Volgens Garrigues hangt er al vanaf het begin een “soort
erotisch parfum” in en rond het Elysée, dat pas sinds 1848 fungeert als
presidentieel paleis. Het begint al in 1720, wanneer de graaf van Evreux zijn
intrek neemt in het nieuw gebouwde herenhuis. Nog diezelfde dag verbant hij
zijn steenrijke echtgenote ‑ wier
vader nota bene de bouw heeft gefinancierd ‑ naar
hun buitenhuis op de ‘boerenbuiten’, zodat hij in Parijs ‑ in zijn ‘paleis van plezier’ ‑ rustig zijn gang kan gaan met
zijn maîtresses. Bij de dood van de graaf van Évreux in 1753 kocht koning
Lodewijk XV het aan voor zijn maîtresse Madame de Pompadour. Ook latere
illustere bewoners hielpen de reputatie in stand houden: Caroline Murat
Bonaparte, zus van Napoleon, ontving er haar minnaars terwijl haar man elders
aan zijn trekken kwam. En later bleek dat tal van Franse presidenten hun macht
misbruikte en er tal van maîtresses op na hielden.
Hôtel Noir, "an
exclusive collection of your darkest fantasies" - Foto courtesy of J.
Konrad Schmidt ©
Nu zijn jullie gewend dat ik mijn blogs vul met talrijke
foto’s, maar dat gaat wat moeilijk met foto’s van escapades van diverse Franse
presidenten. Vandaar dat de fotografie verzorgt wordt door de Duitse
topfotograaf J. Konrad Schmidt. Konrad woont en werkt in Hamburg. Zijn
fotowerk: "Verleiding die zich kenmerkt door modieuze elegantie, een
ongekend gevoel voor erotiek, het spelen met licht en vormen", vind ik wel
passen bij dit onderwerp, Zijn modellen zijn min of meer gekleed of naakt,
prachtig gefotografeerd in kleur maar steeds vaker in zwart-wit. Serieus,
ingetogen, in zichzelf gekeerd, sensueel, uitdagend, maar altijd met een groot
gevoel voor stijl" aldus het BFF. Geen wonder dat hij geselecteerd werd
als volwaardig maar ook jongste lid van het gerenommeerde Duitse BFF: 'Der
Berufsverband Freie Fotografen und Filmgestalter', gevestigd in Stuttgart.
Konrad is met name gespecialiseerd in mode-, reclame- en lingeriefotografie en
won vele prestigieuze prijzen. De getoonde foto’s komen uit zijn boek Hôtel
Noir, deel 1 dat helaas is uitverkocht. All Photo's courtesy of J. Konrad
Schmidt ©.
"Wie immer schwarz/weiß, wie immer analog, wie immer
nah"; Foto courtesy of J. Konrad
Félix Faure
Maar nu weer terug naar het ‘Elysée. Het personeel van het
Elysée werd op 16 februari 1899 opgeschrikt door geschreeuw uit de ‘Salon
d’Argent’. President Félix Faure (1895 – 1899) was onwel geworden tijdens de
daad met een van zijn vaste maîtresses. Volgens een (aangedikte?) versie zat de
verkrampte hand van de president vast in de haardos van Marguerite Steinheil en
moest er een schaar aan te pas komen voordat de vrouw via een achterpoortje van
het presidentieel paleis naar buiten geleid kon worden. Enkele uren later
overleed Faure, die blijkbaar afrodisiaca nam, in het bijzijn van zijn vrouw en
dochter.
Valéry Giscard
d’Estaing
Andere affaires van
Franse presidenten. We zijn aanbeland in de Vijfde Republiek. Generaal
Charles de Gaulle (1959 – 1969) en zijn diepgelovige vrouw Yvonne koesterden
een diepe weerzin tegen politici die losjes omsprongen met de familiewaarden.
Ook bij zijn opvolger Georges Pompidou (1969 – 1974) was er geen overspel in
het spel. Dat laatste kon zeker niet gezegd worden van de ogenschijnlijk stijve
hark Valéry Giscard d’Estaing (VGE), die in 1974 president werd. Hij kreeg de
bijnaam ‘Valéry Folamour’ van Le Canard Enchaîné, een Frans satirisch weekblad,
na een nachtelijk auto-ongeval waarbij hij aan het stuur van een sportwagen zat
en vergezeld was van een jonge vrouw – een actrice wellicht en volgens de
geruchten de actrice Marlène Jobert.
Tijdens de weekends was Giscard vaak spoorloos en liet hij voor zijn
medewerkers een verzegelde brief achter waarin stond waar hij zich bevond voor
het geval er een urgentie was.
Hôtel Noir - Foto courtesy of J. Konrad Schmidt ©
“Giscard is het enige staatshoofd ter wereld van wie men
ongeveer zeker weet waar hij niet slaapt”, liet Maurice Couve de Murville (minister
van Buitenlandse Zaken van Frankrijk) zich ooit ontvallen. Vaak hield de
president zich op in een kleine studio in Parijs die een van zijn trouwe
medewerkers voor hem huurde – wat nu ‘mancave’ heet, was voor de Fransen toen
een ‘garçonnière’, een liefdesnestje. In zijn biografie van VGE schreef George
Valance al dat de president ‘zijn hele leven een zwak had voor actrices. En ook
voor prinsessen. En ook voor journalistes’. Jean Garrigues,
geschiedenisprofessor aan de universiteit van Orléans, noemt hem zelfs “de
eerste president van de Vijfde Republiek die zich overgaf aan de erotische
geneugten van de macht”. Hij zou zelfs een relatie hebben gehad met de vrouw
van de Centraal-Afrikaanse dictator Jean-Bedel Bokassa.
Hôtel Noir - Foto courtesy of J. Konrad Schmidt ©
In ‘Le Pouvoir et la Vie’, zijn autobiografie, doet Giscard
trouwens geen enkele moeite om zijn reputatie van ‘observator (en méér) van het
vrouwelijk schoon’ te ontkennen. Integendeel; hoe moeten we anders deze
opmerkelijke beschrijving van zijn toenmalige minister van Onderwijs, Alice
Saunier Séïté, begrijpen: “Ze neemt het woord, vlak bij mij, driekwart
gedraaid. Haar lichaam is gespierd, haar bewegingen katachtig, haar benen
gebruind. Plots bekruipt me een vreemde gedachte: als zij de liefde bedrijft,
zou ze dat met dezelfde heftigheid moeten doen”.
François Mitterand
Een van de bekendste affaires binnen de Franse politiek was
die van president François Mitterand met Anne Pigeot. Mitterand, president van
1981 tot 1995, was getrouwd met Danielle Gouze. Dit weerhield hem er niet van
een tweede gezin te starten. Zijn minnares Anne Pigeot woonde zelfs een tijd
bij hem in zijn ambtswoning. Samen kregen zij een dochter, Mazarine, nu een
bekende schrijfster. Om dit geheim te bewaken, zette Mitterrand illegaal de
antiterreureenheid van het Élysée in. Dit resulteerde in het beruchte scandale
des écoutes, waarbij journalisten en critici structureel werden afgeluisterd. Toen
het tijdschrift Paris Match in 1994 de affaire openbaar maakte, was Mitterrands
reactie: ‘Et, alors ?’,nou en ? Maar Mitterrand reeg als politicus maîtresses
aan elkaar, ook tijdens zijn veertien jaren in het Élysée. Het
leidde er tot een besmettelijke sfeer: ‘Onder Mitterrand was de sfeer in het
Élysée onvoorstelbaar libertijns. Iedereen besprong elkaar’, citeert Garrigues politiek
journaliste voor l'Express, Catherine Nay, die geen grote fan was van de socialist, zoals
blijkt uit haar boek ‘Souvenirs souvenirs’. Volgens de voormalige chauffeur en
lijfwacht van Mitterrand was diens appetijt zo groot dat sommige avonden op een
menu leken, met ‘een voorgerecht, een hoofdgerecht en een dessert’. En voor
alle duidelijkheid had de man het niet over de culinaire appetijt van de
president. Intieme vriendinnen die beroemd waren, zoals de zangers Dalida,
waren niet welkom op het Élysée, te riskant. Mitterrand ging haar zelf opzoeken
in haar huis in Montmartre.
Jacques Chirac
Ook president Jacques Chirac (1995 – 2007) was een bekende
‘womanizer’ die er een aparte studio op nahield. Journalistes, medewerksters,
zelfs een enkele vrouwelijke minister vielen als een blok voor zijn
ontegensprekelijke charme. “Hij zou zelfs een geit hebben kunnen verleiden”,
zei fotografe Bettina Rheims, toen ze in 1995 zijn staatsieportret maakte. Zijn
niets aan de verbeelding overlatende bijnaam ‘Monsieur 3 minutes, douche
comprise’ kreeg hij trouwens van een van zijn maîtresses. Op een ervan werd hij
tijdens zijn premierschap van 1974 tot 1976 zo smoor dat hij overwoog te
scheiden van zijn vrouw Bernadette de Coursel. Het was handig dat het om een
journaliste ging – zo kon ze hem vergezellen op buitenlandse reizen. Tijdens
een staatsbezoek naar India werden de twee samen gefotografeerd, waarna de
journaliste, Jacqueline Chabridon, in de pers per ongeluk werd genoemd als zijn
echtgenote. Toen zijn medewerkers in 1976 vernamen dat het tijdschrift ‘Le
Nouvel Observateur’ op het punt stond te onthullen dat Chirac een ‘garçonnière’
in Parijs had, slaagde zijn entourage erin de publicatie tegen te houden en
werd besloten dat het tijd was een streep onder de affaire te trekken om
politieke schade te vermijden. Chirac belde de journaliste op en zou daarbij
gezegd hebben: “Men kan avonturen hebben, maar men moet altijd terugkeren naar
de grot”.
Als president zette hij zijn veroveringen voort. Volgens
zijn toenmalige chauffeur was Chirac niet te bereiken de avond in augustus 1997
waarop de Britse prinses Diana om het leven kwam in Parijs – hij verbleef bij
de actrice Claudia Cardinale. Bernadette Chirac was op de hoogte van het gedrag
van haar man, maar kon niet anders dan zijn gedrag dulden: “Ik ken niet al de
maîtresses van mijn man. Maar wat me deugd doet, is dat ze allemaal even lelijk
zijn geworden als ik vandaag, liet ze zich ooit ontvallen.”
J. Konrad Schmidt ©. Zijn fotowerk: "Verleiding die
zich kenmerkt door modieuze elegantie, een ongekend gevoel voor erotiek, het
spelen met licht en vormen"
Nicolas Sarkozy
Sarkozy was de eerste president die uit de echt scheidde
maar ook de eerste die vader werd in het Élysée – er is over Nicolas Sarkozy,
president van 2007 tot 2012, weinig liederlijks bekend, of het zou moeten zijn
dat hij het toch wel héél erg goed uit de media wist te houden….
Heel even was er wel wat gegniffel toen hij voor de
camera’s zijn relatie met Carla Bruni bevestigde met de woorden: “Met Carla “C’est
du sérieux!”. Wist hij veel dat de Fransen dankzij haar wat later te weten
zouden komen dat hun president wellicht ‘iets’ heeft gehad met Rachida Dati.
Die werd in 2002 zijn raadgever (hij was toen nog minister), ging als vriendin
des huizes een paar keer mee op vakantie met haar ‘baas’ en diens vrouw Cécilia
en werd in 2007 de woordvoerder van de latere president. Al snel na zijn
verkiezing viel het op dat Rachida Dati almaar vaker Cécilia verving bij
officiële gelegenheden. Toen het koppel scheidde, werd de link snel gelegd. Of
het klopt, is moeilijk te zeggen, maar wat later deed het verhaal de ronde dat
Carla Bruni bij haar eerste ontmoeting met Dati in het Elysée de presidentiële
slaapkamer zou hebben getoond met de boodschap: “Daar had jij maar al te graag
gelegen, niet?” Enkele maanden later werd Dati als minister van Justitie de
laan uitgestuurd.
François Hollande
François Hollande (2012–2017) werd altijd voorgesteld als
een staatsman zonder charisma. Zijn liefdesleven had in ieder geval nooit
geleid tot veel reuring. Hij had 30 jaar lang een relatie met Ségolène Royal,
evenals hijzelf een kopstuk uit de Parti Socialiste. Met haar heeft hij vier
kinderen. In 2007 liep hun relatie stuk, waarna Hollande troost vond bij journaliste
Valérie Trierweiler. Maar dan is daar opeens Julie Gayet...
“Op een dag zette een stormachtige liefde mijn
leven in vuur en vlam. Hij had vier kinderen. Ik had er drie. We besloten om
samen te gaan wonen. Maar de politiek is een allesverslindende passie. François
Hollande, die van ver kwam, werd tot president van de Republiek gekozen. Ik
werd meegesleurd in zijn kielzog. Macht is een beproeving voor degene die haar
uitoefent, maar ook voor zijn naasten. In het Élysée voelde ik me vaak niet op
mijn plaats. Het kleine meisje opgegroeid in een Franse achterstandswijk als
first lady: er klopte iets niet. Ik vernam de ontrouw van de president via de
pers, net als iedereen. De foto’s gingen de hele wereld over terwijl ik in het
ziekenhuis lag, onder kalmeringsmiddelen. En de man van wie ik hield, maakte
het uit via een persbericht van achttien woorden dat hij zelf aan AFP (Agence
France-Presse) had gedicteerd, alsof het een staatsaangelegenheid betrof. Alles
wat ik in dit boek schrijf, is waar. Als journaliste voelde ik me in het Élysée
soms alsof ik verslag deed. En ik heb te veel geleden onder leugens om er zelf
ook een te vertellen”.
Valérie
Trierweiler.
Hôtel Noir - Foto courtesy of J. Konrad Schmidt ©
Emmanuel Macron
En Emmanuel Macron? (2017–heden) “Die zou daar in deze
#MeToo-tijden niet langer mee wegkomen. Er was een tijd dat de Fransen lachten
met de bed strapatsen van hun presidenten. Die toegeeflijkheid tegenover hun
presidenten-verleiders, rokkenjagers, zeg maar ‘roofdieren’, getuigde van de grote
ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vandaag is zoiets ondenkbaar”, aldus
Jean Garrigues, die er wel fijntjes op wijst dat Macron niet aarzelt om zijn
liefdesrelatie met zijn 25 jaar oudere gewezen lerares Brigitte te exploiteren
tot een knap staaltje van ‘storytelling’.
Het enige wat we weten is dat Emmanuel Macron als
zestienjarige tiener in 1993 een erotische roman met in de hoofdrol zijn lerares
Brigitte schreef, (zijn latere vrouw). Dit is een hoogst opmerkelijke passage
in 'Brigitte Macron, l'affranchie' (vrij vertaald: Brigitte Macron, de
vrijgevochtene), de allereerste biografie over Frankrijks Première Dame die verscheen
op 17 januari 2018.
Als middelbare scholier op een jezuïetencollege in zijn
thuisstad Amiens kreeg Macron nooit les van de 25 jaar oudere Brigitte
Trogneux. Hij zit wel in de klas met een van haar dochters. Brigitte regisseert
de schooltoneelstukken en leert zo de innemende Macron kennen. Hij is vijftien
en stapelverliefd op de lerares Frans. En ook Brigitte valt voor hem. Zij is
onder de indruk van Macrons intelligentie, zal ze later verklaren. Het zou nog
tot 2007 duren vooraleer zakenbankier Macron en Brigitte in het huwelijksbootje
stappen.
Hôtel Noir - Foto courtesy of J. Konrad Schmidt ©
In Franse politieke kringen was het lange tijd de unieke norm dat het privéleven van een president buiten de media bleef. Het Franse volk zag buitenechtelijke affaires traditioneel niet als een diskwalificatie voor het ambt. De publieke bekentenis van Nicolas Sarkozy (“Avec Carla, c’est du sérieux”) en de foto’s van François Hollande die op een moto naar de actrice Julie Gayet snorde, deden deze presidenten meer kwaad dan goed. De stabiele relatie tussen huidige president Emmanuel Macron en zijn vrouw Brigitte past in dat nieuwe normaal.
In Le Figaro Magazine van begin dit jaar getuigde een butler met veertig dienstjaren op de teller met enige spijt dat de erotiek weg is uit het Élysée. “Het is de eerste keer dat we medewerkers zoveel zien werken. We vervelen ons stierlijk. Niemand bedrijft nog de liefde! Vroeger moest je twee of drie keer op de deuren kloppen voor je zeker was dat je niemand in een delicate houding stoorde”. Een andere anonieme medewerker formuleerde het zo: “Met dit presidentschap is alle libido van de macht in de redactie van technische nota’s gekropen”.
Of de geruchten over de vermeende affaires van de Franse
presidenten kloppen, lijkt even moeilijk te achterhalen als het berekenen van
overspelcijfers in Frankrijk, waar buitenechtelijke relaties haast deel lijken
uit te maken van de cultuur. Er blijken namelijk opvallend grote verschillen te
zijn in de onderzoekscijfers naar overspel. 3 tot 25 procent van de Franse
vrouwen en 11 tot 39 procent van de mannen zouden hun partner bedriegen.
The End - Hôtel Noir - Foto courtesy of J. Konrad Schmidt ©.
Bronnen:
Jean Garrigues: ‘Une histoire érotique de l'Elysée - de la Pompadour aux paparazzi’.
Diverse internationale dagbladen.
Anton Noë, Nederlanders.Fr.
Konrad Schmidt; Hôtel Noir.
Foto’s courtesy of J. Konrad Schmidt ©.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten