Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

vrijdag 26 juni 2015

PALAIS GALLIERA - JEANNE LANVIN

Parijs is nog het onbetwiste centrum van de modewereld, ondanks geduchte concurrentie uit Milaan, New York, London en Tokio. Het houdt een arrogante greep op de kledingvoorkeuren van vrouwen over de hele wereld en de Parijse mode-dictaten worden gretig gekopieerd van Hongkong tot Taiwan. De eerste moderne couturier was Charles Frederick Worth. In 1858 kwam hij op het idee om de kleding die hij maakte te voorzien van een etiket met zijn eigen naam.  Et voila, mede dankzij zijn clientèle was de Haute Couture geboren. Jeanne Lanvin begon in 1885 een hoedenatelier, het begin van haar eigen modehuis. Gabrielle Chanel verscheen in 1919 aan de modehorizon en was zo moedig de naweeën van de cultuur der korsetten en hoepelrokken de genadeklap te geven, gevolgd door Elsa Schiaparelli die in 1931 de tenniswereld choqueerde met haar ontwerp voor een tennisrokje voor sterspeler Lili de Alvarez.  Nina Ricci, een ervaren coupeuse waagde het erop om in 1932 toen de wereldeconomie was ingezakt na de Amerikaanse beurskrach, een modehuis te openen in de rue des Capucines. In de jaren vijftig volgden Dior, Givenchy, Cardin en Chanel. In 1958 verscheen echter een nieuwe couturester aan het firmament; Yves Saint Laurent die opzien baarde met zijn Trapeze-modelijn. In 1976 bracht Jean-Paul Gaultier zijn eerste collectie onder zijn eigen naam uit en in 1980 volgde Azzedine Alaia. Karl Lagerfeld is inmiddels een van de invloedrijkste couturiers aan het einde van de twintigste en in het begin van de eenentwintigste eeuw, en is ook op andere creatieve terreinen actief, met name de fotografie. Velen van deze mode-iconen zijn geëerd met een tentoonstelling van hun gehele oeuvre. Azzedine Alaia het Palais Gailliera, Yves Saint Laurent in het Petit Palais, Coco Chanel in het Palais de Tokyo en onlangs Karl Lagerfeld in het glamoureuze Palazzo Italia in Berlijn met zijn expositie ‘Corsa Karl and Choupette’. In 2014 opende Pierre Cardin zijn eigen museum aan de rue Saint-Merri 5 in het vierde arrondissement.

Het Musee Galliera, is het museum van de mode en de modegeschiedenis

Op dit moment zijn in Parijs twee overzichtstentoonstellingen. Jean-Paul Gaultier in het Grand Palais (nog te zien tot en met 3 augusutus 2015). De tentoonstelling ‘The Fashion World of Jean Paul Gaultier: From the Sidewalk to the Catwalk', was eerder te zien in de Kunsthal te Rotterdam. Dit is de tiende stop.
En in het Palais Galliera een tentoonstelling  over het werk van de Parijse couturier Jeanne Lanvin (nog te zien tot en met 23 augustus 2015). Ze mag dan wel de oprichtster zijn van het oudste modehuis in Frankrijk dat nog steeds actief is, maar kreeg nooit dezelfde aandacht als tijdsgenoten Coco Chanel en Elsa Schiaparelli. Het was dan ook wachten op de eerste retrospectieve om de meer dan honderd stukken uit de archieven in de juiste context te zien.

Jeanne Lanvin; de tentoonstelling is nog te zien tot en met 23 augustus 2015

De tentoonstelling, een MUST SEE, bevat originele decors, gemaakt in nauwe samenwerking met Alber Elbaz, artistiek directeur bij Lanvin. De getoonde stukken komen uit het fonds van Palais Galliera, maar ook uit de collecties van Lanvin en particulieren. Met de komst van Alber Elbaz als artistic director van Lanvin in 2001, begon het idee om een expositie te wijden aan de oprichtster, Jeanne Lanvin. Elbaz dook in oude laden en dozen en vond daar de meest verbazingwekkende jurken ooit. Het begin van de Jeanne Lanvin tentoonstelling was een feit. Elbaz en curator Olivier Saillar kozen voor een selectie jurken uit de iconische jaren twintig en dertig. De jurken paste precies in het versierde decor van het Palais Galliera, het modemuseum van Parijs dat in 2013 opnieuw haar deuren opende na een vier jaar durende restauratie. Een deel van Lanvins creaties worden plat liggend gepresenteerd, alsof het juwelen zijn. Haakse spiegels maken het mogelijk om ze vanuit verschillende hoeken te bekijken.

De Franse couturier Jeanne Lanvin (1867-1946) gefotografeerd door Studio Harcourt 

Jeanne Lanvin geboren in Parijs op 1 januari 1867, was de oudste van 11 kinderen in een arm gezin. Jeanne werd dus al jong uit werken gestuurd. Op haar 13e kreeg zij een baantje als boodschappenmeisje bij naaiatelier en winkel van het Maison Talbot, om drie jaar later te worden aangesteld als hoedenmaakster van de in gegoede kringen gewaardeerde salon van Madame Félix. Toch waren hoedenmaakster, naaister, verstelnaaister, beroepen die in die tijd slecht werden betaald en als laag en minderwaardig werden beschouwd. Niet zelden werden naaiateliermeisjes over één kam geschoren met animeermeisjes en prostituees.

Een deel van Lanvins creaties worden plat liggend gepresenteerd, alsof het juwelen zijn

In de salon van madame Félix leerde Jeanne ook japonnen, rokken en blouses maken en het duurde niet lang voor zij haar eigen creaties begon te ontwerpen. In 1885 opende zij haar eigen modewinkeltje in de Rue du Faubourg Saint-Honoré, gevolgd door haar eerste boetiek aan de Rue Boissy d'Anglais in 1889, waar ze haar eigen collecties verkocht, nog steeds voornamelijk hoeden. Zij was toen pas 22 jaar oud. Vandaag de dag zijn de Lanvin-winkels en –ateliers nog steeds gevestigd in de Rue du Faubourg Saint-Honoré .
In 1895 huwde zij een Italiaanse baron, Emilio di Pietro, van wie zij in 1897 een dochter kreeg: Marguérite Marie-Blanche. De bloem 'marguérite' (oftewel margriet of madeliefje) zou een steeds terugkerend thema in Jeannes latere ontwerpen blijven. Wanneer haar dochter is geboren begint ze met het naaien van kinderkleding en al snel volgt een collectie. Omdat de moeders zo zijn gecharmeerd waren door de onschuldige, fleurige kinderkleren besluit Lanvin ook een dameslijn te lanceren.

De schitterende creatie van Jeanne Lanvin die ook het affiche siert van de tentoonstelling

In 1909 schreef Jeanne zich als ontwerpster in bij de Chambre Syndicale de la Couture, waarna voor het eerst enkele van haar ontwerpen ook werden getoond in het modeblad Vogue. In 1915 toonde zij zelfs een aantal van haar creaties op de Wereldtentoonstelling in San Francisco, de Verenigde Staten, waarmee zij haar naam, merk en modehuis op de kaart zette. Terugkijkend was Jeanne Lanvin haar tijd ver vooruit en kan haar modehuis met recht een life-style brand 'avant la lettré' worden genoemd. Zo was ze kunstverzamelaar en decoreerde ze haar appartement aan de rue Barbet-de-Jouy met schilderijen van onder meer Edgar Degas, Auguste Renoir en Eugène Boudin. Haar interieur werd geroemd en in 1920 opent ze Lanvin Décoration met een design collectie voor het huis. Een sportcollectie, een lingerie- en parfumlijn (My Sin was haar eerste succes in 1925) volgen, net als een mannencollectie in 1926. In 1927 kwam de bekendste geur uit de Lanvin-koker op de markt ter ere van Marguérites 30e verjaardag en werd meteen wereldberoemd: Arpège. Later volgden vele andere populaire geuren, waaronder Scandal , Rumeur en Eau de Lanvin.
Om de kwaliteit en kleur van de specifieke zachte tinten, die zij in haar ontwerpen gebruikte, te garanderen, werd een eigen verffabriek geopend in Nanterre. Een specifieke 'Lanvin-kleur' is de tint blauw, die in Nederland al snel wordt geassocieerd met de enveloppen van de  Belastingdienst, maar die in de Lanvin-collecties regelmatig terug te vinden is.

Jeanne Lanvin, oprichtster van het eerste Franse couturehuis Lanvin in 1889, wilde met haar ontwerpen iemands persoonlijkheid onderstrepen. Dit in combinatie met haar Franse elegantie werd de succesformule die ervoor zorgde dat het label Lanvin begeerlijk werd voor de welstandige vrouw in de jaren 1910 tot 1940. Toen Jeanne Lanvin in 1946 op 79-jarige leeftijd stierf, verloor het modehuis echter dit gedachtegoed. Haar dochter, Marguérite Marie-Blanche de Polignac, runt het bedrijf tot 1950 zowel creatief als zakelijk. Het huis blijft nog enige tijd familiebezit, waarna investeerders en verschillende ontwerpers (ondermeer Claude Montana in de vroege jaren negentig) een poging doen het merk nieuw leven in te blazen. Zonder succes, totdat in 2001 de Chinese mediamagnaat Shaw-lan Wang het inmiddels in de vergetelheid geraakte modehuis koopt van L’Oréal. Dit jaar bestaat het modehuis Lanvin 126 jaar.


De hertog van Galliera was een partner bij de firma Thome & Cie, werkzaam in stedelijke planning, en bezat een groot perceel in een van de mooiste wijken van Parijs. Na zijn dood in 1876, werd zijn vrouw, Marie Brignole-Sale de Ferrari, de Duchesse de Galliera, erfgenaam van zijn immense fortuin. De hertogin besloot dat ze de grond wilde gebruiken om een museum te bouwen, op haar kosten, als onderkomen voor haar kunstcollectie. De bouw van het museum begon in 1879, volgens een weelderige ontwerp van architect Leon Ginain, die ook de bouw ervan heeft begeleid. In 1884 gaf de puissant rijke hertogin nog eens 1,5 miljoen frank aan de stad Parijs om de werken te voltooien. Na haar dood in 1888 schonk ze het onroerend goed aan de Franse staat, maar door een fout van de notaris in de akte van overdracht, kwam dit Italiaanse paleisje in het bezit van de Stad Parijs. Haar collectie schilderijen en beeldende kunst werd geschonken aan de stad Genua in Italië, waar ze nu te bezichtigen zijn in het Palazzo Rosso en Palazzo Bianco.

De ingang van Palais Galliera aan de de avenue Pierre-1er-de-Serbie nummer 10

Leon Ginain voltooide het museum in februari 1894. Door afwezigheid van de Galliera kunstcollectie, waarvoor het eigenlijk werd ontworpen, gebruikte de stad Parijs het museum voor tijdelijke tentoonstellingen. De eerste tentoonstelling, gewijd aan portretten van vrouwen in kanten kleding, werd ingehuldigd door president Felix Faure op 1 maart 1895. Daarna werd het een museum van industriële kunst en later diende het als ruimte voor tijdelijke shows van moderne kunst. Sinds 1977 is in het Palais Galliera het Musée de la Mode de la Ville de Paris gevestigd. Een paleisje met een elegante zuilengalerij, grote hoge zalen met plafonds versierd met fresco's. De mozaïekvloeren en koepels zijn het werk van Giandomenico Facchina (1826-1904). In 1916 werd een fontein aan de voorkant van het museum gesitueerd in een weelderige tuin. Het museum diende ook als decor in de film The Devil Wears Prada.  Na een renovatie van vier jaar opende het Parijse modemuseum Palais Galliera op 28 september 2013 voor het eerst weer haar deuren.

Het Musée Galliera, is het museum van de mode en de modegeschiedenis, gelegen aan de avenue Pierre-1er-de-Serbie nummer 10. Het is dagelijks geopend, behalve op maandag en feestdagen van 10.00 uur tot 18.00 uur. Op donderdag is het museum tot 21.00 uur geopend. Metro: Alma-Marceau, Iéna, Boissière. Toegangsprijs € 9.

TIPS: Uw bezoek combineren met een heerlijke lunch of diner? Industrieel design van staal en gewapend beton in combinatie met een jaren zestig interieur. Tokyo Eat is hèt trendy en bijzondere restaurant van het Palais de Tokyo. Het is zien en gezien worden, de Hot-Spot van Parijs.

Dan nog een andere eettip; het favoriete restaurant van de Amerikaanse fotografe Renée Jacobs: Aux Marches du Palais, een oude bistro uit 1906 aan de rue de la Manutention 5 in het 16e arrondissement. Een zijstraat aan de oostzijde van het Palais de Tokyo.


En als laatste een aanvullende tip voor een prachtig uitzicht. Loop een stukje voorbij het Palais de Tokyo, richting het Trocadero. Plotseling, krijgt u aan de linkerkant bij de rue de la Manutention, een werkelijk adembenemend uitzicht op de Eiffeltoren.

Rue de la Manutention, een werkelijk adembenemend uitzicht op de Eiffeltoren

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen