TICKET POUR UNE MÉTRO

Elke dag nemen ongeveer 5 miljoen mensen de Parijse metro om hun werkplek te bereiken, hun vrienden te bezoeken, of om gewoon door Parijs te toeren. De populaire Franse uitdrukking "métro, boulot, dodo", (metro, werken, slapen) symboliseert het belang van dit vervoermiddel voor het leven in een stad als Parijs. Maar wat weten we eigenlijk echt over de metro?

Photo Presse Musée Arts et Métiers

Tot 1 januari 2012 worden de geheimen van meer dan 100 jaar Parijse metrogeschiedenis blootgelegd in een tijdelijke tentoonstelling in het Musée Arts et Métiers. (3e arrondissement) "Ticket pour une Métro" gunt de bezoeker een kijkje achter de schermen van dit complexe systeem, dat 365 dagen per jaar, 20 uur per dag, miljoenen bezoekers veilig en efficiënt vervoert, met een gemiddelde frequentie van 110 seconden. Ontdek de geschiedenis van de bouw en uitbreiding van dè spoorweg van het grootstedelijke Parijs. Archiefbeelden en foto's tonen de vergeten "tour de force" van dit menselijk vernuft. Mooie replica's van het rollend materieel door de jaren heen en u krijgt ook een visie te zien over de Parijse Métro anno 2025. Verder interessante informatie over de eerste volautomatische metro ter wereld, een kijkje achter schermen van de Méteor; lijn 14.

De metro van Parijs is ontstaan aan het eind van de negentiende eeuw. Speciaal aangelegd voor de wereldtentoonstelling van 1900. De Belle Époque was een feit en een nieuwe stijl deed zijn intrede, de Art Nouveau. Vele Art Nouveau ingangen van de metro ontworpen door Hector Guimard en gebouwd tussen 1900 en 1913 zijn nog geheel in tact, met hun smeedijzeren bogen en amberkleurige lampen. Zoals die op de Place des  Abbesses, Porte Dauphine en Avenue Foch.  De eerste lijn, geopend op 14 juli 1900 ging van Porte Maillot naar Vincennes; een traject dat nog steeds onder lijnnummer 1 wordt verreden. Het project stond onder leiding van ene Fulgence Bienvenue, die later geëerd is met een metrostation: Montparnasse-Bienvenue. Het metronet van Parijs telt inmiddels 14 metrolijnen en 366 stations.

Als voorproefje vast een aantal tips: De metro is niet alleen een uitermate efficiënt vervoermiddel, maar ook een heerlijk tijdverdrijf op een regenachtige dag. Neem de tijd om de mooiste stations te ontdekken waaronder Cité (lijn 4). Een technologisch hoogstandje uit 1906. Het was namelijk het eerste station dat onder de Seine werd gebouwd in drie metalen caissons. Hier zie je ook de bekende witte Franse metrotegel. Louvre (lijn 1) en Varennes (lijn 13) met prachtige replica’s van beelden uit het Louvre en Musée Rodin. Abbesses (lijn 12) meer dan 30 meter onder de grond met een metalen trap voorzien van kleurrijke fresco’s, geschilderd door locale artiesten van de Commune Libre de Montmartre. Concorde (lijn 12) waar op groot formaat de verklaring van de Rechten van de Mens is te lezen. In Arts et Métiers (lijn 11) lijkt het of je terecht bent gekomen in de onderzeeboot van kapitein Nemo. Voor de liefhebbers; de zogeheten Méteor (lijn 14) de eerste metrolijn zonder machinist. Tip; ga helemaal voor in zitten en ervaar het unieke gangenstelsel onder de grond.

Een laatste tip en zeker doen is: bij het vallen van de avond neem je lijn 6 die loopt van station Charles de Gaulle-Etoile naar Nation. De totale lengte bedraagt 13,5 km en er zijn 28 stations, bijna allemaal boven de grond. U krijgt een prachtig inzicht in vele Parijse huiskamers. Hoog boven de grond langs prachtige stations, waarvan velen met de signatuur van Eiffel. U reist van het chique Passy naar de Couleur Locale van klein Azië, de wereld van Chinezen, Vietnamezen, Laotianen en Cambodjanen. Het mooiste is om over te stappen op station Nation op lijn 2 die u ook weer voor een groot deel boven de grond voert langs een smeltkroes van culturen. Neem plaats in de rijrichting aan de rechter kant. Na Barbés Rochechouart, de Afrikaanse wijk duikt de Metro weer onder de grond. Dit rondje Parijs eindigt weer op Charles de Gaulle en dit alles kan op slechts een metrokaartje. Lekker Hollands, niet!

Last but not least; er bestaat zelfs een weblog over het Parijse metrokaartje. Kijk maar eens op http://ticketdemetroparisien.blogspot.com/

Ticket pour une Métro, Musée Arts et Métiers, rue Réaumur 60, 3e arrondissement, metro Arts et  Métiers.

Geopend van 10.00 uur tot 18.00 uur, op maandag gesloten, op donderdagavond geopend tot 21.30 uur, de tentoonstelling loopt nog tot 1 januari 2012. Entree € 5,50

NEDERLANDSE FOTOGRAFEN IN PARIJS

Parijs heeft een lange geschiedenis met fotografie, het is de plek waar het is uitgevonden. Het was de Fransman Louis Jacques Mandé Daguerre die in 1837 het medium fotografie voor het eerst presenteerde. Het procedé, waarbij een gepolijste, met kwikdampen geprepareerde plaat werd gebruikt, leverde positieve, gespiegelde beelden, die niet gereproduceerd konden worden. Vanaf dat moment is Parijs behalve de stad van de moderne kunst ook het epicentrum van fotografie en film. Op nr. 14 van de boulevard des Capucines vind je een gedenkplaat met de tekst: "Hier vonden op 28 december 1896 de eerste publieke projecties van bewegende beelden plaats, met behulp van de cinematograaf, een uitvinding van de gebroeders Lumière".

Foto: Ata Kandó (1913), Gare du Nord, 1957, © Nederlands Fotomuseum Rotterdam

In de jaren 20 en 30 van de 20e eeuw trokken Nederlandse fotografen, waaronder Henri Berssenbrugge, Ed van der Elsken, Johan van der Keuken en Emmy Andriesse, naar Parijs om daar het vak te leren van de Amerikaan Man Ray en zijn assistente Berenice Abbott , de uit Luxemburg afkomstige Edward Steichen en de fransman Jean Eugène Atget. Na de oorlog verschijnen verschillende prachtige fotoboeken van en over Parijs van diverse Nederlandse fotografen, die blijvend geïnspireerd waren door deze bruisende stad. De meest gefotografeerde stad ter wereld wordt in de jaren 50 en 60 boeiend vastgelegd door Nico Jesse en Ed van der Elsken. Van der Elsken fotografeert het echte straatleven, de rauwe kant van de samenleving en Jesse fotografeert alleen maar "Parisiennes". Vrouwen waaronder actrices, mannequins, studentes en vrouwelijke clochards. Mijn oudste fotoboek over Parijs dateert uit 1951, gevonden bij een bouquiniste aan de Seinekade. Titel: Bonjour Paris, Bonsoir Paris, au revoir Paris, Parijse begroetingen geschreven door Jan Brusse met fotografie van de Nederlandse fotograaf Cas Oorthuys.

Foto: Maria Austria (1915-1975), Parijs, 1960, © Maria Austria Instituut, Amsterdam  

Het Fotomuseum in Den Haag laat van 15 oktober tot en met 21 januari 2012 werk zien van een vijftigtal Nederlandse fotografen. De fototentoonstelling; "Gare du Nord": gaat over het Parijse anonieme straatleven, vastgelegd tussen 1900 en 1968.  Maar ook foto's van diverse beroemdheden die toen deel uitmaakten van het Parijse leven, waaronder Juliette Gréco, Brigitte Bardot, Yves Saint Laurent, en Christian Dior. Daarnaast toont het museum twee korte experimentele films: Études des mouvements à Paris van Joris Ivens uit 1927 en De Hallen van Parijs, van Paul Schuitema uit 1939. Deze laatste film werd vorig jaar door Eye Filminstituut Nederland gedigitaliseerd en is nu voor het eerst voor een breed publiek beschikbaar.

Fotomuseum Den Haag, Stadhouderslaan 43, Den Haag

Datum: 15 oktober 2011 tot en met 21 januari 2012, entree € 6,00

DE WIJNGAARDEN VAN PARIJS

U zult het niet geloven, maar binnen de grenzen van de Parijse boulevard Péripherique bloeien nog wijngaarden. Straatnamen, waaronder rue des Vignes, rue du Pressoir, rue des Morillons, herinneren nog aan de tijd dat er negen wijngaarden te vinden waren in de stad. Vroeger was Montmartre een echt wijndorp. Waar nu de Place Pierre ligt strekte zich een wijngaard uit. Dat was ook het geval tussen de rue Tardieu en de rue d'Orsel, op de place Jean-Baptiste Clément en rondom het Château des Brouillards. De genadeslag werd gegeven door de exploitatie van kalkgroeven in de hellingen van Montmartre. Na 1870 vloeit er geen wijn meer van "eigen" bodem in de cabarets en de danszalen.

Over de oudste wijngaard van Parijs; de wijngaard van Montmartre; doen verschillende verhalen de ronde. Volgens de romantici onder ons werd de wijngaard al in de Gallo-Romeinse tijd aangeplant. De realisten vertellen een heel ander verhaal. In 1932 besloot de stad Parijs, dat Montmartre al in 1860 had geannexeerd, om door zijn "Service de Jardins", op de hoek van rue des Saules en de rue Sain Vincent, een wijngaard te laten aanplanten. Op 7 oktober 1933 werd het eerste wijnoogstfeest gehouden en deze traditie is tot op de dag van vandaag blijven voortbestaan. Van 5 t/m 9 oktober as. vindt op Montmartre weer het traditionele Fètes des Vendanges plaats. Dit jaar staat het wijnoogstfeest in het teken van de tropische eilanden. Deze 78ste editie nodigt u uit om weg te zwijmelen bij de gedachte aan zonnige Franse tropische eilanden, waarbij u kennis maakt met andere, wellicht voor u nog onbekende bestemmingen. Voor meer informatie over het feest, de activiteiten, het programma en de locaties kunt u kijken op de website van het Fête des Vendanges de Montmartre:  www.fetedesvendangesdemontmartre.com

Ook in het voorjaar, zo rond eind april is er een wijnfeest in het 18e arrondissement waar Montmartre onder ressorteert. Want in de wijnkelder van het stadhuis ligt de gehele wijnoogst van Clos Montmartre, zo'n 300 tot 500 flessen. De wijnflessen worden per 6 stuks verpakt in een houten kistje, waarvan de bovenkant wordt beschilderd door een Montmartriaans kunstenaar. De kostbare kistjes worden dan per opbod verkocht en de opbrengst is bestemd voor goede doelen.

 

Een andere kleine wijngaard is te vinden op de hellingen van het Parc de Belleville in het 20e arrondissement. Daar staan zo'n 140 druivenstokken. Bovenaan dit steile park heb je een schitterend uitzicht over de stad. De rue Piat leidt er heen.

Vanaf dit terras heb je ook de mogelijkheid om in het park af te dalen met behoud van dit prachtige uitzicht. Tevens het hoogste natuurlijke punt van Parijs; 148,45 m. Rust even uit op het terras van het schilderachtige caféetje "La Mer à boire" aan de rue des Envierges nummer 1-3 en geniet van een heerlijke café crème met huisgemaakt gebak.

 

Aan de zuidkant van Parijs lag het dorpje Vaugirard. In de 18e eeuw geheel begroeid met wijngaarden net als het oude dorp Montmartre. Straatnamen waaronder rue des Morrillons en rue des Périchaux herinneren nog aan de wijngaard Clos des Morillons. In 1985 werden hier 700 druivenstokken geplant en in 1988 werd er voor het eerst geoogst. Volgens de kenners is deze huidige Clos des Morillons (pinot noir en pinot meunier) een volle en krachtige rode wijn met een rijk boeket.

Photo: Courtesy of Soundlandscapes

De wijngaard ligt in het mooie parc Georges Brassens waar elke zaterdag- en zondagmorgen, weer of geen weer, een boekenmarkt wordt gehouden. Deze zogenaamde "foire aux livres" is voor de echte liefhebbers een absolute must.

De andere wijngaard heb ik al eens uitgebreid beschreven in mijn blog "het rijk van Bachus".

In het parc de Bercy zijn nog de sporen te vinden van de eens zo bloeiende wijnhandel. Tot 1860 floreerde hier de belangrijkste wijnmarkt van Europa. Het is dan ook geen wonder dat bij de aanleg van dit park in het 12e arrondissement een wijngaard moest komen met 350 wijnstokken goed voor zo'n 250 liter wijn per jaar. Juist in de herfst kan ik dit park aanbevelen met loopbruggen, fraaie waterpartijen, diverse thematische tuinen waaronder een rozentuin, kruidentuin, een boomgaard en een orangerie. Na de wandeling kunt u heerlijk uitrusten, lunchen of genieten van een goed glas wijn in een van de vele restaurantjes gevestigd in de gerestaureerde wijnpakhuizen van de cour Saint Emilion. Vergeet zeker niet als aanvulling mijn blog te lezen van zondag 29 mei 2011.

Ook de wijngaarden op de hellingen van Passy behoren tot het verleden. Wel kunt u hier terecht voor het Musée du Vin, gevestigd in de overwelfde kelders van een voormalig klooster. Het ontstaan van de wijn van druif naar fles wordt uitgelegd al lopend en klimmend door de kronkelige gangen van een oude kalksteengroeve. Oh ja het museum is gevestigd in het 16e arrondissement aan de rue des Eaux (de waterstraat)

Clos de Montmartre, rue des Saules, 18e arrondissement, metro Lamarck Caulaincourt, Abbesses

Parc de Belleville, rue des Couronnes, rue Piat, 20e arrondissement, metro Couronnes

Parc Georges Brassens, rue des Morillon, 15e arrondissement, metro Convention, porte de Vanves

Parc de Bercy, metro Bercy of Cour Saint Emilion.

Musée du Vin, rue des Eaux 5, 16e arrondissement, metro Passy

IN DE VOETSPOREN VAN STARCK

Parijs is terug van een lange augustusvakantie en dat is duidelijk te merken. De stad bruist weer van energie met allerlei evenementen. Voor het eerst was Parijs gastheer van zijn officiële PARIS Design Week, van maandag 12 tot en met zondag 18 september. Dit na het succes van soortgelijke evenementen, waaronder ons eigen Eindhoven met de Dutch Design Week, The London Design Festival, Milaan met de Milan Design Week, Tokio en Moskou.

Parijs als geboorteplaats van de Haute Couture maar ook van design, kon natuurlijk niet achterblijven. Denk aan grote Franse namen als: Philippe Starck, Charlotte Perriand, Jean-Michel Frank en  Ronan & Erwan Bouroullec. Parijs is al jaren een essentiële incubator van talenten die jaarlijks meer dan 8.000 internationale ontwerpers en creatieven aantrekt voor diverse studierichtingen.

De evenementen werden gehost op zes uitzonderlijke locaties waaronder het opkomende quartier Austerlitz (Cité de la Mode et du Design), rue Faubourg Saint Antoine en de gebieden rond place de la Bastille, -Republique,  de Champs Élysées, Trocadero, Les Halles, de Marais en het mekka van winkelend Parijs: Madeleine en Opéra. Met meer dan 195 exposanten vanuit de hele wereld. Frankrijk natuurlijk met Cinna, Ligne Roset en Moissonnier. Maar ook Italiaanse krachtpatsers waaronder: Cassina, Poltrona Frau en Padova Cappellini. Verder ook veel aandacht voor design uit Japan en Noorwegen. Mijn absolute favoriet; Jorge Ayala van designstudio [Ay]A, met zijn blik op architectuur en design als ware het haute couture. Vergeet ook zeker niet zijn fotowebsite te bekijken.

Iedereen kon gratis gebruikmaken van de Citroënpendeldiensten. Etienne Cochet, de oprichter van Maison et Objet, vond dat Parijs op het design gebied genoeg te bieden heeft om er een terugkerend event van te maken. Hij pakte dan ook meteen groots en professioneel uit. Om in de Design sferen te blijven begaf ik mij, moe maar voldaan, voor een uitstekend diner en een goede nachtrust, naar het super trendy Mama Shelter. Oh ja, ook een ontwerp van Phillipe Starck.

Mama Shelter, rue de Bagnolet 109, 20e arrondissement, metro Gambetta, Porte de Bagnolet, Alexandre Dumas of Maraîchers.

WAT EEN UITZICHT

Het overkwam mij na een wandeling in de Parijse wijk Passy. Ik was de Seine overgestoken via de prachtige dubbele brug; de pont Bir Harkeim. De pont Bir Harkeim is opgenomen in het register van historische monumenten. Deze metalen voetbrug met daarop een weg en een metrospoor, werd gebouwd in 1878 voor de Wereld tentoonstelling, op elke kant van het Ile des Cygnes. Toen de Passy voetbrug genoemd. Vanaf het eiland en de brug heb je een prachtig vergezicht op de Eiffeltoren. Ik nam de trappen omhoog bij het metrostation Passy en vervolgde mijn weg via de rue de l'Alboni en vervolgens rechtsaf de boulevard Delessert op om onverwachts aan de zijkant van het prachtige Palais de Chaillot uit te komen, een souvenir van de wereldtentoonstelling van 1937. Het was rond lunchtijd en dacht ineens aan een lunchadresje wat ik tegengekomen ben in het boekje Paris par desus les toits van Agnès Taravella, met daarin 53 onverwachte ontdekkingen met een prachtig uitzicht. Samen met mijn fotocompaan konden wij genieten van een eenvoudige lunch vergezeld van onderstaand uitzicht.

Een lunch bestaande uit een quiche Lorraine, salade, een glas rode wijn en als dessert een heerlijke Fromage Blanc. Kosten per persoon slechts € 16,00 (kijk nog even naar het uitzicht) In september 2007 heropende het Musée des Monuments Francais opnieuw zijn deuren na een verbouwing van ruim 10 jaar. Een museum over het Franse architecturale erfgoed in de oostelijke vleugel van het Palais de Chaillot. Bij de ingang kunt u zo doorlopen naar het Cafe Carlu. Een modern zelfbedieningsrestaurant met een interieur in de kleuren oranje en wit. De verlichting is van Ingo Maurer, Tafels en stoelen van Ron Arad en het servies is een ontwerp van Philippe Stark. Een overvloed aan keuzes uit heerlijke salades, diverse quiches, sandwiches en verleidelijke desserts. Voor de keuken tekent de traiteur Marc Veyrat. Het uitzicht vanuit het terras over het Trocadero met zijn fonteinen richting de Eiffeltoren is adembenemend.

Een stuk chiquer, trendier maar ook een stuk duurder is het Café de l'Homme aan de andere zijde van het paleis met het zelfde uitzicht, weliswaar gespiegeld. Hier kunt u ook 's avonds terecht om te genieten van de lichtshow op de Eiffeltoren op elk heel uur.

Café Carlu, place du Trocadero 1, 16e arrondissement, metro Trocadero, geopend van woensdag tot en met maandag van 11.00 uur tot 19.00 uur.

Café de l'Homme, place du Trocadero 17, 16e arrondissement, metro Trocadero, alle dagen geopend van 12.00 uur tot 02.00 uur.

Le guide Paris par-dessus les toits. "Les meilleurs lieux pour voir Paris d'en haut". Agnès Taravella. EAN 978-2-86253-443-5

PALEIZEN AAN DE SEINE

Ter voorbereiding van de wereldtentoonstelling van 1900, besloot de stad Parijs een aantal bouwprojecten op te starten. Zo werd onder andere besloten de Pont Alexandre III aan te leggen. Tussen de Seine en de Champs Elysées, vlakbij deze brug, bouwde men twee tentoonstellingsruimtes, het Grand Palais en het Petit Palais.

Het Grand Palais is een prachtige art nouveau constructie uit staal en glas. Het gebouw heeft zelfs de grootste dakconstructie in smeedijzer, staal en glas ter wereld. Er kwam maar liefst 9.400 ton staal, 15.000 vierkante meter glas en zo’n 5.000 vierkante meter zink aan te pas. Nadat in 1993 een van de glazen platen naar beneden viel werd het gebouw meer dan een decennium gesloten in verband met renovatie. Het eerste deel van het Grand Palais heropende in 2004 en in 2007 was de renovatie compleet. Tijdens de renovatie werd de metalen structuur van de 240 meter lange hal hersteld, het glas vervangen en het dak volledig gerepareerd. Sinds de heropening doet het gebouw dienst als tentoonstellingsruimte waar allerlei evenementen plaatsvinden. Een deel is in gebruik als museum, maar toch zie je vaak andere evenementen, zoals de veiling van het bezit van Yves Saint Laurent en zijn partner Pierre Bergé, tot extravagante modeshows van Parijse top designers zoals Karl Lagerfeld van Channel of het jaarlijks terugkerend evenement Monumenta. 

Photo: Courtesy of grandpalais.fr

Dit jaar was de beurt aan Anish Kapoor, die koos voor één enkele, betreedbare sculptuur die zich qua schaalgrootte liet meten met de afmetingen van het gebouw zelf. Leviathan heette het dieprode werk. Gedurende de kerstperiode is het Grand Palais weer gevuld met kermisattracties en gratis toegankelijk. Een absolute aanrader is het bekijken van het filmpje (klik op de hyperlink) die je in vogelvlucht meeneemt in en rond het gebouw.

Tip: achter het Grand Palais ligt een verstopt en verdiept klein parkje. Zo klein dat het niet eens een naam heeft. Compleet met een meertje, houten bruggetjes paadjes, bankjes en watervalletjes. Zomaar een verstopt parkje, middenin Parijs een kleine oase om je heerlijk anoniem terug te trekken met een goed boek. Even weg uit de drukte.

Direct tegenover het Grand Palais staat het kleinere broertje; Petit Palais. Gebouwd door Charles Girault die tekende voor het ontwerp van beide paleizen. Geheel gerenoveerd in 2005. Een groot bordes leidt naar een indrukwekkend portaal met glazen koepels, erkers en een immense zuilengang. Deze grenst weer aan een halfronde weelderige binnentuin met een prachtige collonade met  rondlopende fresco's en een grote vijver.

  

Hier zit ook het museumcafé dat u zeker moet bezoeken, een oase van rust. Geopend van dinsdag tot en met zondag van 10.00 uur tot 18.00 uur. Mijn eerste kennismaking met dit prachtige paleis was in 2010 tijdens de overzichttentoonstelling van het werk van Frankrijks grootste couturier: Yves Saint Laurent. Bij het verlaten van dit juweel uit de Belle Époque, vergeet dan niet te genieten van het magnifieke uitzicht richting de Seine, kijkend over de avenue Winston Churchill, avenue du Mal Gailliéni naar het machtige Hôtel des Invalides met zijn gouden koepel waaronder het graf van Napoleon.

Le Jardin du Petit Palais en het musée des Beaux Arts de la Ville de Paris, avenue Winston Churchill, 8e arrondissement, metro Champs Elysées Clemenceau.

Grand Palais en het Palais de la Découverte, avenue Winston Churchill, 8e arrondissement, metro Champs Elysées Clemenceau.

EEN WANDELING LANGS DE ''RIJKEN''

In het zuiden van Parijs bevindt zich nog een van mijn juweeltjes. Enkele minuten verwijderd van de drukte van Montparnasse ligt het tweede grootste park van Parijs. Aangelegd in de tijd van Haussmann ligt hier een van de best bewaarde geheimen van Parijs: Parc Montsouris. Een park als een Engelse tuin, met glooiende hellingen, golvende paden die bij elke bocht weer onverwacht zicht geven op valleitjes, rotspartijen, balustrades, water en prachtige "lawns". Bijna ongemerkt verborgen achter grote bomen of langs hoge wallen loopt verdiept in de grond het regionale netwerk van de RER (ligne B) over de oude spoorlijnen van de Petite Ceinture en de ligne de Sceaux.

Door het park loopt ook de monumentale meridiaan van Parijs. 135 ronde koperen plaatjes, een ontwerp van de Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets, als eerbetoon aan de astronoom en wetenschapper Francois Arago. Ex nieuwslezer en journalist Philip Freriks heeft alle koperen plaatjes in kaart gebracht en omschreven in zijn boek; "Het spoor van de Monumentale Meridiaan". Volgens dit boek zijn de plaatjes nrs. 15 t/m 20 te vinden in het park.

Aan de overkant van het park, zeker niet vergeten, ligt de Cité Internationale Universitaire. Op deze prachtige groene campus wonen en leren 5500 studenten uit 130 verschillende landen. Ze wonen in gebouwen die ook het internationale karakter van de universiteit uitstralen; het Huis van Zuidoost Azië, het College van Spanje, het Huis van India, het Zwitserse paviljoen (gebouwd door Le Corbusier) etc. De tuin is vrij toegankelijk en zeker de moeite van een bezoek waard.

De betovering van de tuin en het park strekt zich ook uit tot de omliggende straten, impasses en villa's. Aan de westzijde van het park, aan de rue Nansouti, kleine straatjes met prachtige woningen begroeid met wilde wingerds, blauwe regen en kamperfoelie; rue du Parc Montsouris, rue Georges Braque met op nr. 6 het atelier van de kunstenaar. Square Mont Souris, het meest pittoreske straatje van Parijs. Via de avenue Reille en de rue de la Tombe Issoire komen we bij Villa Seurat, een doodlopende straat, op nr. 18 woonde Henri Miller. De Impasse Gauguet, met artiestenateliers uit de jaren dertig. Allemaal miniparadijzen die zich behaaglijk hebben genesteld in een prachtige groene omgeving, het domein van de welgestelden.

Heb je nog even? Op de hoek van de rue de la Tombe-Issoire en de avenue Reille bevindt zich een van de grootste waterreservoirs van Europa; Réservoir de Montsouris, 265m lang, 135 meter breed en 80 meter boven de zeespiegel. Gebouwd tussen 1868 en 1873 door Belgrand op oude kalksteengroeven. Met twee reservoirs die ondersteund worden door 1860 pijlers. Het reservoir onder de grond heeft een diepte van 5 meter en bovengronds, maar geheel afgedekt, een diepte van ruim drie meter.

Omgeven met buitenmuren van meer dan twee meter dik met daarop kleine glazen pomphuisjes die zomaar van de signatuur van Eiffel kunnen zijn. Op de muren gegraveerd de namen die verwijzen naar rivieren in de buurt van Parijs.

 

Deze juweeltjes in het 14e arrondissement kunt u het beste bereiken met de RER Ligne B en dan uitstappen bij station Cité Universitaire (u komt dan uit in het park) of met lijn 4, richting Porte d'Orleans, uitstappen bij Alésia (u begint dan met de groene straatjes).

 

Het spoor van de monumentale meridiaan. Een "petite histoire" van Parijs. 1995 ISBN 90 229 8245 9 - uitgegeven door A.W. Bruna, Utrecht.