Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

dinsdag 14 januari 2014

TOLBIAC EN BERCY - HET NIEUWE PARIJS (DEEL 1)

Wie op zoek is naar vernieuwing vindt die zonder moeite in het 13e arrondissement. Een wijk in beweging of zoals de Fransen zeggen: "Un quartier qui bouge". Wie op een actuele kaart van Parijs kijkt ziet rond de nationale bibliotheek een groot wit gebied gemarkeerd met 'secteur en traveaux'. Zo'n twintig jaar geleden begon men hier met de herinrichting van deze zone, Tolbiac genaamd. En deze werkzaamheden gaan nog door tot 2025. De opening van de Bibliothèque National de France in 1995  en de aanleg van metrolijn 14 was het startsein voor het grootste project op het gebied van stadsvernieuwing in Parijs sinds baron Haussmann.  De bouw van lijn 14 de Météor, wat staat voor; Métro Est-Ouest-Rapide, duurde van 1989 tot 1998 en was de eerste volautomatische metrolijn van Parijs. Deze metro rijdt geheel computergestuurd en zonder machinist van het station Saint Lazare naar de Bibliothèque Francois Mitterand. Ik adviseer u deze metrolijn te nemen aan het einde van onze wandeling. 

Wandeling
Onze wandeling begint vanaf het metrostation Gare Austerlitz (ligne 5, 10 en RER C). Op deze plaats werd reeds in 1840 een treinstation gebouwd voor de spoorlijn naar Corbeil.  Het huidige gebouw werd gebouwd tussen 1862 en 1870 met een metalen overkapping van 51,5 m breed en 280 m lang. In 1870 tijdens de belegering van Parijs, werd het gebouw gebruikt voor het vervaardigen van luchtballonnen, waarmee men uit de belegerde stad kon ontsnappen. Nu heeft dit kopstation een rechtstreekse treinverbinding met Barcelona, Limoges, Madrid en Toulouse. 
 
De overkapping van Gare Austerlitz gebouwd tussen 1862 en 1870
 
Les Docks en Seine
We begeven ons naar het stadsdeel rechts naast de Gare Austerlitz naar de zuidoever van de Seine. Aan deze zijde van de Seine ziet u een futuristische constructie van groen getinte glasplaten, die als een gifslang langs het gebouw kronkelt. Door de weerspiegeling van het groene glas kleurt de Seine smaragdgroen. Les Docks - Cité de la Mode et du Design is ontworpen door het architectenbureau JAKOB+MACFARLANE; de Franse architect Dominique Jakob en de Nieuw-Zeelander Brendan Macfarlane en heeft nu al de bijnaam de "groene gifslang". Het is gebouwd rondom het karkas van de oude entrepots van het treinstation Austerlitz (les Magasins Généreaux d'Austerlitz). Kosten grofweg zo'n 44 miljoen euro. 4 Etages met een totale oppervlakte van 14400 m². 
 
Les Docks en Seine
 
De gedeeltelijke opening vond plaats in het voorjaar van 2011 en een jaar later (13 april 2012) is het eindelijk voor het publiek geopend. Een derde van het gebouw is in gebruik als expositieruimte, inclusief studio’s voor muziekproducties, cafés, restaurants, mode- en designwinkels. Op de begane grond vindt u diverse mode- en designwinkels en twee restaurants. M.O.B. overgewaaid uit New York, het eerste vegetarische burgerrestaurant in Parijs. Restaurant Wanderlust; een lang gekoesterde wens van drie vrienden (Fouad Ezzitouni, Olivier Grandclaude en Ahmed Chaoui). Sinds zijn opening in 2012 'the place to be'. Een moderne bistro met een terras van 1600 m2 dat uitzicht biedt over de Seine. Zowel overdag als 's nachts geopend.  

Het Institut Français de la Mode (IFM) is verdeeld over drie etages. Op de tweede etage een museum annex expositieruimte. Op de bovenste etage is een park aangelegd met een fantastisch uitzicht over de Seine en het Parc de Bercy. Verder het restaurant Nüba en nachtclub annex lounge bar, genaamd 'Moon Roof'. Inmiddels de tweede nachtclub van 'Le Baron' Lionel Bensemoun. 

Genoten van een petit café en het fraaie uitzicht over Parijs, dan begeven we ons weer naar de quai Austerlitz waar we de trappen naar beneden nemen bij de Pont de Bercy. Aan de overzijde ziet u het futuristische gebouw van Le Ministère de l'Économie et des Finances. Toen besloten werd het Musée du Louvre uit de breiden betekende dit ook dat het ministerie van Financiën uit de Richelieu-vleugel moest vertrekken. De boten aan de onderzijde van het ministerie dienen ervoor dat de minister van Financiën en zijn topambtenaren de Assemblée Nationale (de Franse Tweede Kamer) filevrij, over het water kunnen bereiken.
 
 
Voor u ziet u het drijvend zwembad Joséphine Baker dat in 2006 openging. Het bad is aangelegd op een boot en maakt het mogelijk om vlak boven de Seine te zwemmen. Het glazen plafond kan in de zomer in zijn geheel open. Het zwembad meet 25 x 10 meter en heeft een zonnedek met 300 plaatsen. Het zwembad is gevuld met gefilterd en gezuiverd Seinewater. 

Vervolgens passeren we de futuristische voetgangersbrug, de Passerelle Simone-de-Beauvoir, de 37e brug van Parijs. Een knap staaltje techniek en vormgeving van de architect Dietmar Feichtinger. 190 meter lang en overbrugt de Seine zonder enige pijler. De brug is gebouwd in de Elzas en over het water naar Parijs vervoerd, waar ze midden in de nacht in een paar uur werd gemonteerd. De Parijzenaars noemen haar 'la lentille', de lens, vanwege de twee elkaar kruisende bogen die het geheel de vorm van een oog geven. Aan de overzijde bevindt zich het 12e arrondissement en het Parc de Bercy, maar daarover later meer. 
 
Passerelle Simone-de-Beauvoir, de 37e brug van Parijs - Photo courtesy of Robert Munoz Paris Cityscapes
 
Eerst gaan we op weg naar de grootste bouwkundige trekpleister van de Paris Rive Gauche, het project dat François Mitterand vlak voor zijn dood in 1996 nog wel heeft ingewijd maar niet meer officieel heeft kunnen openen. In augustus 1989 won de toen 36 jarige architect Dominque Perrault de architectuurwedstrijd voor de bouw van de Bibliothèque Nationale de France (BNF). Vier torens in de vorm van een open boek en het duurste project van 'les Grands Traveaux' van François Mitterand, zo'n slordige 1,2 miljard euro. Elke toren is 80 meter hoog en heeft 22 verdiepingen. De vier torens kregen poëtische namen: Toren 1 - Tour des Temps (Toren van de Tijd), Toren 2 - Tour des Lois (Toren van de Wetten), Toren 3 - Tour des Nombres (toren van de Getallen) en Toren 4 - Tour des Lettres (Toren van de Brieven). Alle torens zijn voorzien van een speciale bescherming tegen invallend zonlicht. 7 cm. dik glas, dan opnieuw dik glas en dubbelzijdige houten zonweringen. Binnenin wordt de temperatuur constant op 18°C gehouden en de luchtvochtigheid op 55%. 450 km rekken zorgen voor een opslag van 15 miljoen boeken. 8 km rails en 300 wagentjes zorgen voor het transport van alle documenten. Per jaar komen hier zo'n 1 miljoen bezoekers. De vier torens omsluiten een bijzondere binnentuin, die het beeld oproept van een kloostergang waar de monniken kwamen mediteren. Eigenlijk is het eerder een stukje bos dan een tuin en dan nog een bos waar je niet in mag en alleen van boven mag bekijken. Jammer maar toch weer heel bijzonder. De 200 dennenbomen werden overgeplaatst van het forêt de Normandië. Het onderbos bestaat uit heide, varens en wilde aardbeien. Het uitgestrekte rechthoekige binnenplein is bedekt met hardhout van de tabebuia. Het hout heet in Nederlands 'Surinaams groenhart'. Ook vanuit het binnenplein heeft u weer fraaie vergezichten over het 12e arrondissement. 
 
Het duurste project van François Mitterand; de Bibliothèque Nationale de France
 
Aan de oostzijde van de bibliotheek aan de rue des Frigos 19, een zijstraat van de rue Neuve Tolbiac de Frigos, de voormalige koelhallen van Parijs. Het immense industriële gebouw met een soort van watertoren op de hoek deed vroeger dienst als stalling voor de koelwagons die afkomstig waren vanuit het Gare d'Austerlitz. Na de verhuizing van de voedselhallen naar Rungis werden deze hallen overbodig. Nu wordt dit reusachtig vervallen koelpakhuis gebruikt door 90 kunstenaars en musici. Eens per jaar, in de maand mei, wordt hier open huis gehouden tijdens de 'Portes Ouvertes'. Er zijn rondleidingen maar... hiervoor kunt u alleen online reserveren op les frigos.com 

We keren terug naar de Seinekade. Aan de waterkant liggen drie aken. 'Le Batofar' een oud lichtschip met vuurtoren, is net als 'Le Petit Bain' eigendom van Ricardo Esteban, die hier al aanwezig was met een restaurant in de tijd dat dit gebied een No Go area was. U vindt er concertzalen, een club,  restaurants en heerlijke terrassen. De muziek is voornamelijk electro, techno en hip-hop. Populair zijn de evenementen na zonsopkomst op iedere eerste zondag van de maand. De andere geheel met planten overdekte boot 'El Alamein' heeft in zijn ruim ook een concertzaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten