Een spirituele ontmoetingsplaats voor professionals
Notre-Dame-de-Pentecôte, de naam zegt je hoogst
waarschijnlijk niets, maar dit is ongetwijfeld een van de meest iconische
gebouwen in La Défense. Midden in deze Parijse zakenwijk, op de gemeentegrens
tussen Puteaux en Courbevoie, staat een kubus van beton en matglas, versierd
met een rood kruis. Het gebouw wordt begrensd door het CNIT in het westen, het
Maison de la Défense en Calders Rode Spin in het zuiden, de Trinity Tower in
het noorden en de Areva Tower in het noordoosten. Tja, er staat een kerk in La
Défense, midden op het plein. En geef maar toe, je hebt hem nog nooit
opgemerkt. Dat is niet zo gek, want hij gaat discreet op in de achtergrond. De
ingang bevindt zich aan een voetgangersstraat tussen het CNIT en het Maison de
la Défense, bereikbaar via de Parvis de la Défense en de Place de la Défense. De voorgevel van
het gebouw kijkt uit op de avenue de la Division-Leclerc en de snelwegstroken
van de Rout Nationale 192. Ik hoor je denken; “geen wonder dat ik die kerk
nooit gezien heb”. Het kerkgebouw lijkt te zijn ontworpen om te passen in de
omgeving.
De bouw van dit bijzondere kerkgebouw werd in opdracht
gegeven door de bisschop van Nanterre, François Favreau. Het ontwerp is van de
Franse architect Franck Hammoutène, en de eerste steen werd gelegd op 25 maart
1998. Het feest van de Annunciatie, ook bekend als het feest van
Maria-boodschap. Franck Hammoutène (1954) begon zijn carrière met het ontwerp
van de Gutenberg-bibliotheek in het 15e arrondissement. In 1989 kreeg hij de
opdracht voor het ontwerp van het dak van de Grande Arche voor de G20-top. De meeste
van zijn projecten kenmerken zich door hun dominante neo-modernistische stijl,
waardoor Hammoutène een van de oorspronkelijke figuren van de nieuwe Franse
architectuurscene is.
De kerk wordt gekenmerkt door een discreet kruis bij de
ingang. De gevel reikt tot een hoogte van 36 meter, gedeeltelijk los van het
gebouw, en lijkt op een klokkentoren. Deze gevel herbergt een carillon met acht
klokken. Op de betonnen muur, bedekt met ondoorzichtig grijs glas, vormen twee
lichter gekleurde lijnen een ander kruis, groot maar discreet, als een filigraan,
dat de gehele hoogte en breedte van de muur beslaat. Dit monumentale scherm, 80
cm dik, is ontworpen om de sterke winden die in de open ruimte ontstaan te
kunnen weerstaan, door licht mee te bewegen.
Het materiaal dat voor de hoofdstructuur is gebruikt, is beton, wat niet nieuw is voor kerken uit de 20e eeuw. Maar hier is het gebruikt vanwege de complexe constructie onder de vloerplaat van het La Défense-plein. De funderingen van het gebouw vertegenwoordigen alleen al een derde van de totale kosten. Er werden 62 pijlers gebruikt, waarvan sommige tot 20° hellen om ondergrondse obstakels te vermijden.
Dit is een bijzondere kerk; het is eigenlijk meer dan alleen een kerk. Je vindt de kapel boven, waar de diensten worden gehouden. Maar de charmante vrijwilligster die me begroette, benadrukte subtiel: “het is een thuis, zodat iedereen zich er thuis kan voelen”. Zo is er op de begane grond een boekwinkel en een tentoonstellings- en vergaderruimte, terwijl er op de benedenverdieping een aantal ruimtes zijn ingericht om gelovigen te verwelkomen, maaltijden te serveren en groepen te huisvesten die door vrijwilligers worden geleid, door mensen in nood te verwelkomen door een luisterend oor te bieden en specifieke hulp te verlenen aan werkzoekenden, mensen met psychische problemen, alcoholisten of mensen met een (emotionele) verslaving, daklozen, enzovoort, dit alles in samenwerking met bevoegde organisaties en personen.
De ‘bovenkamer’, bereikbaar via een trap, waarin de kapel zich bevindt, breekt met alle conventies. Hier geen kruisvormige plattegrond, geen traditionele oriëntatie. In plaats daarvan stap je in een kubus van beton en matglas die het natuurlijke licht diffuus binnenlaat. Stoelen die de misboeken verbergen en die uitklappen om plaats te bieden aan maximaal 300 personen.
Het altaar, de preekstoel en het tabernakel zijn het werk van beeldhouwer Pierre Sabatier en zijn gemaakt van geoxideerd staal. Het is opmerkelijk dat de preekstoel in het midden van de kapel staat, met de rug naar de celebrant tijdens de consecratie; een opstelling die gebruikelijk was in kerken uit het eerste millennium . Het altaar symboliseert Pinksteren en heeft aan elk van de vier zijden drie spleten, in totaal twaalf, net als het aantal apostelen.
De preekstoel roept de
brandende struik in herinnering uit Exodus 3. Het tabernakel symboliseert de
onzichtbare aanwezigheid van God. Het grote glazen scherm achter het altaar is
ontworpen door glaskunstenaar Jacques Loire. Het Mariabeeld is van de beeldhouwer
Étienne; het wordt bekroond door vlammen die Pinksteren symboliseren. Het
wandtapijt rechts van de ingangsdeur is gemaakt door broeder Yves van de abdij
van Sainte-Marie de la Pierre-qui-Vire en stelt Christus aan het kruis voor.
De kerk is ingewijd op 7 januari 2001 en was de eerste kerk van het 3e millenium en bestaat dus dit jaar 25 jaar. De Notre-Dame-de-Pentcôte opent alleen haar deuren op weekdagen. Een oase van rust te midden van drukke agenda’s, een discrete toevluchtsoord voor managers, werknemers en bezoekers van de zakenwijk La Défense, die op zoek zijn naar rust, ontmoetingen en spiritualiteit. Ook ik ben er regelmatig langsgelopen en nu vond ik het tijd om hier eens uitgebreid aandacht aan te besteden. Hoe bijzonder, een godshuis midden tussen de wolkenkrabbers. Een kerk die er niet uitziet als een kerk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten