ETEN BIJ DÈ KAMPIOEN

Het visitekaartje geeft aan dat het restaurant gelegen is op 500 meter afstand van de oude hallen, 700 meter van het Louvre en op 900 meter van de Opera Garnier. Waarschijnlijk zijn dit de afstanden hemelsbreed gemeten. Maar hoe zorg je er nu voor dat je klanten naar een oersaaie straat komen, met de grote kans dat ze jouw bijna onopvallende restaurant met een gevelbreedte van amper vier meter gewoon voorbij lopen? Het antwoord is simpel door als Francaise één van 's werelds beste pizza's te bakken. Aan de rue Montmartre nr. 98 bevindt zich het restaurant van Gino en Arlette. Hooguit twintig tafeltjes van vijftig bij vijftig centimeter, goed voor krap veertig personen. Buiten altijd een rij van wachtenden en binnen snelle obers met trots bemeten op hun t-shirts: "Vice-Champion du Monde de la Pizza en Italie".  Arlette eindigde als tweede in het "Concours de Salsomaggiore" in de Italiaanse provincie Parma met haar pizza l’Arlequino. Een nauwelijks denkbare combinatie van vijgenchutney, foie gras, peer, buffelmozarella, rucola, parmaham en rijk belegd met stukken Parmezaanse kaas. Ik kan u vertellen dat het wachten voor de deur ruimschoots wordt beloond door superieure pizza's. Ondergetekende ging natuurlijk voor de pizza l’Arlequino en mijn gezelschap voor de pizza Gino, ook een van de specialiteiten. Dit in combinatie met een mooie Orvietto Classico. Je gaat naar dit restaurant niet voor de ambiance maar voor de overheerlijke pizza's. Er staan 74 soorten pizza's op het menu variërend van € 9,00 tot € 26,00 maar dat is dan ook de kampioensschijf. Twee minpunten: De pizza's worden gebakken in een elektrische oven en niet in een originele houtgestookte oven en ten tweede de rekening. De specialiteiten zijn niet goedkoop. Maar anderzijds was het een smaakervaring die ik niet had willen missen. Oh ja de naam van het restaurant: Il Campionissimo, de kampioen; hoe kan het ook anders. Het uitbuiken hebben we gedaan op de Grands Boulevards op een minuut lopen van dit restaurant.

Restaurant Il Campionissimo, rue Montmartre, 2e arrondissement, metro Sentier



LAISSEZ FAIRE

Het zijn weer vakantiemaanden en specifiek voor de Fransen is dat de maand augustus. De tijd van laat de boel maar waaien of zoals de Fransen zeggen "laissez faire". Parijs is dan weliswaar warm maar ook lekker leeg.  Vele Parijzenaars ontvluchten dan de stad en  de meeste bedrijven draaien op halve kracht of zijn gesloten. Vrees niet, alles wat goed en gezellig is, is gewoon open. De musea, de bioscopen, theaters, restaurants, de winkels en de grote warenhuizen, etc. Want Parijs is en blijft er natuurlijk voor de toeristen. Parijs doet dan een beetje aan zoals op een normale zondag. Minder files, minder verkeers-opstoppingen, geen haastige mensen in de metro op weg naar kantoor. En u ? U bent gewoon op weg naar het strand. Het strand hoor ik u zeggen ? Inderdaad PARIS PLAGE. Een drie kilometer lang zandstrand, compleet met palmbomen, langs de Seinekades, vanaf het Louvre tot aan de Pont de Sully. (1e arrondissement) Verder zijn er zwembaden, concertpodia, terrassen en ligstoelen met parasols. Sinds 2007 kun je ook terecht langs het Bassin de la Villette (19e arrondissement) Vanaf de Rotonde de Ledoux tot aan de Pont de la Crimée, de oudste nog werkende hefbrug van Parijs. PARIS PLAGE begint dit jaar op 21 juli en duurt tot en met 21 augustus. De stranden zijn geopend vanaf 8 uur in de ochtend tot aan middernacht.

Heerlijk niets doen. In deze blog vind u tips waar u actuele informatie kunt vinden wat er allemaal gaande is in Parijs, op het moment dat u, in deze komende twee maanden, uw vakantie combineert met een paar dagen Parijs. Bij de vele kiosken op de boulevards kunt u terecht voor de Pariscope. Dit weekblad verschijnt elke woensdag en is essentieel als u wilt weten wat er gebeurt in de stad Parijs. Wat speelt er in de theaters of op de belangrijke muziekpodia. Een derde van de Pariscope wordt besteed aan de cinéma's ("Salles Paris"). Films staan op alfabetische volgorde, op thema of genre; drame, comédie, documentaire, érotisme, etc. en op arrondissement. VO - version originale, betekent originele versie en niet nagesyn-chroniseerd in het Frans. VF - version Francais houdt in dat de film in het Frans is nagesynchroniseerd. Verder veel info over de exposities in diverse musea, shows en wat er te doen is voor kinderen of juist alleen voor volwassenen. De Pariscope kost slechts € 0,40

De superdikke glossy PARIS CAPITALE informeert u maandelijks over de mode, de trends, belangrijke manifestaties of over personen die in de belangstelling staan. Ik neus vaak in de rubriek "Quoi de neuf?". Nuttige informatie over alles wat nieuw is in Parijs. Verkrijgbaar bij elke kiosk voor € 4,00

DeFédération Française de la Randonnée Pédestre heeft onlangs een handige gids uitgegeven met duidelijk beschreven wandelroutes per quartier. Zo heb ik ook buurten ontdekt waarvan ik het bestaan niet eens wist. De gids is verkrijgbaar bij het Centre d'Information de la  Randonnée Pédestre, rue du Dessous des Berges nr 64 (13e arrondissement.

Een handige gids die ik altijd bij me heb is "Plan de Paris par Arrondissement" uitgegeven door l'Indispensable. Een gids in zakformaat (10cm. x 15cm.) met daarin alle straten van Parijs - waar begint en waar eindigt de straat - het dichtbij gelegen metrostation - kaarten per arrondissement en een plan de Métro, RER et Bus. Bent u aan de leesbril dan adviseer ik de versie van Blay Foldex; "Paris par arrondissement". Nog steeds zakformaat maar dan iets groter. Beide boekjes zijn eveneens te verkrijgen bij elke kiosk.

Een laatste tip en door mij onlangs ontdekt PARIS VILLAGES. Een tweemaandelijks tijdschrift over het Parijse erfgoed. De oude Parijse dorpen, het onbekende Parijs of Parijs onder de grond. Wandelroutes en uitstapjes. Een telkenmale nieuwe reis langs de rijkdom van het Parijse erfgoed. De blog over Les Cathaphiles heeft u aan dit magazine te danken en binnenkort een blog over de vergeten spoorlijn van Parijs.

Kijk eens naar de foto's. Door mij genomen tijdens mijn wandelingen door de Marais en langs de Seine. Bekruipt u al het gevoel van "Laissez Faire?". Mijn boek dat ik meeneem tijdens mijn komende trip naar Parijs is het boek van John H. Boom: "Parijs Couleur Locale" - wandelend door onbekend Parijs. Helaas is de schrijver, tekenaar, in april 2009 overleden, maar gelukkig heeft zijn dochter Berber de oude versie van 2002 geactualiseerd en voorzien van een zestigtal nieuwe artikelen over Parijs. www.uitgeverijboom.nl - ISBN 978 94 6105 1172.

Last but not least; prettige vakantie, ik werk (lees schrijf) gewoon door!

PARDONNE, MAIS N'OUBLIÉ PAS

In de vroege ochtend van 16 juli 1942, wordt een grote razzia gehouden in Parijs. In het kader van "Operatie Lentebries'' helpt de Franse politie de nazi's een handje bij het deporteren van voornamelijk Joodse vrouwen en kinderen vanuit het Vélodrome d'hiver, in de Franse volksmond Vel ‘d'Hiv genoemd, aan de rue Nélaton. Indringend beschreven in de bestseller van Tatiana de Rosnay en in 2010 verfilmd: "Elle s'appelait Sarah", haar naam was Sarah".

Pas in 1995 bood toenmalig president Jacques Chirac namens Frankrijk zijn excuses aan voor de medewerking die Parijse politieagenten en ambtenaren hadden geleverd aan de arrestatie en deportatie van dertienduizend joden op 16 juli 1942.

Het Mémorial de la Shoah in de Marais: Een stenen muur met daarop 76.000 namen. De namen van alle Franse joden die in de Tweede Wereldoorlog naar Duitse vernietigingskampen zijn gedeporteerd. Slechts een fractie van dit aantal keerde levend terug. Onder de 76.000 waren ongeveer 11.000 kinderen.

De Marais is van oudsher dè Joodse buurt van Parijs. In de rue Geoffroy l’Asnier brandt sinds 1956 in een crypte een eeuwige vlam ter herdenking van de slachtoffers van de Holocaust. Twee vrijwel onbekende indrukwekkende monumenten die je, als het je interesseert, zeker moet gaan zien.

Het bovengenoemde Mémorial du Martyr Juif Inconnu ook wel het Mémorial de la Shoah genoemd en aan de oostzijde van Ile de la Cité het Mémorial de la Déportation. Dit ondergrondse monument, gelegen op de plaats van een vroeger lijkenhuis, herdenkt waardig de 200.000 Fransen die de Nazi kampen niet hebben overleefd. Een indrukwekkende wand met evenveel lichtjes als er slachtoffers waren. Pardonne, mais n’oublié pas – vergeef, maar vergeet niet. Diep geroerd kom je weer boven.

Zoals de Fransen zeggen "l'histoire se répète". Wat zich in Parijs afspeelde, gebeurde ook Amsterdam. Tot 1940 was de Hollandsche Schouwbrug een populair theater in de Plantagebuurt in Amsterdam. In 1941 veranderde de Duitse bezetter de naam van het theater in "Joodsche Schouwburg". In augustus 1942 kreeg de Schouwburg een andere functie toegewezen door de Duitse bezetter. Vanaf die tijd moesten joden uit Amsterdam en omstreken zich melden voor deportatie, of werden hier onder dwang naar toe gebracht. Vele duizenden mannen, vrouwen en kinderen werden van hieruit gedeporteerd naar Westerbork om van daaruit op transport te worden gezet naar concentratie- en vernietigingskampen.

Photo / Courtesy of Theatre Thoughts Blog by Dominick

Net als in Parijs heeft de Hollandsche Schouwburg een gedenkruimte. Een plek waar nabestaanden en overlevenden hun dierbaren persoonlijk kunnen herdenken. Op de namenwand staan alle 6.700 familienamen van de uit Nederland gedeporteerde en vermoorde joden gegraveerd. De namen symboliseren alle 104.000 joodse slachtoffers uit Nederland.

© Courtesy of Theatre Thoughts Blog by Dominick

Jaarlijks op Jom Hasjoa, de dag van de Sjoa (Hebreeuws voor vernietiging), herdenkt de joodse gemeenschap over de gehele wereld de slachtoffers van de naziterreur. Jom Hasjoa valt elk jaar op een andere dag in onze kalender en op 26 Nisan in de Hebreeuwse kalender. Op deze dag kwamen in 1943 de joden in het getto van Warschau in opstand tegen de nazi's. De officiële naam van de dag luidt: Jom Hashoa Wehagewoera en viel dit jaar op 1 mei 2011. Voor 2012 op 19 april, 2013 op 7 april en in 2014 op 27 april.

Mémorial de la Shoah, rue Geoffroy-l'Asnier 17, 4e arrondissement, metro Saint Paul, Hôtel de Ville, Pont Marie.

Mémorial de la Déportation, Square de l'Ile de France - quai de l'Archévêché, 4e arrondissement, metro Cité.

HollandscheSchouwburg, Plantage Middenlaan 24, Amsterdam

JHM Joods Historisch Museum, Nieuwe Amstelstraat 1, Amsterdam

PANTHÉON: DE TEMPEL VAN DE NATIE

Toen Lodewijk XV in 1744 ernstig ziek werd beloofde hij een half vervallen kerk op de Montagne Saint Geneviève te vervangen door een monumentaal bouwwerk. De heuvel ligt op de Rive Gauche, in het 5e arrondissement van Parijs. De Montagne Saint Geneviève is 61 meter hoog en ligt niet ver van de plaats waar de Bièvre in de Seine uitmondt. De heuvel is oorspronkelijk genoemd naar de heilige Genoveva.

Parijs is gebouwd op zeven heuvels. Montmartre, Montparnasse, Montsouris, Belleville, Colline de Chaillot, la Butte-aux-Cailles en de Montagne Saint Geneviève. Deze  heuvels zorgden voor de benodigde kalksteen om huizen te kunnen bouwen. De beloofde nieuwe kerk zou Lodewijk XV opdragen aan de heilige Geneviève indien hij zou genezen. 20 jaar later en inmiddels hersteld legde de koning de eerste steen in 1764, maar door geldgebrek duurde het tot 1789 eer dat het gebouw klaar was. Een ongehoord bouwkundig huzarenstuk van 110 meter lang, 84 meter breed en 83 meter hoog; het Panthéon. De naam Panthéon verwijst naar het Pantheon in Rome. Pas in 1812 werd de kerk volledig voltooid en heeft het een aantal malen als kerk dienst gedaan. Het nieuwe regime na de Franse Revolutie zag in het imposante neoclassicistische gebouw meer een soort tempel ter ere van Frankrijk, en veranderde de functie van kerk naar mausoleum voor beroemde Fransen. In 1885 werd het definitief het mortuarium van de Franse helden. In dat jaar stroomden een half miljoen mensen door de straten van Parijs achter de lijkkoets van Frankrijks grootste literaire grootheid Victor Hugo, op weg om als eerste bij gezet te worden in de tempel van de natie.

Het vijfde arrondissement aan de de Rive Gauche (linkeroever), is de wijk waar de Franse geest wordt gevormd, en misschien zelfs de Franse cultuur. Een buurt die sinds mensenheugenis is gewijd aan de kennis. Hier staan de grote lycées van de stad en verschillende universiteiten met haar colleges, geleerde professoren en kritische studenten. Maar ook de Académie Française. Veertig leden, waaronder veel schrijvers en intellectuelen, door de Fransen eerbiedig "les immortels" - de onsterfelijken - genoemd, bewaken hier de zuiverheid van de Franse Taal. "De taal van de Republiek is Frans", zo staat te lezen in de grondwet. Andere kennisgetuigen zijn de 82 straatnamen die verwijzen naar godsdienst en wetenschap. Veel van de historische monumenten die de Parijse skyline bepalen staan op de Rive Gauche: De Eiffeltoren, Les Invalides - het graf van Napoleon - de Tour Montparnasse en het Panthéon.

Het Panthéon was de plaats waar het eerste experiment werd gehouden dat aantoonde dat de wereld rond zijn as draait. Het experiment werd in 1851 door de astronoom Jean Bernard Léon Foucault uitgevoerd, door een enorme slinger met een 28 kg zware koperen bol aan een 67 meter lange stalen kabel binnen in de koepel te hangen. Tijdens het slingeren in steeds het zelfde vak wijkt de bol af van zijn as waarmee werd bewezen dat de aarde roteert Ondanks de optische schijn draait de bol niet. De pendule verhuisde naar het Conservatoire des Arts et Métiers in het derde arrondissement maar verhuisde in 1995 definitief weer terug naar het midden van het Panthéon, onder de indrukwekkende koepel van 83 meter hoog.

Onder het gehele gebouw loopt de crypte, de necropolis voor de Groten van Frankrijk. Via gaanderijen kom je bij de graftombes van illustere personen waaronder onder andere; Victor Hugo, Emile Zola, Alexandre Dumas, Louis Braille, Marie curie als enige vrouw en de minister van Cultuur André Malreaux. In de crypte met graftombes van meer dan zeventig personen heerst een bloedstollende kilte. Om voor plaatsing in aanmerking te komen is een handtekening van de president vereist. Charles de Gaulle heeft in zijn testament uitdrukkelijk aangegeven niet begraven te willen worden in het Panthéon. 

MUST SEE: Het Pantheon bied je ook de mogelijkheid om uit te kijken over Parijs in 360º. Enige goede conditie is vereist want drie trappen brengen je 400 treden dichter bij de skyline van Parijs. De eerste trap brengt je naar de tribune waar je een mooi uitzicht hebt op de kerk. Via een draaitrap kom je op een terras vanwaar je de omgeving kunt overzien. Mijn advies, nog hoger met de trap tot aan de gaanderij van de koepel. Vanaf deze collonade bovenaan de koepel heb je een adembenemend uitzicht over o.a. het Quartier Latin, de Jardin du Luxembourg, de Seine en de Jardin des Plantes. Vanwege veiligheidsredenen is dit deel alleen toegankelijk onder begeleiding van een gids van april tot en met oktober. 

LePanthéon, place du Panthéon, 5e arrondissement, metro Maubert-Mutualité, Cardinal Lemoine. Het mooiste uitzicht op het Panthéon heeft u vanaf het begin van de rue Soufflot.

OLYMPIA: DE PARIJSE MUZIEKTEMPEL

Aan de boulevard des Capucines, onderdeel van de vier Grands Boulevards; boulevard des Capucines, -des Italiëns, -Montmartre en -Haussmann, vindt u de grootste cultuurtempel van Frankrijk. Op nummer 28 de plek waar eens in 1889 "Les Montagnes Russes", een rollercoaster stond, bouwde de eigenaar van de Moulin Rouge, Joseph Oller in 1893 het Parijse Olympia. Olympia was de eerste concertzaal in Parijs. Er werd niet enkel muziek gespeeld, maar er traden ook circussen op en er werden balletten en operettes opgevoerd. De façade met de grote herkenbare rode letters uit 1893 is altijd onveranderd gebleven. In 1930 als gevolg van de economische crisis, veranderde het Olympia van eigenaar. De oprichter van de Grand Rex, Jacques Haik bouwde het theater om tot bioscoop met de naam "Olympia Theatre Jacques Haïk".  In 1954 werd opnieuw een nieuwe directeur, Bruno Coquatrix, aangetrokken om het Olympia weer nieuw leven in te blazen. Gepokt en gemazeld in de Franse muziekindustrie contracteerde hij de groten der aarde waaronder, Georges Brassens, Jacques Brel, Gilbert Bécaud, Johnny Hallyday, Dalida, Édith Piaf, Annie Cordy, Mireille Mathieu, Yves Montand, CharlesAznavour en vele anderen voor een  optreden in het Olympia.

Het Olympia is ook de plaats waar Édith Piaf grote bekendheid bereikte. Piaf heeft vele malen op dit beroemde podium gestaan maar onvergetelijk was de première van haar chanson "Non je ne regrette rien"  Haar optreden in 1961 in het Olympia, twee jaar voor haar dood, is de muziekgeschiedenis ingegaan  als een van de meest legendarische concerten van alle tijden. (Piaf had Bruno Coquatrix beloofd dat zij in het Olympia zou optreden om zo de beroemde Parijse zaal uit een dreigend faillissement te redden). Dertig jaar later werd het Olympia opnieuw bedreigd met afbraak. Maar Jack Lang, de toenmalige minister van cultuur, bestempelde het Olympia als nationaal erfgoed. De volgende twee jaren werden tijd noch moeite gespaard in het herinrichten van de zaal. Terug in de zo beroemde roodkleurige originele staat. In 1993 werd het gebouw een beschermd monument en in 2001 werd de zaal verkocht aan Vivendi Universal.

Het bekende exterieur uit 1893 met de grote rode letters, inmiddels voorzien van rood neon,  is nog altijd intact. Je bent geen bekende - of beroemde artiest als je daar niet op het podium hebt gestaan. Vele artiesten maakten op dit vermaarde podium hun debuut maar namen hier ook afscheid. Zo ook Charles Aznavour. 55 jaar na zijn debuut in het Olympia keert deze Frans-Armeense legende opnieuw terug. Deze ontdekking van Edith Piaf, 87 jaar oud en schrijver van meer dan duizend chansons, treedt van 7 september tot 6 oktober 2011 op ter ere van 20 jaar onafhankelijkheid van de Republiek  Armenië.

l'Olympia Bruno Coquatrix, boulevard des Capucines 28, 9e arrondissement, metro Madeleine, Opéra.

Tip: Je eigen aankondiging op de voorgevel van het Parijse Olympia ?  Ga naar de volgende website: http://www.olympiahall.com/olympia/mon-olympia/

EEN NIEUWE PARIJSE "MUST SEE"

Bij mijn bezoek aan Parijs in mei van dit jaar deed ik twee belangrijke ontdekkingen. Allereerst het fotografisch talent van een jonge Marokkaanse genaamd Mechda Zariouh, studente aan het Advance Centrum voor Fotografie te Veldhoven, en het prachtig organisch vormgegeven paviljoen op de binnenplaats van het Centre Monde Arabe, gefotografeerd door Mechda.

Fotografie: Mechda Zariouh, student Advance Centrum voor Fotografie.

In 2007 gaf Karl Lagerfeld de opdracht voor het Chanel Mobile Art Pavilion aan de Iraakse architecte, Zaha Hadid. Na een wereldwijde omzwerving met een reeks van mode- en kunsttentoonstellingen heeft het nu een permanente plaats gekregen bij het Centre Monde Arabe in Parijs. Een gift van het Franse modemerk Channel. Lagerfeld heeft dit voorjaar een tentoonstelling geopend als eerbetoon aan het werk van Zaha Hadid. Een nieuwe Parijse "must-see".

Zaha Hadid / Fotografie: François Lacour / AIA Productions

Zaha Hadid geboren in Bagdad op 31 oktober 1950 is een Britse architecte van Iraakse afkomst. Hadid heeft gestudeerd aan de Amerikaanse universiteit in Beiroet en daarna studeerde ze architectuur aan de Architectural Association in Londen. Na haar afstuderen werkte ze bij het Office for Metropolitan Architecture (OMA) van architect Rem Koolhaas. In 1980 begint ze haar eigen bureau. In 2004 won ze als eerste vrouw de gerenommeerde Pritzker Archtecture Prize.

In het begin van 2011 schonk CHANEL het paviljoen aan het Institut du Monde Arabe; het IMA. Deze reizende tentoonstellingsruimte, was al onderweg sinds 2008 van Hongkong naar Tokio en New York met nu, als laatste en blijvende standplaats, het IMA in Parijs, waar het zal worden gebruikt voor tentoonstellingen en presentaties van talenten uit de Arabische wereld.  "Ik denk dat door onze architectuur, we de mensen een glimp kunnen geven van onze wereld en hen zo enthousiast kunnen maken over onze ideeën. Onze architectuur is intuïtief, radicaal, internationaal en dynamisch. We zijn bezig met de bouw van gebouwen die oproepen tot een soort van vervreemding en nieuwigheid die vergelijkbaar is met de ervaring van het reizen naar een nieuw land" aldus de architecte Zaha Hadid. De huidige tentoonstelling over het werk van deze Iraakse toparchitecte loopt nog tot en met 30 oktober van dit jaar.

Het IMA, Institut du Monde Arabe, Rue des Fossés-Saint-Bernard 1, 5e arrondissement, metro: Jussieu, Cardinal Lemoine, Sully Morland. Zie ook mijn weblog cultuur: Het instituut van de Arabische Wereld.

Meer over het talent Mechda Zariouh, bekijk haar portfolio op: www.mechda.portfoliobox.net

EIGENZINNIG MONTMARTRE

Fotografie: Rene van Glabbeek - student Advance CVF

Montmartre is net als Passy, Belleville en la Butte aux Cailles een van de meest karakteristieke wijken van Parijs en zal nooit helemaal van Parijs worden. En dat heeft sterk te maken met het verleden. De eerste burgemeester van het zelfstandige Montmartre was Jacques-Félix Desportes zoon van een rijke Franse koopman. Hij werd gekozen tot burgemeester van Montmartre op 22 mei 1790 en zetelde in het dorpsraadhuis op de eerste verdieping van de oude pastorie op Place du Tertre nr. 3. Het dorp telde toen slechts 400 inwoners. Montmartre was een klein zelfstandig dorp in het departement van de Seine en werd 1 januari 1860 geannexeerd door het grote Parijs. Het grootste deel van het grondgebied is sinds die tijd het 18e arrondissement van de hoofdstad.

Op 11 Mei 1921 (dit jaar vierde men de 80ste verjaardag) richtte  Jules DEPAQUIT de l'Ètat Montmartrois (de republiek Montmartre) op. Ontstaan uit een vriendenclub van voornamelijk kunstenaars, met inbegrip van de beroemde striptekenaar Poulbot, die later zijn naam gaf aan de kinderen (les Poulbots) van Parijs. De eerste wet van het vrije Montmartre  was de scheiding van Montmartre en de staat. In 1921 vestigde la Commune Libre de Montmartre zich op Place du Tertre. Hier werden de eerste verkiezingen gehouden waar men onder andere kon kiezen uit de "Liste cubiste" van Picasso en Max Jacob of nog beter voor de Dadaïstes van Tzara, Breton en Picabia.

In 1934 nam de nieuwe burgemeester, Pierre Labric, het initiatief  voor de wijnfeesten (Fète des Vendanges) elk jaar in oktober* en in 1950 is het Syndicat d'Initiative du Vieux Montmartre opgericht met de wijlen Anatole als bewaker - Garde Champêtre de la CommuneLibre. Anatole is overleden op 7 januari 1998 na 48 jaar in functie te zijn geweest. Mica Moruzzi is de huidige nog in leven zijnde  Garde Champêtre. Tegenwoordig zetelt La Commune Libre du Vieux Montmartre in de rue Mont Cenis, met als burgemeester de dichter en schrijver Jack-André Yatt. (*tip: de volgende wijnfeesten op Montmartre zijn van 5 t/m 9 oktober 2011)

Het eigenzinnige karakter van Montmartre is goed te zien als we de moeite nemen om buiten de gebaande toeristische paden te treden. Met de studenten van het Veldhovense Advance Centrum voor Fotografie ben ik dan ook bewust pas om half twaalf in de avond begonnen aan de klim van de Butte Montmartre via de oude marktstraat de rue Lepic. Om je heen wordt dan nog voornamelijk alleen Frans gesproken.  Op nr. 23 nemen we een doorgang naar de avenue Junot, prachtige tuintjes en nog meer nachtelijke mysteries. We gaan even links ter hoogte van nummer 23 naar de ingang naar de Villa Léandre. Een van de mooiste binnenstraatjes van Parijs. Rechtsaf terug naar de avenue Junot, de Champs Elysees van Montmartre. Bovenaan ligt de rue des Norvins en de rue Saint Rustique;  het oudste straatje van Montmartre, zonder trottoirs, met grote kasseien en een greppel in het midden. Op de hoek "La Bonne Franquette". Dit huis is al meer dan vier eeuwen oud. In de vorige eeuw heette deze uitspanning nog herberg Aux Billards en Bois. Hier schilderde Vincent van Gogh in 1886 "La Guinguette". Nu te vinden in het Musée d'Orsay. Aan de overkant restaurant Le Consulat, tegenwoordig l'Ambassade de Savoie. Dit waren dè ontmoetingsplaatsen van de kunstschilders Pissaro, Monet, Sisley, Cézanne, Toulouse-Lautrec, Renoir, Gauguin, Picasso en van Gogh (tip: als restaurant zou ik ze links laten liggen). Links de rue des Saules, die je brengt naar de kleine wijngaard van Montmartre en een van de schilderachtigste straatjes van la Butte, de rue Vincent met de pittoreske begraafplaats cimetière Saint Vincent, waar onder andere de kunstschilder Utrillo is begraven. De enige beroemde kunstschilder die ook werkelijk geboren is op Montmartre.

Om half twee in de nacht zochten wij de klanken op van de pianobar La Petaudiere in de rue Poulbot. Becaud, Aznavour, Piaf.....La vie en rose et après bonne nuit.

Fotografie: Rene van Glabbeek - student Advance CVF

Tip: de route is uit te breiden door vanuit de rue de Saules de weg te vervolgen via de  rue Cortot (rechts) rue de l'Abreuvoir (links), Place Dalida, Allée des Brouillards, square Suzanne Buisson, rue Giardon, rue d'Orchampt (woonhuis Dalida), Place Emile Goudeau, rue Ravignan, rue Durantin, villa de Fusains. Ik verzeker u een mooie en vooral romantische route.

Tip: koop bij een lectuurstalletje het boekje guide Blay-Foldex - Paris par arrondissement of Plan de Paris van l'Indispensable. Zo heeft u altijd een routekaart per arrondissement bij de hand.

Fotografie Anatole en Fète de la Vendange: LCM La Commune libre de Montmartre.
Montmartre, 18e arrondissement, metro: Blanche, Abbesses.