EEN ONTDEKKING IN HET 19e ARRONDISSEMENT

Vaak blijft een bezoek aan Parijs beperkt tot de eerste negen arrondissementen van Parijs: Louvre, Bourse, Hôtel de Ville, Panthéon, Luxembourg, Palais-Bourbon, Élysée en Opéra. Daarom neem ik u vandaag mee naar het 19e arrondissement; Buttes-Chaumont. Een arrondissement met veel groen dankzij twee grote parken: Parc de la Villette en Parc des Buttes Chaumont. Parijzenaars klagen vaak over het gebrek aan openbare ruimte in hun dichtbevolkte stad, maar toch liggen er meer dan 400 parken, tuinen en pleinen verspreid tussen de boulevard Periphérique.

Buttes Chaumont  is een van de minder bekende parken in Parijs en eigenlijk zeer onterecht. Sterker nog het is een van de mooiste parken van Parijs. Gebouwd in opdracht van Napoléon III in 1867, door het duo Haussmann en Jean-Charles Alphand, op een vroeger galgenveld en een verlaten en vervuilde gipsgroeve. In de 14e eeuw werden de huizen voorzien van een laag pleister. Het gips hiervoor haalde men uit de groeven van Montmartre en Buttes-Chaumont. Tonnen aarde werden aangevoerd om een romantisch park te bouwen dat zich kenmerkt door steile hellingen met glooiende graspartijen, kronkelige paden, grotten, waterpartijen, waaronder een grote vijver compleet met waterval en hoog op een rotswand een kleine tempel, van waaruit je weer een prachtig uitzicht hebt over Montmartre en Saint-Denis. Een grote hangbrug brengt je weer naar een lager gedeelte van het park. De platanen, populieren, esdoorns, kastanjelaars, taxusbomen, ginkgo's en sequoia's geplant aan het einde van de 19e eeuw staan er nog steeds. Vooral in de lente en de herfst is het hier een schitterend gezicht, dankzij een bont spektakel van kleuren. Aan de oostkant van het park vindt je nog sporen van de vroegere ringspoorweg van Parijs; la Petite Ceinture. De sporen verdwijnen onder de "butte" in een tunnel en komen, na plus minus een kilometer, weer te voorschijn op de plek waar eens het station van Ménilmontant stond. (rue de la Mare)

Quartier Mouzaïa

In de buurt van het park, ten zuiden van de place Rhin-et-Danube, tussen de metrostations Botzaris en Pré Saint Gervais ligt een apart dorpje met 250 charmante huisjes, in feite zijn het arbeidershuisjes van eind 19e eeuw. De straatjes dragen namen als villa Amalia, villa des Lilas, villa de Fontenay en liggen links en rechts aan de rue Mouzaïa ook wel het Quartier Mouzaïa of Quartier d'Amerique genoemd.

Voetgangerssteegjes overladen met klimop, blauwe regen, seringen en rozenstruiken. Respecteer de stilte en het privéleven van de bewoners in de villa's van Mouzaïa.

Nu wil iedereen hier wel wonen in deze kleine idyllische oase, maar jammer genoeg rukt aan de zijde van de villa du Progrès, de naam zegt het al, de stad op met spuuglelijke betonnen woontorens. Wat een contrast. En dan te bedenken dat nog geen halve eeuw geleden de molenwieken draaiden op de luxe villa (steegje) de Bellevue.

Parc Buttes Chaumont, 19e arrondissement, metro Buttes Chaumont, Botzaris.

Quartier Mouzaïa, 19e arrondissement, metro Botzaris, Danube, Pré Saint Gervais.

EEN WANDELING VOL PERSPECTIEF (deel 2)

De esplanade van La Défense heeft een totale lengte van 1200 meter met in het midden een bronzen sculptuur van Louis-Ernest Barrias waar La Défense zijn naam aan heeft ontleent. Dit beeld uit 1883 staat weer op zijn oorspronkelijke plaats en symboliseert de heldhaftige verdediging van Parijs tegen het Pruisische leger in 1871. Het beeldhouwwerk is naar het westen gericht, daar waar de vijand ooit vandaan kwam. Let u eens op de zwart marmeren toren aan de rechterzijde. De vroegere Tour Fiat uit 1974, nu Tour Areva, heeft een bijzonder ontwerp. Let goed op de ramen, onder hoog en smal, en naar boven breed en laag. Zo lijken de verticale lijnen nauwelijks perspectief te tonen. Deze wolkenkrabber is 184 meter hoog en telt 44 verdiepingen. Tot 1985 was dit het hoogste gebouw van La Défense. Achter de Tour Areva, het tot nog toe, hoogste gebouw van La Défense. De imposante Tour Total (190 m) bestaat uit drie met glas bedekte torens, verschillend van hoogte en vertonen steeds variërende tinten die van licht- naar donkerblauw gaan, naarmate er meer of minder licht op valt.

Palais de La Defense of CNIT, gebouwd in 1958

Inmiddels zijn we aangekomen op de Parvis, het voorplein, met rechts het oudste gebouw; het Palais de La Defense of CNIT, gebouwd in 1958. Het hele gebouw rust slechts op drie punten en heeft een totale overkapping van 218 meter. Nu is er een conferentie- en een zakencentrum met winkelgalerijen in ondergebracht. De grote, 15 meter hoge rode spin, genaamd L'araignée rouge (The Red Spider), is een werk van de Amerikaan, Alexander Calder.

 The Red Spider; is een werk van de Amerikaan, Alexander Calder

Aan de overzijde het winkelcentrum Les Quatre Temps met meer dan 200 winkels verdeeld over vier verdiepingen, restaurants en bioscopen. Aan de voorzijde een sculptuur van de Spanjaard Joan Miro; Deux Personnages Fantastiques, geplaatst in 1980, drie jaren voor zijn dood. Dit zakencentrum is één groot openluchtmuseum, waar tussen de wolkenkrabbers, ontworpen door grote namen uit de hedendaagse architectuur, prachtige beelden staan van meer dan 70 gerenommeerde nationale- en internationale kunstenaars.

Vòòr u hèt symbool van Mitterrands progressieve visie op de grandeur van Frankrijk. Deze gigantische open kubus van glas en wit Carraramarmer werd officieel geopend op 14 juli 1989 ter viering van de tweehonderdste verjaardag van de revolutie. Weinigen weten dat de Eiffeltoren geopend werd bij de viering van de 100ste verjaardag, in 1889. De omvang van La Grande Arche is dezelfde als de Cour Carrée van het Grand Louvre; 108 meter bij 112 meter. 110 meter hoog en weegt maar liefst 300.000 ton. Kosten in die tijd 450 miljoen euro en onderdeel van les Grands Traveaux waaronder de Louvre piramide, de Opera Bastille en de Bibliothèque Nationale Francois Mitterand. Het symboliseert een open venster naar de wereld. 

Helaas is er ook slecht nieuws te vertellen. Het mooie uitzicht over de 'Voie Triomphale' is niet meer. De Voie Triomphale; de monumentale zichtlijn vanaf La Grande Arche de la Défense naar de place de Étoiles met de Arc de Triomphe naar place de la Concorde met de obelisk en de piramide van Pei op de cour Napoleon bij het Louvre is niet meer te bezichtigen. De eigenaar van het gebouw; het Ministerie van Ecologie heeft dit besloten na een ongeluk met een van de futuristische glazen liften. De ruimte boven in La Grande Arche zal worden herontwikkeld tot kantoren. In 2008 werd nog ruim 1 miljoen euro geïnvesteerd in het onderhoud en reparatie van de panoramische liften, ooit gebouwd door Otis. Maar naar aanleiding van het incident in april 2010 werden de liften na een veiligheidsaudit afgekeurd. Dit heeft het ministerie uiteindelijk doen besluiten om het 'Dak van de Wereld' niet meer open te stellen voor het publiek. Hiermee verdwijnt een van de mooiste attracties van Hauts-de-Seine. Om een idee te geven; in 2009 bezochten meer dan 110.000 mensen dit unieke uitzichtpunt.

Maar u heeft nog steeds een fantastisch uitzicht na het beklimmen van de witmarmeren trappen. Links voorbij de Cnit ziet u een 12 meter hoge bronzen Duim; La Pouce van de beeldhouwer César Baldaccini. Een opgestoken duim misschien wel uit bewondering voor dit enorme project, gestart in 1958, waarvoor zo'n 9.000 woningen zijn geruimd en meer dan 25.000 mensen zijn geherhuisvest. In 1965 verschenen de eerste kantoortorens en in 1970 zorgde de RER voor een 4 minuten verbinding tussen La Défence en de Place de l'Étoiles. 

In ieder geval hebben we nog de foto van het fantastische uitzicht vanaf La Grande Arche

Nog energie over? Neem dan de trappen aan de achterzijde van La Grande Arche. Rechtdoor over de houten loopbrug "La Jetée langs het fraai aangelegde Nouveau Cimetière de Neuilly. Op de terugweg de Cours Valmy (rechts) met het indrukwekkende hoofdkantoor van de Sociëté Génerale en het gebouw La Pacific met op de voorgrond  de Tête Monumentale” van de beeldhouwer Igor Mitoraj, een absoluut fotomoment.

TIP: Maak een "print screen" van deze blog. Het is alsof je tijdens deze wandeling persoonlijk door mij wordt rondgeleid. Ik garandeer een aangename wandeling waar je van alles te weten komt waar je geen idee van had.

THE ONE AND ONLY

Ze is beroemd en berucht, ze is bejubeld en uitgefloten, ze kreeg een prijs voor de best geklede vrouw en een prijs voor de slechtst geklede vrouw, ze is verkozen als hèt sexiest model / vrouw in 1995, 1999 en 2007. Gespot als model, vanwege haar "heroïne chique look". Gedumpt door zeven merken wegens het gebruik van cocaïne om vervolgens het best verdienende model ter wereld te worden. Controversieel en een vrouw met vele gezichten, een compleet eigen stijl, wil en "jaw dropping good looks": Kate Moss.

Geboren in 1974, kind van gescheiden ouders en ontdekt  op 14 jarige leeftijd op JFK Airport in New York door Sarah Doukas, eigenaresse en oprichtster van Storm Model Management. Ze wordt voor het eerst op de gevoelige plaat vastgelegd voor Calvin Klein en snel volgen meerdere merken waaronder Gucci, Dolce & Gabbana, Louis Vuitton, Dior, Burberry, Chanel, Rimmel, en Bulgari. Ze staat meer dan 30 keer op de cover van de Britse Vogue, figureert in alle andere internationale versies van Vogue, Man en Vanity Fair. Gefotografeerd door topfotografen in de mode-industrie, waaronder Mario Testino, Mario Sorrenti, Steven Klein, Juergen Teller en Peter Lindbergh. Haar inkomsten werden door het blad Forbes in 2005 geschat op 5 miljoen dollar, in 2006 op 8 miljoen en in 2007 9 miljoen. Op dat moment het tweede best betaalde model ter wereld achter Gisèle Bündchen. Op 27 September 2007, publiceerde The Sun een verhaal getiteld, "Kate Moss gedumpt door zeven merken", compleet met foto's van een cocaïne snuivende Moss. Maar het verhaal gaat verder. Twaalf maanden na haar cocaïne schandaal maakte Moss een comeback met 18 top contracten op haar naam met inbegrip van Rimmel en Agent Provocateur, Virgin Mobile en Calvin Klein Jeans. Kate blijft boeien en shockeren, zoals tijdens de 2011 Paris Fashion Week op de catwalk voor Louis Vuitton, waar ze rustig een sigaret op stak. 

  

La Galerie l'Instant exposeert tot 14 september 2011 topfoto's van deze meest gefotografeerde persoonlijkheid, gemaakt door diverse modefotografen waaronder Bert Stern, Corinne Day, Ellen Von Unwerth-Rankin, Mary McCartney, Patrick Demarchelier en Bettina Rheims, die haar voor het eerst fotografeerde op 14 jarige leeftijd. Een hommage aan deze veelzijdige en tegelijkertijd controversiële vrouw, niet alleen voor haar schoonheid maar ook voor haar intelligentie.

Galerie de l'Instant, rue de Poitou 46, 3e arrondissement, metro Saint Sébastien-Froissart

De galerie is geopend van 14.00 uur tot 19.00 uur van maandag t/m zaterdag en op zondag van 14.30 uur tot 18.30 uur.

Nog meer Kate Moss

EEN WANDELING VOL PERSPECTIEF (deel 1)

Het was Catharina de Medici die in 1564 de aanzet gaf tot La Voie triomphale met de bouw van het Louvre. Le Nôtre creëert in 1664 de Jardin des Tuilleries en in 1670 de Avenue Champs Élysées. De architect Gabriel krijgt de opdracht voor de Place de la Concorde in 1760. Napoleon geeft in 1806 de opdracht voor het bouwen van een triomfboog en Haussmann transformeert de place de l'Étoile in 1854 tot een rotonde waar 12 lanen op uitkomen. In 1958 ontstaat het idee voor een nieuw project dat voorziet in de verlenging van deze historische as; de bouw van La Défense. In 1983 krijgt de Deense Architect Johan Otto von Spreckelsen de opdracht voor de bouw van een nieuwe triomfboog; La Grande Arche. Alles in één rechte lijn naar het westen, 7 kilometer lang, van de Cour Carrée in het Louvre, tot aan De Grote Ark in La Défense. En meer dan 450 jaar later is het eindpunt van deze koninklijke, keizerlijke en presidentiële bouwactiviteiten nog niet in zicht.

We nemen metrolijn een en stappen uit op station Esplanade de la Défense, om te beginnen aan een bijzondere wandeling met perspectief over de Esplanade du Général de Gaulle. Onze wandeling begint bij het wonderlijke Bassin Takis waar u bij heldere dagen een prachtig uitzicht heeft op de historische as. Richting Seine en de Pont de Neuilly kijkt u in een rechte lijn naar de Arc de Triomphe en als u 180 graden draait ziet u de 110 meter hoge La Grande Arche, geflankeerd door de immense torens van het zakencentrum van Parijs. 49 metalen knipperlichten, in het basin, op metalen staken wiegen op het ritme van de wind. In het water de reflectie van de groene Tour Gan (rechts) en de Tour AGF Athéna (links).

We vervolgen nu onze wandeling langs moderne architectuur, fonteinen, parkjes, patio's, mozaïeken van marmer en graniet en talloze moderne sculpturen terwijl onder u, vrijwel ongemerkt, een immens netwerk van snelwegen, parkeergarages voor 26000 auto's, trein- en metroverbindingen loopt. Bij de Tour Gan maken we even een zijsprong naar rechts richting Les Miroirs.; een high tech complex van vier spiegelende facade torens. Vanaf de patio ziet men de wijk Charras met de Tour des Poissons met zijn reusachtige klok/barometer. De tijd wordt met lichtflitsen aangegeven en de weersverwachtingen voor Parijs en omgeving met kleuren: rood voor slecht weer, blauw staat voor wisselvallig en groen voor mooi weer.

We keren terug naar de esplanade, naar de veelkleurige "Tour Morreti" van de Franse kunstenaar Ray Moretti, een 32 m hoge ventilatieschoorsteen gemaakt van 675 buizen van gekleurd glasvezel. Op de achtergrond het beeld van Henri de Miller; de slaapwandelaar. Verder rechts; Cœur Défense, twee torens van 161 meter hoog. Het gebouw, ontworpen door de Franse architect Jean-Paul Viguier, dateert uit 2001 en heeft het grootste vloeroppervlak voor kantoorgebruik in Europa. In maart 2007 werd het gebouw door Lehman Brothers voor 2,11 miljard euro gekocht van het vastgoedfonds van Goldman Sachs.

In het midden van de esplanade de monumentale Fontaine Agam die op gezette tijden zorgt voor een schouwspel van water en verlichting, begeleidt door muziek. (wo. 13.00 uur, za & zo 16.00 uur) Het veelkleurige basin, uitgevoerd in mozaïek met 86 kleur nuances, heeft een afmeting van 57 meter bij 26 meter en een verval van drie meter. 66 waterjets zorgen voor een adembenemend schouwspel. Tijd voor een fotomoment met op de achtergrond het wit marmeren symbool van het nieuwe Parijs; La Grande Arche.

Aan de overkant een indrukwekkende schepping van glas en staal door Ieoh Ming Pei. Deze architect was ook verantwoordelijk voor de glazen piramide, dè hoofdingang van het Grand Louvre. Deze Tour EDF is eveneens gebouwd in 2001 voor de Électricité de France (EDF). Het meest opvallende is het 3D-effect dat ontstaat door een kegelvormige sectie lopend vanaf de begane grond naar de 26ste verdieping en fungeert als hoofd ingang. Een ingang gebouwd onder een brede overkapping met een doorsnede van 24 meter.

TIP: Maak een "print screen" van deze blog. Het is alsof je op deze wandeling persoonlijk door mij wordt rondgeleid. Ik garandeer een aangename wandeling waar je van alles te weten komt waar je geen idee van had.

LOUNGEN MET PARIJS AAN JE VOETEN

Je vindt ze over de hele wereld; luxe warenhuizen. Weinigen weten dat het warenhuis een Franse vinding is. Eigenlijk moet ik zeggen een Parijse vinding. Het begon allemaal in 1852 toen Aristide Boucicaut zijn warenhuis Bon Marché opende. Een zogenaamd Grands Magasin. In 1855 volgt le Bazar Napoléon dat later wordt getransformeerd in le Bazar de l’Hôtel de Ville kortweg BHV. Kort daar op in 1864 volgt Jules Laluzot met le Printemps en Parijs kreeg de smaak te pakken. In 1894 de Galeries lafayette en het Samaritaine  aan de Seine. Het is la Belle Époque wat duidelijk te zien is aan de buitenkant van de "paleizen van de handel". Prachtige gevels die bol staan van beelden, verguld stucwerk en andere pompeuze decoraties. Het verhaal gaat dat in 1919 een zekere Jules Védrines er in slaagt om met een vliegtuigje, voor de liefhebbers een Caudron G63, te landen op het dak van Galeries Lafayette. Maar voor spektakel van een meer recentere aard verwijs ik naar het platte dak van de buurman. Daar kun je van maandag tot en met zaterdag van 9.35 uur tot 19.00 uur en op donderdag zelfs tot 22.00 uur terecht, voor een spectaculair (gratis) uitzicht over Parijs. Dit alles onder het genot van een goed glas champagne of witte wijn, die natuurlijk wèl betaald moeten worden. Je kunt er ook heel betaalbaar lunchen of loungen op een groot buitenterras met een 360° graden panorama over Parijs.

Le Déli-cieux is een selfservice restaurant (200 plaatsen), van de jonge Franse ontwerper Noé Duchaufour-Lawrance,  gevestigd op de 9e etage van het warenhuis le Printemps. Op het menu heerlijke antipasti, salades en lichte maaltijden. Als het regent kun je ook overdekt zitten maar die ruimte is veel minder gezellig als het buitenterras op 37 meter hoogte. Het terras loopt gelijk met de prachtige zinken daken om u heen, af en toe onderbroken door indrukwekkende architectuur zoals het Palais Garnier, de Madeleine, het Grand Palais, de Eiffeltoren en la butte Montmarte met de Sacre Cœur.

Le Deli-cieux, Printemps Haussmann de la Maison  - 9e etage , boulevard Haussmann 66, 9e arrondissement, metro Havre Caumartin, Auber.

Bij regenachtig weer verwijs ik u naar de 6e etage van Printemps de la Mode voor bijvoorbeeld een lunch onder de prachtige 16 meter hoge art nouveau koepel uit 1923 bestaande uit 3185 glazen panelen. Hier vindt u een van de prestigieuze brasseries van de Groupe Flo: "Le Café Flo" (Brasserie Printemps). Geopend van 11.30 uur tot 15.30 uur voor lunch. Salon de Thé geopend van 15.30 uur tot 19.00 uur. Zie ook mijn eerder gepubliceerde blog over Parijse Chic -Printemps:

BOFINGER

Een vraag die ik vaak te horen krijg luidt; "wat is je favoriete restaurant in Parijs"? Mijn antwoord is steevast; geen idee! Ik geef restaurants ook bewust geen waarderingscijfer want het blijven persoonlijke waardeoordelen en dus altijd arbitrair. Ik ben ook niet de man van de trendy hot spots, ook zitten de sterrenrestaurants niet meer in mijn budget.  Ik ben altijd op zoek naar adressen waar het ook bij herhaling aangenaam vertoeven is. Waar je heerlijk kunt eten en drinken tegen een faire prijs in een mooie typische Parijse ambiance. Vaak kom ik dan terecht bij een van de prachtige brasseriën die Parijs kent. Brasserie betekent eigenlijk brouwerij. Het waren vluchtelingen uit Elzas Lotharingen die rond de tweede helft van de 19e eeuw naar Parijs trokken en daar bierlokalen openden waar tevens gerechten uit de keuken van de Elzas werden geserveerd. Zo ook Frédéric Bofinger, zijn streekgenoten Floderer en Léonard Lipp. Hun namen zijn nog steeds verbonden aan gerenommeerde restaurants als brasserie Bofinger, brasserie Lipp en brasserie Flo. Bij binnenkomst in deze etablissementen lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Donker houten lambriseringen, grote spiegels, wandlampen van brons, kapstokken met koperen stangen en banken bekleed met rode pluche of zwart leer. De bediening onberispelijk in lange witte voorschoot, zwart pak, zwarte schoenen en vlinderdas.

Brasserie Bofinger

Vandaag neem ik u mee naar een van de oudste brasseriën van Parijs. In 1864 opende Frédéric Bofinger op nummer 5 van de rue de la Bastille, naar het schijnt de eerste gelegenheid waar bier uit het vat werd geserveerd.  Met zijn fraaie azuurkleurige koepel van glas in lood versierd met enorme bloementrossen, sierlijke ingelijste spiegels en gepatineerde houten muren, is het een genot om hier te dineren. In 1906 deed de oude Bofinger zijn zaak over aan zijn schoonzoon Albert Bruneau die prompt het naastliggende pand aankoopt. Doordat het etablissement vlak bij het inmiddels verdwenen Gare de la Bastille ligt, wordt het 24 uur per dag door reizigers bezocht. Het Bastille station moest in 1984 plaatsmaken voor de Opéra de la Bastille een van de zogenaamde Grands Traveaux van François Mitterrand. Lange tijd is Bofinger een verplichte pleisterplaats voor de hele politieke klasse, kunstenaars en acteurs. Door de toenemende populariteit van de wijk rond place de la Bastille en de opening van de nieuwe Opéra de la Bastille in 1989, blijft deze brasserie een van de drukst bezochte brasseriën van Parijs. Mede dankzij de kwaliteit van de Elzasser keuken en wijnen.

Fruits de mer

Voor het restaurant staat een zogenaamde "banc de huîtres" waar de "huîtriers", de oestermannen, gedurende het gehele jaar, buiten de schalen prepareren vol met schaal- en schelpdieren. Plateaux fruits de mer "Royal Bofinger" of de "Mareyeur"; bestaande uit oesters en hoornkreeft uit de kuststreek van Bretagne, spinkrab, garnalen, mosselen, zeeoren, venusschelpen, kokkels en coquilles. Binnen wacht u een eenvoudige Chasselas, Sylvaner of een mooie Pinot Noir. Of wat dacht u van een edele Riesling, Tokay of een kruidige Gewűrtztraminer allen afkomstig uit een van de 110 erkende wijngemeenten in de Elzas. Santé; gezondheid en vergeet vooral niet voor het weggaan een van de mooiste toiletten te bezoeken van de Marais.

Toiletten brasserie Bofinger

Bofinger, rue de la Bastille 5 - 7, 4e arrondissement, metro Bastille

TE GAST BIJ HET SPOOK VAN DE OPERA

Bij de opening van dit gebouw ging de dialoog tussen de Keizerin en de architect als volgt: "Welke stijl is dit? Het lijkt geen stijl te hebben? Het is niet Grieks, niet Louis XVI, zelfs geen Louis XV". "Neen mevrouw, die stijlen hebben hun beste tijd gehad. Dit is de stijl van Napoleon III en dan durft u te klagen?"

Het was Napoleon III die in 1858 opdracht gaf tot de bouw van een Opera in het centrum van Parijs. De eerste steen werd gelegd in 1862 en 13 jaar later, in 1875 was het pronkstuk van de architect Charles Garnier klaar. Hij werd gekozen uit 170 kandidaten omdat hij het probleem van het bouwen boven een meer had opgelost. Garnier was 35 jaar oud toen hij de opdracht kreeg en dit gebouw biedt alles van wat je in "une nuit a l'opéra" verwacht. Een echte entree compleet met een "Grand Escalier", een gigantische theatrale trap waarin 33 soorten marmer  zijn verwerkt. Vrouwenbeelden die lantaarns dragen, brons, koper en bladgoud, heel veel bladgoud. Een Grand Foyer waarvan het plafond is bedekt met mozaïeken. En een vijf verdiepingen hoog auditorium in de vorm van een hoefijzer, met een explosie van rood fluweel, dat plaats biedt aan 2130 stoelen. Een aantal met "vue partielle", wat betekent, dat je maar gedeeltelijk zicht hebt op het toneel. Maar zij kunnen dan weer genieten van de prachtige plafondschildering uit 1964 van Marc Chagall en de reusachtige kristallen kroonluchter die maar liefst 8 ton weegt.

Foto: courtesy of Odile Decq architectes urbanistes odbc@odbc-paris.com

Maar het duurde 136 jaar voordat de Opéra Garnier een restaurant kreeg. Op 1 juli 2011 was het dan zover en kon de creatie van de Franse architect Odile Decq worden opengesteld voor het publiek. 90 personen kunnen plaatsnemen in de, natuurlijk, rood gekleurde  fauteuils van Poltrona Frau. Via een wel heel apart trappenstelsel, rijkelijk voorzien van rood pluche kom je in het restaurant dat gesitueerd is midden in het operagebouw. Onder de authentieke gewelven zweeft een prachtige mezzanine langs gegolfd glas dat weer de contouren van de buitenzijde volgt.  De verlichting is van het Italiaanse topmerk iGuzzini. 3 jaar bouwen en 6 miljoen euro's verder is Parijs weer een bijzondere locatie rijker. Het restaurant met terras is gesitueerd op de hoek van de rue Gluck en de rue Halévy. Restaurant L’Opéra, onder leiding van de chef kok Christophe Aribert, is geopend zeven dagen in de week van 7 uur 's morgens tot middernacht.

Het Palais Garnier kunt u ook bezoeken. Elke dag geopend van 10 uur 's morgens tot vijf uur in de middag. De ingang en het loket voor de toegangskaartjes (€ 9,--) bevind zich op de hoek van de rue Scribe en de rue Auber.  Metro: Opéra, Auber (RER)

Wilt u eens een privébezoekje brengen aan de Opéra dan kunt u schrijven naar benedicte@cultival.fr

Het meer, compleet met bronnen afkomstig van een zijtak van de Seine de rivier Grange Bateliere, is er nog steeds en zou de schrijver Gaston Leroux hebben geïnspireerd tot het schrijven van zijn roman; "het Spook van de Opera".

Voorzichtig loop ik achter Gilber Harnay, brandweerman en al vierendertig jaar verantwoordelijk voor de brandveiligheid van het Palais Garnier, maar voor deze gelegenheid is hij mijn gids. Met in de ene hand een gigantische bos sleutels en in de andere hand een krachtige schijnwerper volg ik hem zwijgzaam over stenen trappen en door de lange smalle gangen, verboden voor het publiek, naar een immense gewelfde kelder van ruim 2500 m².

Foto: Courtesy of ViennaSlide

We stoppen bij een ijzeren hek. Mijn gids draait zich om en zegt met een zware stem; " le lac, c'est ici...", dit is het meer. Hij draait zijn sleutel in het hangslot en opent de zware ijzeren deur die toegang geeft tot het meer. Met zijn lantaarn schijnt hij naar beneden langs een ijzeren trap die in het water steekt. Ongeveer een meter lager schittert het water in het licht van de lantaarn. Het meer ligt onder onze voeten zegt hij op langzame toon. Het dient als waterreservoir indien er brand is in het gebouw en voor duiktrainingen van de Parijse brandweer. Bij een lage waterstand kun je er varen met een boot.

Foto: Courtesy of ViennaSlide

Het meer is eigenlijk een groot caisson van 50 bij 20 meter, zo'n 3 meter hoog en bezaaid met kolommen. Even dwalen mijn gedachten af naar de prachtige slotscene uit de Phantom of the Opera waar het Spook met zijn geliefde Christine per boot het meer oversteekt verlicht met honderden fakkels. "Geen weg terug meer, de laatste drempel zijn we overgestoken, dus sta hier -  en kijk hoe hij brandt…  We hebben de weg terug  achter ons gelaten…".

Het luid dichtvallen van het ijzeren hek brengt me weer tot de werkelijkheid.

De meeste opera's worden tegenwoordig opgevoerd in de Opéra Bastille. Hier in de Opéra Garnier bijna uitsluitend balletvoorstellingen. Zo blijft, zeker hier, de jaarlijkse balletuitvoering van le Lac des Cynges, het zwanenmeer een bijzondere betekenis houden.

Foto: Oefening Parijse brandweer - www.plongeur.com