzien van zijn naam. Hij naaide etiketten met het opschrift ‘C Worth’ in zijn jurken en bevrijdde zichzelf daarmee uit de anonimiteit van de destijds gebruikelijke maatkledij en verhief die daarmee tot de adelstand van de Haute Couture. Vanouds komt de haute couture uit Frankrijk (Parijs), maar tegenwoordig ook steeds meer uit steden als New York, Londen en Milaan. Toch is couture nog steeds big business in Parijs. Les Créateurs de Mode, een industrie van miljarden euro's waarvan 67 procent wordt geëxporteerd. Het is niet verwonderlijk dat de meeste van de slechts 3000 haute couture klanten buitenlanders zijn. De prijzen zijn zo hoog, dat alleen de vrouwen van Arabische sjeiks, Amerikaanse-, Russische, Chinese, Indiase multi-miljonairs en topartiesten zich dit nog kunnen veroorloven.

Het begin van Haute Couture: Couturier Charles Frederick Worth kwam in Parijs op het geniale idee kwam om de kleding die hij vervaardigde te voorzien van zijn naam

Dus op naar Parijs! Daar en alleen daar, weten ze met succes een band te smeden tussen hoogwaardig handwerk en adembenemende creativiteit. Hoezeer andere steden ook hun best doen, ze zullen Parijs nooit van haar modetroon kunnen stoten, ook al kwamen ‘swinging London’, het ‘luxueuze Milaan’ en het ‘coole New York’ zo rond de eeuwwisseling een heel eind. Modehart Parijs klopt, het komt er vandaan en keert er altijd weer naar terug. Het is natuurlijk niet dat de Fransen betere modemakers zijn, het zijn immers vaak buitenlanders die de beslissende impulsen geven. Denk aan de geniale kleine man uit Tunesië Azzedine Alaïa (1935-2017), John Galliano afkomstig uit Gibraltar, Alexander McQueen uit Engeland, Karl Lagerfeld (Chanel) uit Duitsland, Anthony Vaccarello (YSL) uit België, Clare Waight Keller (Givenchy) uit Engeland, en Maria Grazia Chiuri (Dior) uit Italië. In de Franse hoofdstad bloeit op wat in toenemende mate elders is gezaaid.

Haute couture gefotografeerd in 1949 door Richard Avedon

Waarom Parijs? Natuurlijk is er nauwelijks een ander land waar de staat zo zijn best doet voor de mode als in Frankrijk, waar haute couture wordt beschouwd als een deel van de cultuur en dienovereenkomstig wordt gesteund, maar ook streng gereglementeerd. Haute couture is meer dan een vak, het is een 'métier'. Eind negentiende eeuw werd de 'Chambre Syndicale de la Couture Parisienne' gestart als een soort vakbond die opkwam voor de rechten van de couturiers. De 'Chambre' beschermde de originele ontwerpen van de couturiers tegen namaak. Vandaag bestaat deze Kamer nog altijd maar onder een nieuwe naam; ‘Fédération de la Haute Couture et de la Mode’ (FHCM). Zij regelt onder meer de twee haute couture weken in Parijs: een in januari (voor de zomercollecties), een in juli (voor de wintercollecties) en zij houdt nauwkeurig in het oog of de ontwerpers zich wel degelijk aan de regels houden.

De ‘Fédération de la Haute Couture et de la Mode’ (FHCM). regelt onder meer de twee haute couture weken in Parijs

Slechts vijftien merken mogen zeggen dat ze haute couture maken. Haute couture is een wettelijk beschermde benaming in Parijs, onderworpen aan strenge criteria. Mode-ontwerpers mogen zichzelf pas haute couturiers noemen als ze vijf jaar gastlid zijn geweest van het FHCM, het instituut dat ontwerpers benoemt tot haute couturiers en de leden van het instituut daarmee instemmen. Zij kent de titel haute couturier slechts toe wanneer de ontwerper voldoet aan de volgende voorwaarden: De kleding moet met de hand op maat worden gemaakt en vervaardigd worden in eigen ateliers. In de ateliers moeten minimaal twintig personen werken. Twee keer per jaar moet hun collectie gepresenteerd worden op een catwalk, met ten minste 50 verschillende, nieuwe ensembles. Er moet een speciale ruimte zijn waar kleding aan vaste klanten getoond kan worden. Gemiddeld komt een 'cliënt' zo’n drie keer langs, voor wat heet: een 'essayage’. De meest bekende Haute Couture huizen in Parijs zijn die van Chanel, Christian Dior, Givenchy, Jean Paul Gaultier en Shiaparelli.

Herfst / winter 2018-2019 door Elie Saab - Photo courtesy Elie Saab

Elk jaar publiceert het Amerikaanse opinieblad TIME een lijst met de honderd 'all-time fashion icons' sinds 1923 - toen het blad werd opgericht. In vijf categorieën valt een plek te veroveren: ontwerpers, muzes, modellen, fotografen en editors & stylisten. Opvallend is de aanwezigheid van de hoeveelheid namen van reeds overleden 'iconen', zoals Jeanne Lanvin, oprichter van modehuis Lanvin dat sinds 2016 door Bouchra Jarrar wordt geleid, tot Richard Avedon - de fotograaf die in 2004 overleed. Aan bod komen unieke couturiers die baanbrekend werk hebben verricht. Het zijn dè namen die ons collectieve idee over mode hebben bepaald. Creatieve talenten die niet onderdoen voor schilders, beeldhouwers of musici, en daar soms ook mee samenwerken.

Mode icoon Anna Wintour in Chanel's little black dress gefotografeerd door Karl Lagerfeld

Paul Poiret, de grote pionier, schafte het corset af. Coco Chanel creëerde na de eerste wereldoorlog een nieuwe lijn voor de vrouw met soepele, jongensachtige modellen en het beroemde kleine zwarte jurkje - 'The Little black Dress'. Elsa Schiaparelli, die de crisis van de jaren dertig bestreed met humor. Zij introduceerde de schoudervulling. Christian Dior, die de naoorlogse wereld verraste met zijn 'new look' die vrouwen hulde in ruim bemeten stoffen. Yves Saint Laurent; in de jaren zestig en zeventig zette hij trends zoals het broekpak en de 'beatnik look' en de puntlaarzen die tot dijhoogte de benen omsloten. Jean Paul Gaultier, hij staat bekend om de korsetten met puntige beha-cups die hij ontwierp voor popartieste Madonna tijdens haar 'Blonde Ambition Tour' in de jaren '90. Maar ook buitenlandse couturiers zoals Viktor & Rolf, Alexander McQueen, Karl Lagerfeld, Kenzo, Miyake en Yamamoto. Zij zijn allemaal naar Parijs gekomen en bevestigen de tweeledige rol van de stad als bewaarder van de traditie en als jeugdige herrieschopper.

Herfst / winter 2018-2019 door Dior - Photo courtesy Maison Dior

Maar op die lijst staan ook de muzes en de meest invloedrijke personages uit de modewereld. Alles wat zij droegen in hun glorietijd werd een modehit. Van de smoking van Marlene Dietrich tot het streepjesshirt van Brigitte Bardot. Top modellen zoals Heidi Klum, Kate Moss, Claudia Schiffer, Naomi Campbell, Elle Macpherson, en Gisele Bündchen, het best verdienende model ter wereld. Muzes zoals Andy Warhol, David Bowie en Lady Gaga. Ook fotografen Ellen van Unwerth en Helmut Newton, Irving Penn, Mario Testino en hoofdredactrice Anna Wintour komen voor in de lijst. Het tijdschrift beschrijft per icoon de hoogtepunten en invloed van diens carrière. Velen hebben problemen met het gebrek aan etnische diversiteit in de lijst van Time Magazine. Slechts 8 donkere en 2 Aziatische iconen haalden de top 100.

De nog jonge Yves Saint Laurent in zijn werkkamer - Photo courtesy Musée YSL Paris

Opvallend is het hoe snel de couture huizen wisselen van Creative Directors. Door geduchte concurrentie uit Milaan, New York, Londen en Tokio  maakt de haute couture moeilijke tijden door. Parfum en prêt-à-porter collecties zijn vaak de sponsoren van het 'métier'. Een krengerige achterbakse wereld, maar met een glamoureuze uitstraling. Het houdt al jaren een arrogante greep op de kledingvoorkeuren van vrouwen over de hele wereld. Opvallend is het ook hoe snel de couture huizen wisselen van Creative Directors. De verbintenis van Raf Simons als creatief directeur bij het modehuis Dior was van zeer korte duur. In een persverklaring zei Simons de beslissing te hebben genomen op basis van zijn verlangen de focus te verleggen naar andere interesses in zijn leven. Waarschijnlijker is het dat hij niet meer wilde en kon leven met de enorme druk die zijn werk met zich meebracht. Een verstandige beslissing.

De werkkamer in het Musée YSL of de meester couturier zo kan terugkeren

De 58-jarige John Galliano zei eens in een interview dat hij verslaafd was aan drank en drugs en dat hij 'gevangen zat in een neerwaartse spiraal' door de permanente druk te moeten presteren. Hetzelfde gebeurde met Marc Jacobs toen hij in 1997 werd gevraagd om het Franse modehuis Louis Vuitton af te stoffen. Het werd een triomf, maar privé groeide het succes hem boven het hoofd. Drank, cocaïne en zelfs heroïne hielden hem op de been, zo dacht hij. In 1999 liet hij zich opnemen in een afkickkliniek en vervolgens nog eens een keer in 2007. Hetzelfde overkwam Yves Saint Laurent in 2002. Drugsmisbruik, depressie, alcoholisme, kritiek op de YSL-ontwerpen en problemen met Tom Ford, was voor eigenaar Gucci de reden om het haute couturehuis van YSL te sluiten. Hierna trok Saint Laurent zich meer en meer terug in zijn huis in Marrakesh, Marokko, waar hij op 71-jarige leeftijd overleed. Hij werd begraven in Marrakesh. In oktober 2014 laat ook Jean-Paul Gaultier weten zijn laatste prêt-à-porter collectie te tonen, hij gaf aan dat hij genoeg heeft van het hoge tempo en de commerciële druk van de hedendaagse mode.

Altijd weer het hoogtepunt vande Paris Fashion Week de show van Chanel in het Grand Palais - Photo courtesy of Chanel

Parijs is weer voorlopig even tot rust gekomen. Vijf dagen lang, tijdens de Paris Haute Couture Fashion Week, van 1 juli 2018 tot en met 5 juli 2018 presenteerden prestigieuze modehuizen hun collecties. Denk nu niet dat je bij deze shows zo kunt binnenlopen. Je ontvangt alleen een uitnodiging als journalist of fotograaf, als je officieel geaccrediteerd bent door 'Le Fédération Française de la Couture, du Prêt-à-Porter, des Couturiers et des Créateurs de Mode'. Zij zetelen in een van dè modestraten van Parijs; de rue du Faubourg Saint-Honoré in het chique 8e arrondissement. Laat het duidelijk zijn, als je niet wordt uitgenodigd voor de shows van Dior, Jean Paul Gaultier, Chanel, Viktor & Rolf, dan hoor je zeker niet bij de echte incrowd. Overigens is dit ooit prachtig verfilmd, in 'the Devil wears Prada' uit 2006, van regisseur David Frankel.

De uitnodiging voor de fashion show van Chanel

Dinsdag 3 juli was zoals altijd het hoogtepunt van de Paris Haute Couture Fashion Week 2016. Want op die dag presenteerde Karl Lagerfeld zijn Chanel couture. Karls creaties werden gepresenteerd, zoals altijd in het Grand Palais door zo’n 66 modellen waaronder meer onze Nederlandse topmodellen Birgit Kos, Jessie Bloemendaal, Lauren de Graaf, Luna Bijl, Marjan Jonkman, Roos Abels en Vanessa Hartog. De legendarische ontwerper en bibliofiel maakte dinsdag een pitch voor onsterfelijkheid door zijn Chanel Paris haute couture show voor de Academie Francaise te plaatsen. De uitnodiging voor de show bleek al een voorbode te zijn: Het Grand Palais in Parijs was ditmaal getransformeerd tot een Seinekade compleet met echte bouquinistes en hun boekenstalletjes vol met vintage Vogue tijdschriften.

Het pand van Chanel aan de rue Cambon staat op dit moment in de steigers voor een algehele restauratie

Parijs is doordrenkt van mode. Geen enkele winkelstraat is compleet zonder een chique boetiek en geen modebewuste vrouw voelt zich zelfverzekerd zonder een accessoire van een bekend huis. Maar waar moet je zijn? Nou in ieder geval in de Avenue Montaigne, de rue Faubourg Saint-Honoré, rue Saint Honoré, place Vendôme, rue Cambon, place des Victoires en natuurlijk in de bekende warenhuizen Le Bon Marché, Galeries Lafayette en Printemps. Parijs is en blijft nog altijd synoniem voor mode.

De exclusieve opgang uitsluitend voor haute couture klanten van Chanel

"Haute Couture is the extreme luxury. It is perfection with a unique personality. It has to do with patience and with modern and current times. Haute Couture is a maximum symbol of artisan’s refinement and beauty. This is the beauty and the magic of it" 
Karl Lagerfeld


Parijs hotspots voor fashion lovers, Megan Hess, Kosmos uitgevers, € 17,95
ISBN 978 90 215 6665 8

maandag 6 augustus 2018

DE FILMLOCATIES IN PARIJS VAN MISSION IMPOSSIBLE 6: FALLOUT


‘’Camera, Roll and ………Action !’’ Parijs is een filmstad. Elke dag wordt er wel aan een film gewerkt. Elke week zijn er zo’n vijfhonderd films te zien. De cinema is overal en voor je het weet ben jezelf figurant. Per jaar zijn er meer dan 800 filmopnames in de stad en op meer dan 5000 locaties in Parijs is al gefilmd. Bekende en zelfs bekroonde films, opgenomen in Parijs, zijn ‘Intouchables’, onder andere opgenomen in de residentie van onze ambassadeur. ‘The Devil Wears Prada’, het verhaal over mode icoon Anna Wintour de hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue. ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’; dankzij Amélie schoot het buurtje rond Rue Lépic als een komeet omhoog. Café des 2 Moulins op nummer 15 veranderde van een kalm buurtcafé in een hippe druk bezochte plek. ‘The Bourne Identity’, ‘Inception’, ‘Midnight in Paris’, ‘Paris je t’Aime’,  Hugo, ‘Moulin Rouge’ en zo kan ik een hele tijd doorgaan. Ik heb ze als DVD allemaal in mijn kast staan.

Mission Impossible 6: Fallout - Ruim 36 dagen is er gefilmd op diverse locaties in Parijs met een bemanning van meer dan 5000 mensen - Photo courtesy of Columbia Pictures

Hoe komt het dan dat Frankrijk zo’n populaire productlocatie is geworden? Dat komt met name door de betrokkenheid en uitstekende medewerking van lokale autoriteiten plus een belastingvermindering van 30%. Dat waren ook doorslaggevende factoren bij het verwezenlijken van de wens van Tom Cruise en Christopher McQuarrie om een groot deel van de film Fallout uit de Mission Imposible reeks te filmen in Parijs. Ruim 36 dagen is er gefilmd op diverse locaties in Parijs met een bemanning van meer dan 5000 mensen. Fallout is inmiddels het zesde deel uit de Mission Impossible serie en de tweede film uit de serie die geregisseerd wordt door Christopher McQuarrie na ‘Rogue Nation’ (2015). De eerste gesprekken vonden plaats in 2015. Op 28 juli 2015 bevestigde Tom Cruise in de The Daily Show met Jon Stewart dat er een zesde film werd ontwikkeld. De opnames vonden plaats van april 2017 tot maart 2018 in London, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, de Verenigde Arabische Emiraten en in Parijs. Mission Impossible Fallout beleefde zijn wereldpremiere in Parijs op 12 juli 2018 en werd op 27 juli 2018 in de Verenigde Staten uitgebracht. In de eerste dagen bracht de film wereldwijd al $ 205 miljoen op tegenover een productiebudget van $ 178 miljoen.
Cruise en McQuarrie zeiden in een interview dat ze besloten hadden om in Parijs te gaan filmen na de terreuraanslagen op vrijdag 13 november 2015, waarbij 130 mensen het leven lieten. “Ik wil de wereld laten zien hoe mooi en hoe vellig die stad is, dat is precies waarom we daar naar toe gaan”, aldus Cruise in een interview.

Tom Cruise als Ethan Hunt bij het Palais Royal - Photo courtesy of Columbia Pictures

Voor ik u meeneem langs alle filmlocaties even een korte inhoud van de film.
Ondanks dat Tom Cruise als Ethan Hunt de wereld meer dan eens heeft gered, twijfelt men nog altijd aan waar zijn loyaliteit ligt. Zeker wanneer een missie niet helemaal gaat zoals het zou moeten gaan. En als gevolg daarvan dreigt er een nieuwe crisis, een nucleaire catastrofe. De CIA wil op dat moment ingrijpen en de chaos repareren, maar Ethan wil voor de zoveelste keer bewijzen dat hij het zelf kan. En dus is hij samen met zijn team van de IMF bezig met uit te zoeken waar het precies mis is gegaan en hoe hij de bad guys nu weer kan stoppen. Oude bekenden uit vorige films keren terug waaronder Rebecca Ferguson als Ilsa Faust, een voormalige MI6-agent die zich tijdens ‘Rogue Nation’ bij Hunt’s team voegde. Ook Sean Harris als Solomon Lane, meesterbrein achter een terroristische groep die bekend staat als The Apostels. Michelle Monaghan als Julia Meade, Ethan’s ex-vrouw. Alec Baldwin als Alan Hunley, voormalig CIA-directeur en later de nieuwe baas van het IMF. En natuurlijk de vaste leden van Hunt’s team, Ving Rhames als Luther Stickwell en Simon Pegg als Benji Dunn.
Bekijk nu eerst de trailer om in de stemming te komen.

Het productieteam kreeg de hulp van het Franse leger om de unieke luchtbeelden van de stad vast te leggen maar ook om een parachutesprong te maken rechtstreeks over het centrum

Het filmen in Parijs begon op 10 april 2017. De eerste beelden van Parijs zijn die van het Grand Palais gedurende de nacht. Hunt en zijn toegewezen CIA bewaker August Walker, gespeeld door Henry Cavill maken een HALO parachutesprong (High Altitude Low Opening) met een hoogte van 25.000 voet (7600 meter) vanuit een C-17 militair vliegtuig. Een Boeing C-17 globemaster III en een van de grootste transportvliegtuigen in de wereld. Zelf omschrijft Cruise dit als een van zijn gevaarlijkste stunts ooit. De opnamen voor deze stunt duurde 12 dagen en werden opgenomen in de Verenigde Arabische Emiraten, omdat men daar niet alleen kon beschikken over het vliegtuig en de gespecialiseerde bemanning, maar ze kregen ook toegang tot de  decompressiekamers nodig om alle sprongen te kunnen uitvoeren en een medisch team dat elke dag stand-by stond tijdens repetities, training en de werkelijke sprongen. De scene vereiste van Tom Cruise en de bemanning om te trainen op een op de grond geplaatste verticale windtunnel. In totaal werden er 110 sprongen uitgevoerd, terwijl Cruise er zelf 94 deed. De opnamen moesten worden gemaakt tijdens zonsondergang om zo het juiste licht te vangen, wanneer een warme gloed opdoemde aan de horizon. Veteraan-luchtfotograaf Craig O’brien filmde Cruise in vrije val met apparatuur die speciaal was ontworpen voor de klus met een IMAX-lens. Zo konden ze maar één sprong per dag maken. Uiteindelijk kreeg het productieteam de hulp van het Franse leger om de unieke luchtbeelden van de stad vast te leggen maar ook om een parachutesprong te maken rechtstreeks over het centrum.

Hunt en Walker landen met parachute boven op het glazen dak van het Grand Palais

Spectaculaire beelden volgen van een harde landing boven op het glazen dak van het Grand Palais. Het gebouw heeft de grootste dakconstructie in smeedijzer, staal en glas ter wereld. Er kwam tijdens de bouw in 1900 maar liefst 9.400 ton staal, 15.000 vierkante meter glas en zo’n 5.000 vierkante meter zink aan te pas. Ethan en Walker proberen in het Grand Palais te infiltreren waar een terrorist genaamd John Lark drie plutonium kernen wil kopen van een wapenhandelaar bekend als de White Widow, voortreffelijk gespeeld door Vanessa Kirby. Zij ontmoeten de White Widow in een epische Parijse nachtclub gebouwd in het Grand Palais, helaas niet bestaand. Metrostation Champs Élysées-Clemenceau, lijn 1, 13.

De nachtclub waar de ontmoeting plaatsvindt met de Witte Weduwe - Photo courtesy of Columbia pictures

Wel bestaand is het stadpaleis dat fungeert als de woning van de White Widow. Prachtige opnamen gemaakt in het Hôtel de Soubise, een hôtel particulier. Het paleis ligt aan de rue des Francs-Bourgeois (Marais) in het 3e arrondissement van Parijs. Het werd gebouwd voor de prins en prinses van Soubise op de grondvesten van een landgoed dat er al stond sinds 1375. Door een Napoleontisch decreet van 1806 is het gebouw eigendom geworden van het Eerste Franse Keizerrijk. Vandaag biedt het onderdak aan het Musée de l'Histoire de France en aan een gedeelte van de Archives Nationales. Hier krijgt Hunt de prijs te horen die betaald moet worden voor het verkrijgen van de plutoniumkernen. Het bevrijden en ontvoeren van de terrorist Solomon Lane uit handen van de Franse politie tijdens het vervoer in een gepantserd konvooi door Parijs. Metrostation Rambuteau, lijn 11

Hôtel de Soubise in de Marais is het decor van het woonhuis van de Witte Weduwe

Tussentijds nog een prachtige scene opgenomen op de Esplande de Trocadéro, ’s morgensvroeg tijdens de zonsopgang achter de Eiffeltoren waar de nieuwe directeur van de CIA, Erica Sloane, gespeeld door Angela Bassett, een ontmoeting heeft met haar special agent, August Walker, gespeeld door Henry Cavill, die haar probeert te overtuigen dat Hunt in feite de terrorist John Lark is. Mooie beelden van een totaal verlaten plein met een spectaculair uitzicht op de Eiffeltoren en de acht vergulde art-decobeelden van het Palais de Chaillot, ooit gebouwd in 1937 voor de Parijse wereldtentoonstelling.  Metrostation Trocadéro, lijn 6,9.

De Esplande de Trocadéro, waar de nieuwe directeur van de CIA, Erica Sloane een ontmoeting heeft met haar special agent August Walker

Onder zware politiebewaking landt Lane met een helikopter boven op het Ministerie van Financiën gelegen tegenover het Palais des Omnisport te Bercy. Voorheen 110 jaar gevestigd in het Louvre maar moest mede dankzij Les Grands Traveaux van Francois Mitterand in 1989 verhuizen naar een plek aan de Seine in het 12e arrondissement, tussen de Pont de Bercy en het Gare de Lyon. Een ontwerp van de architecten Paul Chemetoff en Borja Huidabro. Aan de kant van de Seine staat het gebouw met palen in het water. Hier bevond zich overigens daadwerkelijk een oude tolgrens wat weer symbolisch is voor het ministerie dat verantwoordelijk is voor de inning en vaststelling van de belastinggelden. Metrostation Gare Austerlitz, lijn 5,10, RER-C.

Het Ministerie van Financiën met bovenop het helikopterplatform waar de landing plaats vindt van de terrorist Solomon Lane

Ethan Hunt zorgt tijdens het vervoer van Lane voor een vindingrijke verdwijntruc van de gepantserde truck die weer wordt vervolgd met een spectaculaire achtervolging (een van de velen in de film) van motoren en vrachtauto dwars door Parijs.  De ‘ontvoering’ van Soloman Lane is gefilmd onder ‘Les Docks’ in het 13e arrondissement. In Parijs beter bekend als de ‘Groene gifslang’. Het is gebouwd rondom het karkas van de oude entrepots van het treinstation Austerlitz uit 1907 (les Magasins Généreaux d'Austerlitz). Kosten grofweg zo'n 44 miljoen euro. Aan de zijde van de Seine is een futuristische constructie bevestigd van groen getinte glasplaten die als een gifslang langs het gebouw kronkelt. Door de weerspiegeling van het groene glas kleurt de Seine smaragdgroen. De opening vond plaats in het voorjaar van 2011. Les Docks, beter bekend als Cité de la Mode et du Design. Een creatief centrum dat het befaamde Institut Français de la Mode (IFM) huisvest. In 1986 opgericht door het Franse Ministerie van Industrie voor de ontwikkeling en de bescherming van de Franse mode- en designindustrie. Het gebouw is ontworpen door de Franse architect Dominique Jakob en de Nieuw Zeelander Brendan Macfarlane. Metrostation Gare Austerlitz, lijn 5,10, RER-C.

Les Docks’ in het 13e arrondissement. In Parijs beter bekend als de ‘Groene gifslang’. Het is gebouwd rondom het karkas van de oude entrepots van het treinstation Austerlitz uit 1907

De wilde achtervolging van de vrachtauto met daarin Hunt en Walker eindigt in de rue de Nevers, een supersmalle zijstraat van de Quai de Conti waar de vrachtauto klem komt te zitten. 

De rue de Nevers - foto links courtesy of Columbia Pictures

Wat volgt is een wilde achtervolging op de motor door de straten van Parijs. Natuurlijk verkopen de glinsterende straten van Parijs niet alleen bioscoopkaartjes. Hunt moet wel de juiste machines besturen om het tafereel echt af te maken. De samenwerking met BMW-engineering levert een R nineT-scrambler op. Cilinderinhoud 1170 cc, vermogen 81 kW (110 pk) bij 7.750 t/min, koppel 116 Nm bij 6.000 t/min, maximum snelheid meer dan 200 km/h. Dit even voor de echte liefhebbers onder ons. “Ik mocht met de motor 200 km/h rijden op de avenue de l’Opera, zonder het krijgen van een snelheidsovertreding” aldus Cruise. De meest spectaculaire scene is die waar Hunt op de motor tegen het verkeer inrijdt rond de Arc de Triomph op de Place Charles de Gaulle. Speciaal voor deze scene kreeg de filmcrew twee uur de tijd, op een zondagochtend vanaf 6 uur, met medewerking van het Parijse stadhuis, voor het maken van filmopnamen.
"Tegen de tijd dat de zon opkwam, kostte dat ons ongeveer een uur en 15 minuten om alles te doen, dus moesten alle cameraploegen perfect getimed zijn zodat één camera het kon overnemen waar de andere camera was gebleven", Aldus de regisseur Christopher McQuarrie. Metrostation Charles de Gaulle Étoile, lijn 1,2,6 RER-A.

Met 200 km/h door de straten van Parijs - Photo courtesy of Columbia Pictures

Uiteindelijk weet Hunt aan de politie te ontsnappen door een van de roosters boven het Canal Saint Martin. Van Place de la Bastille tot de rue Faubourg du Temple stroomt het kanaal ondergronds. Daar wordt hij met een boot opgevangen door zijn trouwe bondgenoten Luther Stickwell en Benji Dunn. (Metrostation Bréguat-Sabin, lijn 5). Zij hadden eerder al de schurk Solomon Lane bevrijd tijdens de bijzondere verdwijntruc die ik u hier niet ga verklappen. Ook hier weer fraaie beelden van het ondergrondse Parijs die jullie zelf kunnen meemaken wanneer je een boottcht boekt bij Canauxrama. 

Het ondergrondse deel van het Canal Saint-Martin - Foto rechts courtesy of Columbia Pictures

De tocht duurt ongeveer drie uur gezien de negen sluizen. Opstappunten zijn aan het Bassin de la Villette ter hoogte van quai de la Loire 13 of bij de Port d'Arsenal tegenover boulevard de la Bastille nr. 50. Spannend onderdeel van de boottocht is het deel door de ondergrondse gewelven (2,5 km).  Om de 50 meter heb je lichtschachten, zodat het zonlicht even de grauwe duisternis doorprikt. Zorg wel dat je een trui of vest meeneemt. Metrostation Bastille 1, 5, 8 – metrostation Jaures, lijn 2,5,7B.

Beloning voor de medewerking van het stadhuis, Anne Hidalgo, burgemeester van Parijs samen op de foto met Tom Cruise - Photo courtesy of Mrs. Hidalgo

Via de ondergrondse gewelven komen Hunt en zijn team uit in Passy. Onmogelijk in realiteit maar voor de film levert dat weer een aantal mooie beelden op. Deze scene speelt zich af onder de brug van metrolijn 6 bij het metrostation Passy aan de square Alboni in het 16 arrondissement. Daar worden ze opgemerkt door een politieagente gespeeld door de mooie Française Alex Benézech en uiteindelijk ook door de handlangers van de Witte Weduwe.  Dit deel van de film levert een scene op die mij sterk doen denken aan de beelden die wij zagen op de TV bij de aanslag op Charlie Hebdo in januari 2015 toen de Franse politieagent Ahmed Merabet op straat werd geëxecuteerd door een van de terroristen. Tot op de dag van vandaag worden er bloemen gelegd en kaarsjes gebrand op de hoek van de rue Nicolas Appert en de passage Sainte-Anne Popincourt, de vroegere redactie van Charlie Hebdo en op de plek waar Ahmed Merabet het leven liet; boulevard Richard Lenoir tegenover de rue Moufle.
Gelukkig weet Hunt de inmiddels gewonde politieagente te ontzetten door de handlangers van de Witte Weduwe te liquideren. Nadat hij de agente de kans geeft voor het plaatsen van een noodoproep verlaat hij haar met de woorden; “Je suis désolé”, het spijt mij. Metrostation Passy, lijn 6.

Onder de brug van metrolijn 6 bij het metrostation Passy aan de square Alboni in het 16 arrondissement

Met een klaarstaande BMW wordt de vlucht vervolgd door Hunt, Walker, Benji, Luther en de gevangen terrorist Solomon Lane om een uitruil mogelijk te maken voor de drie plutoniumkernen. Plotseling worden zij beschoten vanuit een viaduct door de voormalige MI6-agent Ilsa Faust. Een bijzondere straat zoals je ze maar weinig vindt in Parijs. Het is namelijk de rue Portalis die met een viaduct gekruist wordt door de rue du Rocher in het 8e arrondissement. De achtervolging van de BMW met de motor bestuurd door Ilse levert weer mooie beelden op in Parijs. Onder andere in de Marais waar de BMW giert door een van de mooiste straten van de Marais, de rue des Barres en via de trappen terecht komt in de rue François Miron waar vervolgens een rondje rond de kerk wordt gedraaid, om de église Saint-Gervais op de place Saint-Gervais. Metrostation Hôtel de Ville, lijn 1, 11.

De rue Portalis

Wat natuurlijk alleen in de film kan bevinden ze zich plotseling in de straten rond het Palais Royal waar Ilse op de motor een kortere weg neemt en dwars door de arcades rijdt, de Galerie de Valois van het Palais Royal.
Uiteindelijk weten Hunt en zijn team toch haar te ontvluchten om vervolgens een ontmoeting te hebben met de Witte Weduwe om de overdracht van de terrorist Solomon Lane te bewerkstelligen in ruil voor het plutonium. Deze scene is opgenomen aan de Seine onderaan de quai Saint Michel met op de achtergrond de petit pont-Cardinal-Lustiger en de Notre-Dame.
Metrostation Cité, lijn 4.

De tuin van het Palais royal waar de ontmoeting plaatsvindt tussen Hunt en Ilse Faust

De laatste opnamen in Parijs vinden plaats in de tuin van het Palais Royal waar we achter de ware reden komen van Ilse Faust, die zich in de vorige film Rogue Nation bij het IMF team van Hunt voegde. Mooie afsluitende beelden van de arcades rond de Comédie Française, het voormalige Koninklijke paleis en de prachtige binnentuin. Het paleis werd gebouwd tussen 1634 en 1639 in opdracht van de machtige staatsman en kardinaal Richelieu.  In deze binnentuin was het waar Camille Desmoulins die op de avond van de 13e juli 1789 opriep tot de bestorming van de Bastille. In wat vroeger de Cour d’Honneur was bevindt zich nu een kunstwerk van Daniel Buren uit 1986 dat bestaat uit 260 zuilen die op ironische wijze het ritme volgen van de colonades van Pierre Fontaine. De fontein met de roest vrij stalen bollen, zogenaamde  Sphérades, die tijdens de film in beeld komen, zijn ontworpen door Pol Bury in 1985. Metrostation Palais Royal-Musée du Louvre, lijn 1,7

De fontein met de roest vrij stalen bollen, zogenaamde  Sphérades, die tijdens de film in beeld komen, zijn ontworpen door Pol Bury in 1985

De film verplaatst zich vervolgens van London naar Kashmir India. Hoe de film verder afloopt moet u zelf maar gaan bekijken, ik blijf in Parijs.

Extra toegift beelden uit ‘The making of Mission Impossible 6: Fallout’


maandag 30 juli 2018

DAKLOOS IN PARIJS


Heb jij dat nu ook? Als ik door Parijs wandel zie ik op straat, in de metro, diverse bedelende mensen. De een vaak nog schrijnender dan de ander. Zal ik die dan wat geven, maar ja, dan kun je wel aan de gang blijven. Dus ik word selectief en geef alleen wat aan mensen waarvan ik denk dat het inwoners van Parijs zijn, oud en ik bedoel echt oud en sterk hulpbehoevend.

Parijs telt tien- tot vijftienduizend mensen zonder vaste woon- en verblijfplaats.

Hing aan de Parijse clochard vroeger nog een zweem van romantiek, hoe onterecht ook, vandaag de dag is de Parijse clochard gemondialiseerd. Meer dan de helft, zo’n 56%, komt uit het buitenland. Vroeger waren het arme sloebers afkomstig uit Bretagne of uit Auvergne maar nu zijn het vooral migranten uit Oost-Europa, Afghanistan, Soudan, Irak, Eritrea en Ethiopië. Parijs telt tien-tot vijftienduizend mensen zonder vaste woon- en verblijfplaats. Deze Sans Domicille Fixe, kortweg SDF, bevinden zich vooral in de binnenstad. ’s Nachts trekken ze zich terug naar de vele krottenwijken en tentenkampen onder en rond de périphérique. Schrik niet, Parijs kent ongeveer 120 krottenwijken met 7000 tot 9000 ‘bewoners’. Overdag trekken ze de stad in om te bedelen bij supermarkten, de boulangerie, onder een geldautomaat of bij de ingangen of de gangen van de metro. Sommigen maken vriendelijk een praatje, anderen kijken stil voor zich uit met een bekertje of een omgekeerde pet voor zich en een bordje “J’ai Faim”, ik heb honger.

Dan zijn er ook nog de professionele bedelaars, vaak Roma’s die overdag in Mercedessen over de stad worden verspreid. Vrouwen, jong en oud,  met slapende, vaak gedrogeerde, kinderen. Zij worden weer geposteerd bij de ingangen van kerken en in de diverse metrostations meestal met een bord “Famille Syrienne”. Maar ook bij de toegangsweg bij porte de la Chapelle. Tussentijds worden ze door mannen voorzien van eten en drinken om later op de dag weer te worden opgehaald en vervoerd naar de boulevard Ney in het 18e arrondissement. Deze sloppenwijk is niet zichtbaar vanaf de weg maar is gebouwd langs een lager liggend, sinds 1934, ongebruikt traject van de Petite Ceinture. Als er geen dikke rookpluimen opstegen vanuit het ongebruikte treinspoor zou je nooit weten dat hier een van de grootste krottenwijken schuil gaat van de Franse Hoofdstad. Veel bewoners zijn Roma afkomstig uit het zuiden van Roemenië of uit Boekarest.

Ondanks alle voorzorgsmaatregelen van de Parijse burgemeester Anne Hidalgo kampt Parijs met een groot tekort aan opvangplaatsen voor daklozen 

Volgens het bureau Insee, Franse CBS, nam het aantal daklozen in Frankrijk tussen 2001 en 2012 toe met 44%. Waarschijnlijk veel meer, omdat het hier alleen gaat om mensen die bij hulpverleners bekend zijn. Wat maakt Parijs dan zo aantrekkelijk voor daklozen? De stad is tolerant voor daklozen omdat zij deel uitmaken van de Parijs traditie. Jarenlang hoorden zij bij het geromantiseerde beeld van Parijs. Vastgelegd door bekende fotografen als Eugène Atget, Brassaï en Robert Doisneau. In de jaren dertig telde Parijs al zo'n twaalfduizend 'vagabonds', de eveneens geromantiseerde benaming voor clochards. Balzac noemde ze 'Peau de Chagrin', Atget sprak over Chiffonnier (lompenboeren), het Parijse stadsbestuur heeft een officiële benaming: S.D.F. 'Sans Domicile Fixe' of zoals wij zeggen; 'zonder woon- en verblijfplaats', de daklozen. Clochards zijn onlosmakelijk verbonden met het beeld van Parijs. Een roman of film over de stad is niet compleet als er niet ergens een clochard  in figureert. En in het straatbeeld zijn ze net zo talrijk als de monumenten. Parijs hoort bij de clochards net zoals de clochards horen bij het Parijse straatbeeld.

Wist jij dat er elke drie dagen iemand sterft op de straten van Parijs?

In de jaren dertig beschouwden de clochards het clochard zijn, als een beroep. Het verhaal doet nog steeds hardnekkig de ronde dat vele clochards vrijwillig gekozen hebben voor dit bestaan. Weggevlucht uit de zware last van het dagelijkse bestaan. Een echte clochard is trots en staat op zijn vrijheid. Het hoort bij zijn levensopvatting dat hij niet gebonden wil zijn en geen verplichtingen wil. De clochards hebben maar weinig nodig om van te leven. Ze struinen de markten af waar ze genoegen nemen met het restafval. Van de weinige euro's die zij bij elkaar bedelen 'kopen' ze alcohol. Vaak rode wijn, want wijn voedt.  Om hun ellende te vergeten, drinken ze veel, heel veel, want alleen in beschonken toestand is het leven draagbaar. Een clochard zei eens tegen mij op de vraag, “heb je een probleem met alcohol?” “Nee, ik heb een probleem zonder alcohol!”

De RATP heeft speciale ordebewakers in dienst, die ’s nachts de metrogangen afstruinen om de daklozen, die zich hebben laten insluiten, na middernacht uit de metro te verwijderen

Ondanks alle voorzorgsmaatregelen van de Parijse burgemeester Anne Hidalgo kampt Parijs met een groot tekort aan opvangplaatsen voor daklozen. Er is hooguit opvang voor 4500 personen en daarmee heeft nog niet eens de helft onderdak. De overigen slapen noodgedwongen op straat, in de beschutting van portieken, bij de warme luchtroosters en onder bruggen. Met name in de wintertijd wijken er velen uit naar de metrogangen. Het Parijse vervoersbedrijf de RATP heeft speciale ordebewakers in dienst, die ’s nachts de metrogangen afstruinen om de daklozen, die zich hebben laten insluiten, na middernacht uit de metro te verwijderen. Deze nachtploegen, zogenaamde 'Outreach' teams, gaan met zaklantaarns de gangen in, nemen koffie, broodjes en sigaretten mee om het contact met de clochards te vergemakkelijken. Ze worden aangesproken met “mijnheer” en “u” en begeleid naar een gratis bus van de RATP, die ze vervolgens naar een opvanghuis brengt. Vorig jaar transporteerden de RATP medewerkers in totaal ruim 40.000 daklozen uit de metrogangen naar de opvangvoorzieningen.

Notoire harddrugverslaafden, die eveneens rondzwerven en in een deplorabele toestand verkeren, worden uitdrukkelijk niet aangemerkt als daklozen

Parijs legt veel interesse aan de dag voor het daklozenvraagstuk. Maar die compassie strekt zich niet uit  naar de andere categorieën, zoals bedelende zigeuners of ontheemde illegalen. Ook notoire harddrugverslaafden, die eveneens rondzwerven en in een deplorabele toestand verkeren, worden uitdrukkelijk niet aangemerkt als daklozen. Zij worden weer opgevangen door vrijwilligers van het ‘Secours Catholique’, de 'Samu Social', of de liefdadigheidsinstelling Abbé Pierre. Wist jij dat er elke drie dagen iemand sterft op de straten van Parijs? Op 14 februari 2017 was het slachtoffer een kind van 20 maanden oud.

Het Collectief Les Morts de la Rue bekommert zich om de 'straatdoden'
Photo: Courtesy of Jelena Stajic - Collectief Les Morts de la Rue

Een keer per jaar worden in Parijs alle 'straatdoden' van Frankrijk plechtig herdacht door het 'Collectief Les Morts de la Rue' onder leiding van de Fransman Christophe Louis. Zijn collectief, opgericht in 2002, bestaande uit 150 vrijwilligers, voert actie voor daklozen, maar bekommert zich vooral om hen na hun dood. Dan wordt de begrafenis georganiseerd en nabestaanden worden opgezocht. "Toen we begonnen lag de gemiddelde leeftijd van een straatdode op 49 jaar", vertelt Christophe Louis in een interview aan Le Figaro. "Dat is nu 47 jaar. twee jaar eraf, in vijftien jaar tijd. Dat gaat veel te snel".

De trieste balans van 2017. 510 'straatdoden'.

Woensdag 4 april 2018 was het weer zover. 510 Daklozen in 2017, in Frankrijk op straat gestorven waarvan maar liefst 140 in Parijs, werden herdacht in het stadhuis van Parijs het Hôtel de Ville. In 2016 stierven 501 daklozen op straat, in 2015; 510, in 2014; 513, in 2013; 453, in 2012; 423, 2011; 402 en in  2010; 431. De stand tot en met 17 juli 2018: 212 doden. De gemiddelde leeftijd dit jaar 47 jaar, maar met een gemiddelde leeftijd in Frankrijk van 80 jaar, ruim 33 jaar te vroeg. Van de 212 doden stierven er 64 op de straten van Parijs. De meesten in het 13e arrondissement vervolgens het 10e, 12e, 15e en 14e.

"La rue n’est pas une fatalité".
Leur vie devait-elle s’achever là ?

De straat is niet voorbestemd om te sterven
Moest hun leven daar dan ten einde lopen?

Dit jaar vond de jaarlijkse herdenking plaats in het stadhuis van Parijs
Photo: Courtesy of Jelena Stajic - Collectief Les Morts de la Rue

Het hoofdkantoor van het Collectif Les Morts de la Rue bevindt zich in het 20e arrondissement aan de rue Orfila 72. Door hier te klikken kom je rechtstreeks op hun website als je een donatie zou willen doen. Collectif Les Morts de la Rue kun je ook telefonisch bereiken voor een donatie onder telefoonnummer 00 33 1 42 45 08 01

De medemenselijkheid in Parijs is mede door de komst van vele migranten verhard. Bij het schrijven van deze blog zit in mijn hoofd het liedje van Edith Piaf: 'Les Clochards de Paris'
"Het zijn de zwervers van Parijs. Van Montmartre tot Bastille.
Ze zwerven in het donker van de nacht, moe en in lompen langs bordelen.
Hun beroep is niet van belang zolang ze maar met de armen delen, de clochards van Parijs".

De medemenselijkheid in Parijs is mede door de komst van vele migranten verhard

Ce sont les clochards de Paris
De Montmartre ou de la Bastille,
Ils errent dans la sombre nuit.
Lassés, ils traînent en guenilles…
Aux portes des boîtes de nuit,
Leur métier n'a pas d'importance,
Pourvu qu'il donne la pitance
Aux pauvres clochards de Paris.

Loop even met me door de stad en kijk wat er gebeurt op straat

Op YouTube zoek ik ook nog even naar de woorden van Guus Meeuwis; 'Op straat':

Zie je daar die oude man
graaiend in een vuilnisbak
zoekend naar iets bruikbaars voor in zijn oude plasticzak
net iets te veel meegemaakt
waardoor die dakloos is geraakt
praat in zichzelf
over hoe het vroeger was

en dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien dat het met jou zo slecht niet gaat

zie je daar dat meisje
ze is net zeventien
en heeft nu al zo'n 10 jaar haar ouders niet gezien
muurtje om zich heen gebouwd
omdat ze niemand meer vertrouwt
vraag je haar wat liefde is
dan noemt ze jou de prijs

en dan zeg jij,
dat je eenzaam bent .
omdat het even tegen zit,
loop even met me door de stad en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien dat het met jouw zo slecht niet gaat


zie je daar die oude vrouw
die rustig voor de regen schuilt
deze bui is minder
dan de tranen die ze heeft gehuild
die vroeger een gezin bezat
maar later klap op klap gehad
nu sjouwt ze haar verleden
in een zelf gemaakte tas

en dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien dat het met jou zo slecht niet gaat

zie je daar die jonge man
hij is bijna al zijn tanden kwijt
hij beet zich stuk op het vergif van deze tijd
elk uur een marteling
altijd zoekend naar een ding
kruipt eens per dag door het oog van de naald

en dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad en kijk wat er gebeurt op straat

dan zul je zien dat het met jou zo slecht niet gaat