DE DUISTERE KANT VAN PARIJS – FREAKY PARIS

’s Avonds, zo na een copieuze maaltijd, ga ik altijd even ‘uitbuiken’. Een flinke wandeling, zomaar in en rond mijn restaurant van die avond en lopend in de richting van een metrostation van de lijn naar mijn hotel. Plotseling maakt dan de donkerte van een steeg, een zonsondergang in een straat of de maan weerspiegeld in de Seine, het vreemde verlangen in mij los rond te willen lopen in de tijd zoals geschetst door Victor Hugo in De klokkenluider van de Notre-Dame, Les Miserables of De buik van Parijs. Maar ook in het Parijs van Simenon, toen inspecteur Maigret, commissaris bij de Police Judiciaire, werkzaam was aan de Quai des Ofrèvres 36. De meeste verhalen spelen zich af ver voor de Tweede Wereldoorlog.

Ronddwalen in het Parijs van jaren geleden

En hoe zou het zijn om ’s nachts rond te dwalen in het Louvre? Ouderen onder jullie kennen vast de serie nog met Juliette Gréco in de hoofdrol over Belphegor het spook van het Louvre.

Parijs, 1965. Een mysterieuze gemaskerde gestalte spookt ’s nachts in het Louvre rond. Wanneer een museumbewaker vermoord wordt aangetroffen gaat politiecommissaris Ménardier het onderzoek leiden. Gefascineerd door de gruwelijke verhalen over het fantoom in het Louvre, dat inmiddels ‘Belphégor’ wordt genoemd, gaat de jonge journalist André Bellegarde ook op onderzoek uit. Hij laat zich zelfs 's nachts in het museum opsluiten. André wordt bijgestaan door Colette Ménardier, de jonge en kittige dochter van de commissaris.

Parijs kent veel plekken met een duistere geschiedenis, zoals de diverse Cours des Miracles in de wijken Sentier en Temple. Binnenplaatsen waar marginalen zich in de 17^e eeuw veilig voelden, buiten bereik van de overheid. Een allegaartje van valse bedelaars, jatmozen, zakkenrollers, valse blinden, nepkreupelen, deserteurs en meisjes van plezier. Ze waren te vinden in de buurt van de huidige rue des Petits-Carreaux, de rue de Caire en de rue de Réaumur (2^e arrondissement). Het ging om grote ongeplaveide, modderige en stinkende binnenplaatsjes van waaruit het makkelijk ontsnappen was bij een inval van de politie, zoals de rue du Nil, rue de Damiette en de rue des Forges. Victor Hugo beschreef het allemaal in zijn boek De klokkenluider van de Notre-Dame. De Cours des Miracles had zijn miraculeuze naam te danken aan het wondere feit dat de blinden plots weer konden zien en de kreupelen plotseling weer konden lopen. Een razia van politieluitenant La Reynie maakte in 1668 in amper 24 uur tijd korte metten met dit zootje ongeregeld. Bonne Nouvelle riepen de brave burgers, en hieraan dankt de wijk nog altijd zijn naam.

Op 12 april 1919 doet de politie een inval in een appartement op de vijfde etage gelegen aan de rue de Rochechouart 76, vlakbij de place d’Anvers. De arrestatie in de ochtend door de inspecteurs Belin en Braunberger betreft een man die zich Lucien Guillet noemt, een alias voor Henri-Désiré Landru, later ook wel de blauwbaard van Parijs genoemd. Henri-Désiré Landru was een niet-welgestelde man, getrouwd en vader van vier kinderen. Hij begon met het plaatsen van contactadvertenties in Franse kranten, waarbij hij zichzelf voordeed als een rijke weduwnaar die verlangde naar een eenzame weduwe om met haar zijn laatste dagen te delen. Wel 283 vrouwen reageerden op zijn contactadvertenties en daaruit koos hij de rijkste. Met hen begon hij een korte relatie lokte hen naar huizen die hij huurde in Vernouillet en Gambais.

Daar bracht hij hen om het leven. Het is niet geheel zeker hoe Landru zijn slachtoffers om het leven bracht. Wel weten we dat de romp, armen en benen in het bos werden begraven of in het water gegooid, hoofd, handen en voeten, de lichaamsdelen aan de hand waarvan iemand het makkelijkst geïdentificeerd kan worden, werden verbrand. In 1921 komt de politie hem echter op het spoor toen ze op zoek was naar twee verdwenen jonge weduwen, in opdracht van de burgemeester van Gambais. De zus van een van de slachtoffers herkende Landru toen hij in Rouen uit een winkel kwam. Zij verwittigde de politie, die in de winkel een visitekaartje terugvond waarop Landru's adres genoteerd stond: het gehuurde villaatje in Gambais. Bij huiszoekingen in Gambais en Vernouillet werden restanten van damesschoenen, dameskousen, delen van een korset, haarspelden, halfverbrande knopen en 4.176 gram aan verkoolde restanten van beenderen gevonden, aldus het politierapport. Van ruim een kilo van deze asresten kon met zekerheid worden vastgesteld dat het om menselijke overblijfselen ging. De rechtszaak tegen Landru begon op 7 november 1921. Op 30 november 1921 werd Landru schuldig bevonden voor de moord van 10 vrouwen en een jongeman en tot de guillotine veroordeeld.

De blauwbaard van Parijs komt aan zijn einde onder de Guillotine

En die guillotine hebben we dan weer te danken aan dokter Joseph-Ignace Guillotin, die als lid van de Nationale Vergadering een voorstel indient om de doodstraf op een pijnloze manier en zonder klassenonderscheid te laten uitvoeren. Voorheen was dood door het zwaard weggelegd voor de adel, de kogel voor de militairen en ordinair opknopen voor het gepeupel.

Aan het Canal Saint-Martin wordt de sluis met de twee sluishuisjes ook wel de 'sluis van de dood' genoemd. Wat niet slaat op het scheepsverkeer, maar lang geleden was de rue de la Grange-aux-Belles een stoffig pad dat langs velden een heuvel op liep. Waar nu nummer 53 zit voerde een pad naar de top van een kleine heuvel; de Montfaucon.  Hier werd in 1325, op bevel van de koning, een enorme galg gebouwd. Het ging om een bouwwerk van meerdere verdiepingen dat alleen bestond uit stenen pijlers en houten dwarsbalken waaraan de veroordeelden werden opgehangen. Victor Hugo beschreef het in de slotscène van zijn boek de 'klokkenluider van de Notre Dame'. Dat was even een zijpaadje, maar nu weer terug naar dokter Guillotin.

Guillotin woonde zelf op nummer 9 in de Cour du Commerce Saint-André dat er nu nog uitziet als eind 18^e eeuw. Een Duitse klavecimbelbouwer en ingenieur genaamd Tobias Schmidt levert het ‘fijne handwerk’ voor de bouw  op aanwijzingen van de dokter zelf. Ene Nicolas Jacques Pelletier, een veroordeeld straatrover, krijgt de primeur op het plein voor het Hôtel de Ville. Parijs kent veel plaatsen waar de guillotine heeft gestaan. De bekendste is natuurlijk de place de la Révolution (tegenwoordig Place de la Concorde) waar de hoofden in het mandje vielen van Louis XVI en Marie-Antoinette. Minder bekend is de rue de la Rocquette bij de place de la Bastille, de rue de la Croix-Faubin tegen de begraafplaats Père Lachaise en de place de la Nation. Een ander detail was dat het beroep beul een echte familieaangelegenheid was. De uitvoering was in handen van de familie Sanson en het beroep werd doorgegeven van vader op zoon. Een executie duurde gemiddeld 30 seconden. Veel slachtoffers van de guillotine werden begraven in massagraven in de kloostertuin van de zusters picpussen nu het cimetière Picpus, rue de Picpus 35, metro Picpus of Nation, lijn 6.

De laatste executie met de guillotine vond plaats in Marseille op 10 september 1977, toen de moordenaar Hamida Djandoubi werd onthoofd.

Rachella Kingswijk kent alle duistere plekken van Parijs

Ik zei het al Parijs kent veel duistere plekken en wat is het dan leuk dat ik een Nederlandse tegen het lijf loop in Parijs, die Nederlandstalige horrortours organiseert, onder de naam ‘Freaky Tours’. Freaky Tours Paris is opgericht door actrice Rachella Kingswijk. Zodra de lichtstad duister wordt brengt zij de obscure tijden van weleer tot leven tijdens een twee uur durende wandeling door het centrum van Parijs. Je gaat de stad bekijken door de ogen van seriemoordenaars, kannibalen, duivelaanbidders en ander gespuis.

Ik spreek met haar af daar waar zij haar tours begint. Op de place du Châtelet bij de fontein. Een plek met een bewogen geschiedenis waar niets meer herinnert aan de sinistere gevangenis van Le Châtelet, met zijn torens en cellen, die aan het begin van de 19^e eeuw werd afgebroken. Nu staan er twee statige theaters; Theâtre du Châtelet en het Theâtre de la Ville. Achter dit theater lag het straatje waar de dichter Gérard de Nerval zich op een kille ochtend ophing. Op 26 januari 1855 werd hij hangend aangetroffen aan de spijlen van een hek, dat de afsluiting van een riool vormde in de rue de la Vieille-Lanterne, in de “meest smerige uithoek die hij had kunnen vinden” volgens de uitspraak van Baudelaire. De dag ervoor had hij zijn huis verlaten en een boodschap achtergelaten: “Wacht niet op me, de nacht zal donker en licht zijn”.

Weer een fantastisch Nederlands Initiatief; 'Freaky Tours'

Wij nemen plaats op het terras van Le Mistral waar Rachella mij vertelt hoe ze in Parijs terecht is gekomen. “Ik ben opgegroeid in prachtig Amsterdam, waar ik werkte als actrice in het theater en voor film/ televisie. Ik voelde echter al jarenlang een verlangen om in Parijs te gaan wonen. Parijs heeft vuur in zich, altijd in beweging, het gevoel van vrijheid en toch ook een plek waar ik heel goed mijn rust kan vinden. Drie jaar geleden heb ik de stap gezet. Ik had net een succesvolle one-woman-show in Amsterdam afgerond. Ik besloot te proberen om, als ik dan toch naar Parijs ging, ook aangenomen te worden op de meest prestigieuze toneelschool van de stad. Het was de privéschool Jacques Lecoq, waar bijvoorbeeld ook acteur Geoffrey Rush (Pirates of the Car) op gezeten had. Ik wist niet waar ik zou gaan wonen en ook niet hoe ik die peperdure opleiding zou gaan betalen, maar uiteindelijk is alles op zijn plek gevallen. De eerste periode deed ik aan couch surfing, maar na  twee maanden vond ik mijn eigen plekje. Ondanks het feit dat na een paar weken in de stad gewoond te hebben, de aanslagen plaatsvonden, heb ik nooit achterom gekeken. Ik ben thuis in Parijs. In 2017 behaalde ik mijn diploma en ging ik aan de slag als actrice”.

Rachella Kingswijk die die Nederlandstalige horrortours organiseert, onder de naam ‘Freaky Tours’ in Parijs - Foto: Sean Cackoski - Foto Editor: Sander C. Termonen

En waarom de keuze voor Parijs?

“Ik kwam voor het eerst op vakantie in Parijs als jong meisje van twaalf jaar. Ik was meteen heel erg onder de indruk en voelde meteen een connectie met de stad. Dit kwam ook omdat bij ons thuis de platen van Françoise Hardy, Charles Aznavour vaak door de speakers klonken. Mijn stiefvader had ook altijd geweldige verhalen over Frankrijk. Zoals die tijd dat hij als jochie van dertien in de jaren ‘70 uit Amsterdam wegliep en helemaal in Frankrijk terecht kwam voor dat zijn ouders hem terugvonden”. 

Hoe ben je eigenlijk op het idee gekomen van Freaky Tours?

“Ik ben altijd al dol geweest op geschiedenis en spannende verhalen. Als kind kon ik uren wegduiken in de boeken van Robert Lawrence Stine en Paul van Loon. In Amsterdam werkte ik  bij The Amsterdam Dungeon en Boom Chicago als horroractrice. Het idee voor Freaky Tours Paris kreeg ik voor het eerst rond 2012 toen in nog in Amsterdam woonde. Het voelde heel natuurlijk om mijn passie voor acteren, het vertellen van (enge) verhalen en geschiedenis samen te brengen. In Amsterdam kwam het idee te vroeg en in Parijs had ik het in beginsel te druk met school en werk. Ik werk inmiddels al bijna 3 jaar als gids voor het prachtige bedrijf Paris by Bike en hier heb ik de kunst voor het verhalen vertellen enorm kunnen ontwikkelen. De eveneens Nederlandse Yvonne America, de oprichtster van Paris by Bike, is een geweldig voorbeeld voor mij. Haar steun, en dat van mijn andere collega's van de fietstour, hebben mij enorm geholpen en gemotiveerd”.

Er komt geen collega acteur gillend met een bloederige hakbijl voorbij rennen

Hoe freaky is het eigenlijk?

“Bij Freaky Tours Paris gaat het vooral om de kunst van het verhalen vertellen. Ik neem je mee op een reis door de geschiedenis. Alleen richt ik mij voornamelijk op de duistere geschiedenis van de stad. We bekijken de stad door de ogen van moordenaars, kannibalen, duivelsaanbidders en ander gespuis. De tour is in de avond, ik vertel alle gruwelijkheden in detail, we wandelen door smalle steegjes, maar er komt geen collega acteur gillend met een bloederige hakbijl voorbij rennen”.

Waar haal je de inspiratie vandaan?

“Omdat ik al jaren als gids werk, kende ik al wat gruwelijke verhalen. Maar toen de tour realiteit ging worden, heb ik maandenlang onderzoek gedaan in o.a. Le Petit Journal. Ook zijn er een hoop boeken over obscuur Parijs geschreven en het internet in natuurlijk een eindeloze bron voor spannende verhalen. Vervolgens heb ik met alle wetenschap mijn eigen versie geschreven”.

'Le Petit Journal' die opgeslagen liggen in de Nationale Bibliotheek

En dan de typisch Nederlandse vraag; wat kost het eigenlijk?

“Slechts € 19,95 per persoon. De rondleiding is in het Nederlands. De tour start om 19.30 uur en duurt tot 21.30 uur en vindt plaats van donderdag- tot en met zondagavond. We starten bij de fontein op place du Chatelet in het 1e arrondisement en eindigen in de rue des Écoles in het Quartier Latin. Boeken kan graag per email freakytoursparis@gmail.com - Betaling vooraf via bankoverschrijving”.

Ben ik nog iets vergeten?

“Oh ja, vanaf het voorjaar 2019 start ik ook Freaky Tours Paris voor kids! Een ochtend wandeling, waarin ik in een middeleeuwse jurk spook- verhalen aan kinderen vertel. De tour is tegelijkertijd ook een speurtocht. En alle kinderen mogen verkleedkleding aan, want bij Freaky Tours Paris is het elke dag Halloween!

Nog een tip van Rachella: De metrohalte is Chatêlet (te bereiken met metrolijnen 1, 4, 7, 11 en 14). Vervolgens is het normaliter vijf minuten lopen naar de palmfontein op Place du Chatêlet.

Let op: Het metrostation Châtelet is het grootste station van Parijs. Neem uitgang – sortie 16 place du Châtelet. Maak je gebruik van lijn 11 dan neem je sortie 5. Het kan bij extreme drukte soms tien tot vijftien minuten duren voordat je buiten staat.​

Het is volle maan wanneer ik aan mijn wandeling begin richting het metrostation. Freaky; zou dat nog iets te betekenen hebben?

Website: Freaky Tours

FOTO PARIJS, HET WAS WEER EEN KOORTSACHTIG WEEKJE

Net teruggekomen uit Parijs bereid ik mij alweer voor op de PAN Amsterdam. Parijs was druk, hectisch, de afgelopen week. Vrijwel het gehele eerste, zesde, zevende en achtste arrondissement stonden in het teken van de fotografie.

Paris Photo 2018, met 168 galeries en 31 uitgevers, uit 30 landen, een nieuw record

Paris Photo

In eerdere blogs verwees ik u al naar de vele hoogtepunten waaronder Paris Photo en Fotofever. Beide beurzen lieten grote successen zien.

Paris Photo noteerde in slechts vijf dagen, 68.876 bezoekers ruim 6,7% meer dan vorig jaar. 168 galeries en 31 uitgevers, uit 30 landen, een nieuw record, vertoonden hun werk en verschillende lieten topverkopen zien. Voorbeelden zijn: Hamiltons Gallery die vele werken van Richard Avedon verkocht in de prijsklasse tussen € 85.000 en € 555.000. Zo ook Meeus Gallery; een werk Richard Avedon deed € 75.000 twee werken van Richard Learoyd gingen weg voor respectievelijk € 55.000 en € 85.000. Galerie Danziger verkocht maar liefst 6 foto’s van Robert Frank in de prijs variërend van € 60.000 en € 180.000. Ook de enige Nederlandse Galerie, Project 2.0 uit Den Haag scoorde uitzonderlijk, met een duo expositie van de Belgische fotografe Danielle Zadelhoff (en dat terwijl Danielle van Zadelhoff pas in 2013 voor het eerst een fototoestel in handen kreeg) en de Franse fotograaf Dennis Rouvre. ‘Smiling faces’ alom. Met topverkopen door topgaleries van over de gehele wereld bewijst Paris Photo nog altijd dé grootste fotobeurs is van de wereld te zijn. Dus liefhebbers, zet de volgende datum maar vast in je agenda: de 23e editie van Paris Photo vindt plaats van 6 tot en met 10 november 2019. Ik ben er in ieder geval weer bij.

Paris Photo noteerde in slechts vijf dagen, 68.876 bezoekers ruim 6,7% meer dan vorig jaar

Fotofever

Fotofever, dè fotobeurs voor de wat kleinere portemonnee en de beginnende verzamelaar heeft zich, bij de inmiddels al weer zevende editie, opnieuw overtroffen. 100 Galeries, waarvan 60% buiten Frankrijk, konden zich verheugen op 12.864 bezoekers, ruim 30% meer dan vorig jaar en maar liefst 3500 VIP’s. Met name zichtbaar waren de Aziatische galeries die schijnbaar de Europese kunstmarkt hebben ontdekt. 10 Galeries uit Japan, 2 uit Taiwan en 1 uit Zuid-Korea. Vorig jaar schreef ik al (en dat is nog steeds onveranderd), dat er grote verschillen zijn tussen de verzamelaars daar en de Europese. Een portret aan de wand is ‘not done’ omdat die plaats alleen bezet wordt door overleden familieleden. Naakt is geen tabou maar zul je niet snel aan de wand zien in een Aziatisch huis. Wel is hiervoor grote interesse bij verzamelaars, maar die foto’s blijven in een lade om er op een eenzaam moment van te kunnen genieten.

Met name zichtbaar op Fotofever waren de Aziatische galeries die schijnbaar de Europese kunstmarkt hebben ontdekt. Photo:  Formento+Formento - courtesy Galerie Goutal

Speciaal aandacht was er voor de vrouw in de fotografie vastgelegd door vrouwelijke fotografen. Een initiatief van onder andere Renée Jacobs en Wendy Hicks die wereldwijd een boost hebben gegeven aan ‘Photo de Femmes’ onder het motto “women can’t be heard if they can’t be seen”. Meer informatie op de Facebook pagina van Photos de Femmes.

Renée Jacobs

In Parijs had ik wederom een ontmoeting met haar en haar altijd vrolijke partner Wendy Hicks. Wie is eigenlijk die Renée Jacobs, zul je misschien afvragen? Allereerst een vrouw en succesvol fotografe. Ze is geboren in Philadelphia, Pennsylvania en woont en werkt  vanuit Frankrijk. Haar sporen verdiende zij in de fotojournalistiek met opdrachten voor gerenommeerde kranten en magazines waaronder de New York Times en de Philadelphia Inquirer. Zij ontving de prestigieuze Robert F. Kennedy Award voor haar journalistieke werk over de achtergestelden van de samenleving en haar werk is onderdeel van de collectie in de John F. Kennedy Presidential Library. 

De Amerikaanse fotograaf Renée Jacobs die samen met Wendy Hicks wereldwijd een boost hebben gegeven aan ‘Photo de Femmes’ onder het motto “women can’t be heard if they can’t be seen”

In 1986 publiceerde zij haar eerste (foto)boek 'Slow Burn' over de desastreuze gevolgen van een ondergrondse mijnbrand in Centralia, Pennsylvania, voor zowel de mijnwerkers, de bewoners en het milieu en hun verbeten strijd tegen de Federale Overheid. In 2010 werd dit boek opnieuw uitgegeven door Penn State Press toen de New York Times opnieuw aandacht besteedde aan deze bijzondere gebeurtenis in de Amerikaanse geschiedenis. Na 15 jaar lang gewerkt te hebben als burgerrechtenadvocaat besloot zij in 2007 terug te keren naar haar oude liefde; de fotografie. In 2013 had ik een eerste ontmoeting met haar bij de introductie van  haar prachtige zwart-wit fotoboek 'PARIS'. 'Renee Jacobs 'Paris' is een, hoe kan het ook anders, verzameling van sensuele beelden van vrouwen gefotografeerd in en rond de Stad van Licht.

Volgend jaar is Fotofever opnieuw aanwezig in het fraaie Carrousel du Louvre van 7 tot 10 november 2019.

Fotofever 2018 - © Robert Berlin courtesy Galeria Contrast

Atelier Néerlandais

In samenwerking met Foam Fotografiemuseum te Amsterdam organiseerde het prestigieuze Atelier Néerlandais de tentoonstelling ‘Reflected – Works from the Foam’. Sinds 2007 verzamelt Foam actief fotografie en inmiddels telt de collectie ongeveer 550 stukken. De gedurfde, hedendaagse collectie richt zich op alle mogelijkheden van de fotografie en bevat overwegend werk van jonge, veelbelovende kunstenaars die met fotografie werken. Foam blijft de carrières volgen van deze talenten, wat soms leidt tot vervolgaankopen. Hierdoor groeide de Foam Collectie uit tot een verzameling van 21ste eeuwse fotografie en biedt zo een  accuraat overzicht van de meest recente ontwikkelingen binnen fotografie.

In het prestigieuze Atelier Néerlandais de tentoonstelling ‘Reflected – Works from the Foam’

Op 9 november was ik aanwezig bij de ‘Foam Talk’. Tijdens de Foam Talk discussieerden curatoren, kunstenaars en opleiders over hun ideeën met betrekking tot het verzamelen en presenteren van fotografie, binnen de huidige ontwikkelingen. Fotografie en technologische ontwikkelingen zijn in de geschiedenis altijd onlosmakelijk verbonden geweest. De hedendaagse ontwikkelingen en innovaties waren aanleiding voor een gesprek over wat het fotografisch medium is, kan worden en hoe het onze ervaring van de wereld zal transformeren. Met ontwikkelingen op het gebied van 3D-rendering, fotogrammetrie en CGI - Computer Generated Imagery - dient fotografie niet langer alleen het doel van representatie, maar is het ook een bouwsteen geworden voor nieuwe realiteiten die het gebruik van het medium transformeren. Binnen de fotografie is de laatste jaren al een verschuiving te zien van camera naar computer. Nog maar kort geleden bepaalde de fotograaf het grootste deel van het beeld met zijn camera en de keuze van de film. De nabewerking in de donkere kamer had wel zijn invloed, maar dat was meestal een kleiner deel van het resultaat. Het is nog slechts een handjevol puristen die nog op deze manier werken. Na de discussie denk ik met weemoed terug aan de uitspraak van Irving Penn: “A good photograph is one that communicate a fact, touches the heart, leaves the viewer a changed person for having seen it. It is, in a word, effective!”

Diverse discussies tijdens 'Foam Talk' in het Atelier Néerlandais

Even later volgde DDK live #38, de Paris Photo special. De DDK (De Donkere Kamer) is een live magazine met allerlei visies en gasten uit verschillende disciplines van de fotografie altijd gepresenteerd in Pakhuis de Zwijger te Amsterdam maar dit keer speciaal voor Paris Photo in het Atelier Néerlandais. De special bestond uit korte interviews en presentaties. Een vast onderdeel van De Donkere Kamer is altijd de pitch, waar jonge talentvolle fotografen mogen pitchen voor hun fotografisch project. De eerste prijs ging naar Laura Hospes. Als tweede eindigde Bart Lunenburg en als derde Chaïm Dijkstra. Laura Hospes haalde haar vwo-diploma op het Pallas Athene College te Ede. Vervolgens is zij gaan studeren aan de Fotoacademie, waar zij in 2016 'with honour' is geslaagd. In 2015 werd zij verkozen tot een van de beste opkomende fotografen door de jury van LensCulture Emerging Talent Awards 2015.

De winnaars van de pitch. De eerste prijs ging naar Laura Hospes. Als tweede eindigde Bart Lunenburg en als derde Chaïm Dijkstra - Foto Bart Koetsier

Le Parcours de Photo Saint Germain

Nog tot 24 november kun je het parcours volgen van Photo Saint Germain een samenwerking tussen 36 galeries in het zesde arrondissement. Ik moet je bekennen dat ik halverwege het parcours ben afgehaakt. Voor mij totaal onleesbare fotografie maar ik laat die mening graag aan jou over.

Dan adviseer ik een omweggetje naar rue de Lille 46, naar galerie Blin plus Blin met een solo expositie van de natuurfotograaf Vincent Munier. De galerie is geopend van dinsdag tot en met zaterdag van 11.00 uur tot 19.00 uur.

Fotografie van natuurfotograaf Vincent Munier bij galerie Blin plus Blin in de rue de Lille 46

Een andere aanrader is de tentoonstelling ‘Les Nadar, une légendephotographique’ in de Bibliothèque National de France, nog te zien tot en met 3 februari 2019. Geopend van dinsdag tot en met zaterdag van 10.00 uur tot en met 19.00 uur en op zondag van 13.00 uur tot 19.00 uur. Felix Nadar, beroemd door zijn foto's van tijdgenoten (onder anderen Jules Verne en Sarah Bernhardt), maar vooral door zijn eerste luchtfoto’s vanuit een luchtballon, in 1858. Zijn atelier (aan de Boulevard des Capucines) was een ontmoetingsplaats voor componisten (Claude Debussy, Fauré, Liszt, Berlioz), schilders (Monet, Manet, Courbet, Corot) en schrijvers (Hugo, Zola, de Maupassant, George Sand). Bron Wikipedia

Paris Photo: Bryan Adams - Kate Moss, white coat 2010 - courtesy of Camera Work Gallery

Kortom het was weer een koortsachtig weekje Parijs

TOUR DE CINÉMA, EEN REIS LANGS PARIJSE FILMLOCATIES

Het bewegende beeld is in Parijs geboren. De gebroeders Auguste en Louis Lumière hielden de eerste voorstelling voor betalende toeschouwers op 28 december 1895 in de Salon Indien du Grand Café aan de boulevard des Capucines. Het was een kamer in de kelder van het Grand Café, tweehonderd kijkers kwamen af op dit wonderlijke evenement. Toen het tweetal hun film l’Arrivée du Train – het binnenrijden van de trein – renden de toeschouwers van schrik naar buiten bang als ze waren om door de dampende stoomtrein te worden overreden.

De gebroeders Auguste en Louis Lumière hielden de eerste voorstelling voor betalende toeschouwers op 28 december 1895

Hollywood aan de Seine

Sindsdien heeft Frankrijk filmgeschiedenis geschreven. Charles Pathé, sinds 1902 eigenaar van de patenten van Lumière en Leon Gaumont, die de grootste studio van Europa in handen hadden, domineerden samen met enkele Amerikaanse en Italiaanse filmbonzen de ‘zevende kunst’ zoals het film maken werd genoemd. In de jaren twintig zagen de surrealisten wel iets in de camera en in de jaren vijftig waaide er een frisse wind door de Franse filmindustrie dankzij de Nouvelle Vague. Een vernieuwende filmstijl die rond 1959 ontstond. Francois Truffaut, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol en vele andere regisseurs konden hun artistieke ei in Frankrijk kwijt. Sinds die allereerste voorstelling geldt Parijs als een van de wereldhoofdkwartieren van de filmkunst met als kloppend hart La Cinémathèque Française ontworpen door de Amerikaanse architect Frank Géhry.

Parijs is een filmstad. Elke dag wordt er wel aan een film gewerkt. Elke week zijn er zo’n vijfhonderd films te zien. De cinema is overal en voor je het weet ben jezelf figurant. Per jaar zijn er meer dan 800 filmopnames in de stad en op meer dan 5000 locaties in Parijs is al gefilmd. Befaamde regisseurs vonden er  de perfecte filmdecors. In deze blog neem ik je op ontdekkingsreis door het fascinerende Parijs van de film. Ontdek adressen waar “drie, twee, een en ....aktie” heeft geklonken, de decors, herbeleef scènes met de bijbehorende emoties en verplaats je in de gedachtewereld van de regisseurs.

Hôtel du Nord

In deze Franse dramafilm uit 1938 van Marcel Carné, huren Pierre en Renée een kamer voor één nacht in het volkse Hôtel du Nord aan het Canal Saint-Martin. Ze zijn van plan er samen zelfmoord te plegen. Wanneer Pierre Renée neerschiet, durft hij niet meer en vlucht. Monsieur Edmond redt haar leven en wordt vervolgens verliefd op haar. Renée is echter nog steeds verliefd op Pierre.

Het Hôtel du Nord aan het Canal Saint-Martin

Le Ballon Rouge

Is een korte, maar indrukwekkende Franse film van Albert Lamorisse uit 1956. De slechts 36 minuten durende film speelt zich af in het Parijse Belleville in de jaren vijftig. Een kleine jongen vindt op weg naar school een rode ballon aan een lantaarnpaal en maakt hem los. Vanaf het moment dat de jongen zich ontfermt over de rode ballon blijft de magische ballon hem achtervolgen door de straten van Parijs. De film, grotendeels gefilmd in Belleville en Ménilmontant, geeft een prachtig beeld van het 20e arrondissement vóór de verwoestende renovaties in de jaren vijftig en zestig.  De film van Albert Lamorisse (1956-1970+) werd bekroond met de Gouden Palm tijdens het filmfestival van Cannes in 1956.  De film ging op 18 oktober in première en zijn zoon Pascal speelde hierin de hoofdrol.

Ook deze boulangerie heeft moeten wijken voor het riante uitzicht over Parijs dat je nu hebt vanuit de rue de Piat

À bout de souffle

Deze iconische misdaadfilm van Jean-Luc Godard uit 1960, met in de hoofdrollen Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg speelt zich af in de sinistere steegjes van Parijs. Michel Poiccard heeft een politieagent vermoord en is nu op de vlucht voor de politie. Terwijl het net zich rond hem sluit is hij wanhopig op zoek naar iemand die hem geld schuldig is, zodat hij daarna naar Italië kan vluchten. In Parijs zoekt hij onderdak bij een jonge vrouw, Patricia Franchini, een Amerikaanse journaliste bij de New York Herald Tribune. Hij probeert haar over te halen mee naar Italië te gaan zodra hij het geld heeft, maar zij besluit hem aan de politie te verraden. Een van de scenes speelt zich af in het in 1938 geopende cinéma Mac-Mahon (avenue Mac-Mahon 2 in het 17^e arrondissement) Godard koos bewust voor deze locatie omdat hier de aanzet werd gegeven tot de nouvelle vague. Andere locaties waren de Champs Élysées, avenue George V en de rue de Berri en kamer 12 in hotel du Suède, nu het hotel Les Rives de Notre-Dame (Quai Saint-Michel 15 in het 5^e arrondissement).

Passy en metrolijn 2 speelde een belangrijke rol in de film Last Tango in Paris

Last Tango in Paris

'Last Tango in Paris’, de film van Bernardo Bertolucci uit 1972, zorgt 47 jaar later nog steeds voor ophef door een heftige verkrachtingsscene. In de film ontmoet een jong Frans meisje een Amerikaanse zakenman en samen krijgen ze een relatie. Het meisje werd gespeeld door Maria Schneider en Marlon Brando speelde de zakenman. Toen de film verscheen, waren veel mensen geschokt over de expliciete seksscènes en in sommige landen werd de film zelfs verboden. Die verkrachtingsscène, die vlak voor de opname ervan door Brando en Bertolucci aan het script werd toegevoegd, is één van de redenen waarom Maria Schneider zich achteraf door haar regisseur misbruikt voelde. Ook Brando zelf beweerde overigens dat hij zich door Bertolucci gemanipuleerd en uitgebuit voelde, maar het heeft hem niet tegengehouden om één van de meest indrukwekkende en intrigerende rollen uit zijn carrière neer te zetten. Schneider, toen 19 jaar, het was haar tweede filmrol, was dan weer duidelijk onervaren als actrice, maar is op die manier wel perfect gecast als de mysterieuze Jeanne, waardoor ze toch haar mannetje weet te staan tegenover een grootheid als Brando. De film speelt zich grotendeels af in een appartement in Passy aan de rue de l'Alboni parallel aan metro en de pont Bir-Hakeim. In de film rue Jules Verne.

Les Uns et les Autres

Een Franse muzikale film uit 1981, geregisseerd door Claude Lelouch en wordt door velen beschouwd als zijn beste werk. De film gaat over de levens van een Franse, Russische en Amerikaanse familie die dezelfde passie delen, muziek, zang en dans en speelt zich af tussen 1936 en 1980. Hoewel alle personages fictief zijn, zijn velen gebaseerd op historische artiesten en kunstenaars zoals Édith Piaf, Josephine Baker, Herbert von Karajan, Glenn Miller, Rudolf Noerejev enz. De indrukwekkende finale toont Maurice Béjarts choreografie van Ravels Boléro. Prachtige opnames vanuit de lucht van de Eiffeltoren en het Trocadero. Verder is er gefilmd in de Folies Bergère, Le Lido, Montmartre, de rue Poulbot en de place Calvaire.

De voorgevel van de Folies Bergère in de rue Richer 32

De klokkenluider van de Notre Dame & Ratatouille

Twee animatiefilms die een prachtig beeld geven van Parijs. In het verfilmde boek ‘De Klokkenluider van de Notre Dame’ is een hoofdrol weggelegd voor de gebochelde Quasimodo. De misvormde klokkenluider van de Notre Dame wordt door inwoners van Parijs gezien als een soort monster en wordt op een dag verliefd op het zigeunermeisje Esmeralda. De kwaadaardige generaal Frollo accepteert echter niet dat Quasimodo gelukkig is. De tekenfilm van Gary Trousdale uit 1996, speelt zich af in het Parijs van 1482, de late middeleeuwen, in en rond de kathedraal de Notre Dame.

Ratatouille is een vermakelijke film van Brad Bird uit 2007. Remy, een rat, droomt ervan om een grote Franse topkok te worden ondanks het feit dat zijn familie dit niet graag ziet gebeuren en men in de kookwereld niet echt verzot is op ratten. Op een dag raakt Remy gescheiden van zijn familie en belandt in het riool van Parijs. Zo komt hij terecht onder het restaurant van zijn idool, de kok Auguste Gusteau. Wanneer de onhandige Linguini, die ondanks zijn gebrek aan talent een baan in de keuken krijgt aangeboden, de talenten van Remy ontdekt, is dat de kans voor de rat om zijn droom uit te laten komen. Samen vormen ze een team. Al gauw zet Remy’s passie voor koken de hele culinaire wereld van Parijs op zijn kop. En dit zorgt voor heel wat hilarische situaties. Parijs op zijn mooist al zijn alle locaties fictief.

Ratatouille; Parijs op zijn mooist maar alle locaties zijn fictief

Moulin Rouge

Wie kent niet de prachtige verfilming van 'Moulin Rouge' uit 2001. Deze ravissante musical van Baz Luhrmann waarin een poëtische schrijver, Christian, gespeeld door Ewan McGregor, in het Parijs van begin 1900 verliefd wordt op courtisane Satine, gespeeld door Nicole Kidman. Christian is een jonge schrijver die tegen de wil van zijn vader zijn geluk gaat beproeven in de schilderswijk Montmartre in Parijs. Hij wordt door kunstenaar Toulouse-Lautrec meegesleurd in de betoverende wereld van de Moulin Rouge, waar hij de mooie Satine, een dame van lichte zeden, ontmoet. Ze worden verliefd op elkaar, maar de verhouding tussen de poëtische Christian en de ster van de nachtclub is gedoemd te mislukken. De film werd overladen met prijzen, waaronder drie Golden Globes en de Oscars voor Beste Kostuumontwerp en Beste Art-Direction. De 'Bal du Moulin Rouge' vindt u aan de boulevard de Clichy 82, Montmartre in het 18e arrondissement, metro Blanche.

De Moulin Rouge aan de boulevard de Clichy 82

Photo Nicole Kidman courtesy of Twentieth Century Fox

Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain

Deze hartverwarmende komedie kent in Amélie de hoofdpersoon. De film uit 2001 van Jean-Pierre Jeunet, kent een leuk uitgewerkte moraal van 'wie goed doet, goed ontmoet', prachtige beelden van Parijs en een overdaad aan heerlijke Franse muziek. De plekken uit de film zijn bijna allemaal te bezoeken en bevinden zich grotendeels in Montmartre. Het café uit de film, 'Les Deux Moulins', ligt aan de rue Lepic 15 op de hoek van de rue Cauchois. Een groot deel van de opnamen van de met 5 Oscars genomineerde film werden hier gemaakt. Je herkent meteen de fraaie neonarmaturen, de formica tafeltjes en de ingang van de toiletten waar hèt allemaal gebeurde. Amélie, Audrey Tautou, werkte hier als serveerster. Studio 28 aan de rue Tholozé 10, is de bioscoop waar Amélie vaak komt. De regisseur kon bij de opnamen, zijn ode aan Montmartre, niet voorbijgaan aan deze bijzondere bioscoop, die de essentie van de buurt belichaamt. De groentezaak 'Au Marché de la Butte' gevestigd op nummer 56 van de rue des Trois-Frères, is inmiddels een cultplaats onder de filmliefhebbers. Het decor uit de film lijkt hier onveranderd. Op de rue de Mouffetard 118 bis ligt 'Le Verre à Pied', het café waar Amélie wat drinkt nadat zij het doosje met jeugdherinneringen heeft teruggeven.

De groentezaak 'Au Marché de la Butte' gevestigd op nummer 56 van de rue des Trois-Frères

Paris je t’aime

Een charmante lofzang op de lichtstad en de liefde uit 2006. In vijf minuten het verhaal vertellen van een romantische ontmoeting in één van de wijken van Parijs. Dat is de uitdaging die zo’n twintig regisseurs uit de hele wereld zijn aangegaan. Het resultaat een collectief werk over de liefde, het moderne Parijs, gezien door de ogen van internationaal vermaarde regisseurs. Elke episode speelt zich af in een ander stadsdeel waaronder Montmartre, Quai de la Seine (5^e), de Marais,  de Tuileries, Chinatown - Porte de Choisy, Bastille, Place des Victoires, Tour Eiffel,  Parc Monceau, Marché des Enfants Rouges, Place des Fêtes (19^e), Pigalle, Quartier de la Madeleine, Père-Lachaise, rue Faubourg Saint-Denis en de avenue Frochot.

Een van de episodes van Paris je t'aime speelt zich af in Chinatown in het 13e arrondissement

La Vie en Rose

Voor La Vie en Rose werden kosten noch moeite gespaard voor het tot leven brengen van de smerige straten en grimmige barretjes van Parijs, en de sjieke clubs van New York, die met veel oog voor detail zijn aangekleed. Als de eigenwijze en alcoholistische Edith internationaal succes krijgt, contrasteren die rijk aangeklede sets veelbetekenend met haar volkse manier van doen. La Vie en Rose is behalve een feest voor het oog vooral een tour de force van actrice Marion Cotillard. Op fenomenale wijze geeft zij gestalte aan Piaf, wier leven gekenmerkt werd door een aaneenschakeling van treurnis en verlies. La Vie en Rose uit 2007 won twee Oscars en speelt zich grotendeels af in Parijs. Veel opnames zijn gemaakt op Montmartre, in de rue Drevet en niet te vergeten in brasserie Julien waar Edith Piaf en haar minnaar Marcel Cerdan, kampioen bokser, altijd plaatsnamen aan ‘Table 24’.

Montmartre bij nacht, de rue Drevet

Coco avant Chanel

In de film uit 2009 laat regisseur Anne Fontaine zien hoe Gabrielle Chanel, gespeeld door Audrey Tautou (die we ook kennen uit Amélie), opklimt van naaister in een bar tot de absolute top van de modewereld. Degene die dat grotendeels voor haar mogelijk maakt, is de rijke erfgenaam Étienne Balsan. Balsan wordt niet alleen Chanels minnaar maar introduceert haar ook in de Parijse society. Ze maken kennis met elkaar in een van de mooiste brasseries van Parijs; Le Grand Véfour aan de rue de Beaujolais 17.

Het pand van Coco Chanel in de rue Cambon

Inception

In deze scifi-thriller uit 2010 worden dromen met de realiteit vermengd. De film van Christopher Nolan is zowel verwarrend en fascinerend tegelijk. Inception, met in de hoofdrollen Leonardo DiCaprio, Marion Cotillard en Ellen Page won vier Oscars. Het vertelt het verhaal van Dom Cobb (Leonardo DiCaprio) een meesterdief, gespecialiseerd in het “stelen” van waardevolle geheimen in de droomstaat van een mens, wanneer de geest het kwetsbaarst is. Cobb is hierdoor een gewilde speler in de verraderlijke nieuwe wereld van bedrijfsspionage, maar dit heeft hem tegelijkertijd ook tot een internationale vluchteling gemaakt.  Parijs scenes zijn opgenomen onder andere in Café Debussy, Rue César Franck 6 (15^e) rue Bouchut (15^e), de rue Valentin Hauy (7^e) en de Bir Hakeim brug (16^e).

La Vie Héroïque

'La Vie Héroïque', is een film over het leven van Gainsbourg gemaakt in 2010, negentien jaar na zijn dood. “Het is niet de waarheid van Gainsbourg die me interesseert, maar het zijn zijn leugens”. Met deze uitspraak geeft de regisseur Joann Sfar al direct aan op wat voor soort film je je kunt voorbereiden. Niet een waarheidsgetrouwe biografische film, waarin het leven van de held van a tot z wordt verteld en zo mogelijk zijn misstappen worden verklaard. Wel een film waarin juist de leugens of kleine onwaarheden die hij vertelde zo mogelijk nog uitvergroot worden. Naast de rol van Éric Elmosnino (Serge Gainsbourg) zijn met name de rollen van Lætitia Casta (Brigitte Bardot) en Lucy Gordon (Jane Birkin) geslaagd te noemen.

Het woonhuis van Gainsbourg aan de rue de Verneuil 5bis is nog steeds een bedevaartsoord.. De buitenkant is dan ook zeker een bezoek waard. De École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, rue Bonaparte 14 (6e) is door haar vermaarde docenten, ateliers en ideale ligging ten opzichte van veel Parijse musea, een begrip in de wereld. Het instituut is vrij te bezichtigen. De ontmoeting met Gainsbourg en Jane Birkin, het meest glamoureuze koppel uit de jaren '70, -is gefilmd in het 250 jaar oude restaurant Lapérouse, quai des Grands-Augustins 51 (6e).

Het woonhuis van Serge Gainsbourg in de rue de Verneuil 5bis

Midnight in Paris

De film is een prachtige ansichtkaartenode van Woody Allen uit 2011 aan de toch al magische stad Parijs en vertelt het verhaal over Gil, een aspirant schrijver, die met zijn verloofde Inez en haar ouders, een bezoek brengt aan de stad van de liefde. Hij werkt al jarenlang aan een boek over nostalgie, maar durft het niemand te laten lezen. Tijdens een nachtelijke wandeling wordt Gil op een wel heel bijzondere wijze meegevoerd in de bruisende geschiedenis van Parijs in de jaren twintig. De tijd van het modernisme, het surrealisme en de opkomst van de jazz. Deze film met al zijn filmlocaties heb ik uitgebreid beschreven in een blog op 3 maart 2012. Klik hier om alle locaties in Parijs te bezoeken.

Gil de schrijver (gespeeld door Owen Wilson) en zijn verloofde Inez (gespeeld door de charmante Rachel McAdams) worden uitgenodigd voor een etentje in Le Grand Véfour gelegen aan de prachtige binnentuin van het Palais Royal

Intouchables

De film 'Intouchables' behoeft natuurlijk geen introductie. Ik denk dat er weinigen onder u zijn die de film niet gezien hebben. Het verhaal is geheel  in Frankrijk en met name in Parijs opgenomen en werd een ware hit.  Bijna twintig miljoen Fransen en even zoveel overige Europeanen gingen in 2011 en 2012 naar de bioscoop om de komedie Intouchables te zien.. Echter wat weinigen van u weten is dat de film voor het overgrote deel is opgenomen in de ambtswoning van de Nederlandse ambassadeur in Parijs; het voormalige Hôtel d'Avayray. Met toestemming van de toenmalige Nederlandse Ambassadeur Siblez werd Intouchables opgenomen in het chique pand, daterend uit 1723, gelegen aan de smalle en levendige rue de Grenelle 85 in het zevende arrondissement. Een rondleiding door de ambtswoning is een feest van herkenning.  Eenmaal door de grote poort zie je de rechthoekige binnenplaats waar 'Driss' ,gespeeld door Omar Sy, met piepende banden de nodige hoeveelheid grind verplaatst met de Maserati van 'Philippe Pozzo di Borgo' gespeeld door Francois Cluzet. De begane grond beschikt over drie grote ontvangstzalen waaronder La Biblothèque, waar het sollicitatiegesprek plaatsvindt  met Driss, Philippe en de prachtige roodharige secretaresse Magalie (Audrey Fleurot), met wie Driss schaamteloos aan het flirten is. Ook het klassieke privéconcert ter ere van Philippe's verjaardag en de dansscène, waarin Philippe vanuit zijn rolstoel kennismaakt met de muziek (Earth, Wind & Fire) van Driss,  is opgenomen op de begane grond van de residentie. De dakterrasscène met uitzicht op de Église Pentemont-Luxembourg is eveneens opgenomen in de rue de Grenelle. De beelden van de slaapkamer en de badkamer van Driss zijn elders gedraaid.

De residentie van onze Ambassadeur in Frankrijk, Hôtel d'Avayray aan de rue de Grenelle 85

Hugo

Een van mijn favoriete films is 'Hugo' geregisseerd door Martin Scorsese in 2011. Het verhaal speelt zich af in het Parijs zo rond 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige weesjongetje dat in de muren van het treinstation Gare Montparnasse woont. Om te overleven moet hij geheimen bewaren en anoniem blijven. Maar wanneer hij een bijzonder meisje, Isabelle ontmoet, wordt zijn dekmantel in gevaar gebracht. Een cryptische tekening, notitieblok, gestolen sleutel, mechanische man en een verborgen boodschap van zijn overleden vader vormen de ingrediënten van het mysterie dat Hugo omringt. Deze prachtige 3D-film is een ode aan de vroege cinema, in het bijzonder het werk van de Franse filmpionier George Méliès (1861 - 1938). De hoofdrollen worden vertolkt door Asa Butterfield (Hugo Cabret), Chloë Grace Moretz (Isabelle), Ben Kingsley (Papa Georges), Jude Law (vader van Hugo) en Sacha Baron Cohen (Inspecteur Gustave).

Het prachtige jaren 30-decor van het Athénée Théâtre Louis-Jouvet aan de square de l'Opéra-Louis-Jouvet 7, fascineerde Martin Scorsese die hier meerdere malen filmde voor de magie-scène. In de Bibliothèque Sainte-Geneviève, place du Panthéon 10, ontdekken Hugo en Isabelle de geschiedenis van de film. Het grootste deel van de locaties van de film Hugo kon gemakkelijk worden ingevuld aan de hand van de illustraties in het boek 'The Invention of Hugo Cabret', van Brian Selznick, maar Scorsese moest een bibliotheek vinden die recht deed aan de onbegrensde fantasie van de auteur. Sainte-Geneviève bleek een prima keuze. Een andere niet te missen locatie is square Éduard VII waar verschillende straatscènes zijn opgenomen.

Mission Impossible; Fallout 6

Ondanks dat Tom Cruise als Ethan Hunt de wereld meer dan eens heeft gered, twijfelt men nog altijd aan waar zijn loyaliteit ligt. Zeker wanneer een missie niet helemaal gaat zoals het zou moeten gaan. En als gevolg daarvan dreigt er een nieuwe crisis, een nucleaire catastrofe. De CIA wil op dat moment ingrijpen en de chaos repareren, maar Ethan wil voor de zoveelste keer bewijzen dat hij het zelf kan. En dus is hij samen met zijn team van de IMF bezig met uit te zoeken waar het precies mis is gegaan en hoe hij de bad guys nu weer kan stoppen. Oude bekenden uit vorige films keren terug waaronder Rebecca Ferguson als Ilsa Faust, een voormalige MI6-agent die zich tijdens ‘Rogue Nation’ bij Hunt’s team voegde. Ook Sean Harris als Solomon Lane, meesterbrein achter een terroristische groep die bekend staat als The Apostels. Michelle Monaghan als Julia Meade, Ethan’s ex-vrouw. Alec Baldwin als Alan Hunley, voormalig CIA-directeur en later de nieuwe baas van het IMF. En natuurlijk de vaste leden van Hunt’s team, Ving Rhames als Luther Stickwell en Simon Pegg als Benji Dunn.

Prachtige luchtopnames van Parijs maar ook fraaie beelden van het Grand Palais, Palais Royal, Hôtel de Soubise in de Marais, het Trocadéro met een imposant uitzicht op de Eiffeltoren en last but not least spannende achtervolgingen door de straten van Parijs die je het best op de trailer uit 2018 kunt bekijken.

De place de Trocadéro met een prachtig uitzicht op de 'IJzeren Dame'

Als laatste wil ik je nog even wijzen op de mooiste bioscopen van Parijs:

La Pagode, rue de Babylone 57 bis (7^e – heropening 2020)

Le Louxor, op het kruispunt van de boulevard de Magenta, boulevard Barbès (18^e)

Cinéma Gaumont Opéra, boulevard des Capucines 2 (9^e)

Le Grand Rex, Boulevard Poissonnière 1 (2^e)

Cinéma du Panthéon (een van de oudste van de stad) 13 Rue Victor Cousin (5^e)

La Cinémathèque Française, rue de Bercy 51 (12^e)

Odeon Christine 21, rue Christine 4 – Saint Germain des Prés (6^e)

In de zomer zijn er openluchtfestivals: Cinéma au Clair de la Lune en Cinéma en plein air de la Villette.

Wil je Parijs beleven op meer dan 60 mythische filmlocaties lees dan het boek Parijs 3, 2, 1, Action van Barbara Boespflug en Beatrice Billon. ISBN 978-94-014-1796-9

Ongewoon Parijs

Als laatste nog een ‘interne’ mededeling. Sinds de release van mijn boek Ongewoon Parijs in  juni 2018 is het al toe aan zijn derde druk en daarom even niet leverbaar. Vanaf 15 november 2018 weer volop verkrijgbaar bij de goede boekhandels en online.