GALERIE - MUSÉE BACCARAT

We begeven ons naar het 16e arrondisse-ment voor een bezoek aan het "palazzo" van de puissant rijke erfgename van de Markies de Sade: Madame La Vicon-tesse de Noailles. Tot 1971 was dit de "Place to Be". Trefplaats voor intellectueel Parijs, de Beau Monde bestaande uit cineasten, kunst-schilders, schrijvers en musici. De plek bij uitstek voor het Musée Baccarat dat in 2003 verhuisde vanuit de rue de Paradis naar dit schitterend gelegen herenhuis aan de place des Etats-Unis. 

Prachtig gepositioneerd tussen de place Charles de Gaulle en het Palais de Chaillot.

De geschiedenis van Baccarat gaat terug tot in 1764, toen Koning Lodewijk XV toe-stemming  gaf om een glasfabriek op te richten in het plaatsje Baccarat in het oosten van Frankrijk. In het begin werden er venster- ramen, spiegels en glas- serviezen vervaardigd. In 1816 begon men met de productie van kristal.  Als hofleverancier van glasserviezen, kande- laars, karaffen en natuurlijk parfumflesjes aan het Franse koningshuis en staatshoofden over de hele wereld, volgde snel een vestiging in Parijs.

De Franse designer en binnenhuisarchitect Philippe Starck kreeg in 2003 carte blanche voor de inrichting van het museum. Een monumentale trap met ledverlichting in de vloerbedekking brengt je naar de bovenverdieping waar het museum is gevestigd. Let even op de kristallen stoel naast de trap, natuurlijk een ontwerp van mijnheer Starck zelf. Vervolgens kijk je naar boven naar de immense draaiende kroonluchter. Welkom in het huis Baccarat. Je betreed ruimtes met namen als "Folie des Grandeurs, l'espace Alchemy  en l'espace Au delà de la Transparence". 

Niet vergeten om een bezoek te brengen aan de "Christal Room", de voormalige eetzaal van Gravin Marie-Laure de Noailles. Een adembenemend designrestaurant dat 's middags open is voor lunch en 's avonds voor diner. Prachtig interieur met spiegels en (zwart) kristallen kroonluchters. Een absolute aanrader, zelfs de toiletten zijn sprookjesachtig. Last but not least de Boutique; de mond open van verbazing en handen diep in de zakken - kijken en vooral niets aanraken. Tussen de vele musea in de stad neemt het Parijse hoofdkwartier van de beroemde kristalproducent een bijzondere plaats in. 

Galerie-Musée Baccarat, Place des Etats-Unis 11, metro Boissiere of  Kleber. 
(De foto is dit keer niet van mijzelf maar van Claude Weber)

COUR DE ROHAN

Mocht u net als ik ook geen band hebben met het oh zo toeristische Quartier Latin gevuld met neptenten, dan neem ik u mee naar een stukje middeleeuws Parijs net tegenover deze wijk. Tijdens de wandeling kom je prachtige restanten tegen van dit rijke verleden. Elegante burgerhuizen met lage deuren en hoektorentjes, pittoreske binnenplaatsjes, oude stadsmuren die je een idee geven hoe het oude Parijs er moet hebben uitgezien.  Via de rue Saint André des Arts (metro St Michel) lopen we in westelijke richting. Bijna aan het einde van de straat aan de linkerkant loopt de deels overdekte Cour du Commerce Saint-André, gebouwd in 1776 op een voormalige tennisbaan. Toen nog jeu de paume, de voorloper van tennis. Rechts de achterzijde van het oudste café van Parijs, Le Procope, geopend in 1686. Hier schonk een zekere Francesco Procopio dei Coltelli een nieuw, modieus drankje, dat men café noemde. Tegenover Le Procope bevindt  zich een poort (voie privé). Achter deze poort vindt u een drietal binnenplaatsen die u terug brengen naar voorbije eeuwen. La cour de Rohan met een toren nog intact, als onderdeel van de omwalling van Parijs, gebouwd door Philippe-Auguste. Door de volgende poort, met links en rechts een "pas-de-mule": Stenen bedoeld om gemakkelijk een paard te kunnen bestijgen. Het derde binnenhofje met een oude put omgeven door elegante huizen. Het lijkt of de tijd hier stil is blijven staan. We keren terug naar de Cour du Commerce Saint-André. Op nummer 9, nu Bistro 1900 woonde dokter Guillotin de uitvinder van de Guillotine. De poort naast de ingang van de bistro komt uit op de altijd bruisende carrefour de Buci. Vol met winkels, restaurants en gezellige terrassen. Vergeet ook niet rue de Seine met haar prachtige galeries en de belangrijke trendy zijstraten, waaronder de rue Jacob en de rue Bonaparte. Saint-Germain-des-Prés op zijn best.

Cour de Rohan, rue du Jardinet 4, metro Odeon.

AU ZINC

De fototentoonstelling in Parijs; Memoire de Zinc inspireerde mij tot het schrijven van deze blog. 25 prachtige foto's van stamgasten door  Gérard Lavalette in Galerie Marges, rue Jules Vallés 3.

In Parijs sla ik het ontbijt altijd over. Niet gezond hoor ik u denken. Maar begrijp mij goed, ik sla het ontbijt  altijd over in mijn hotel. Ik heb geen zin om 15 tot 20 euro neer te tellen voor een overmatig ontbijtbuffet. Bij elk hotel, vrijwel op iedere hoek van de straat is een buurtcafé of een café tabac. Wat is er authentieker dan de dag te beginnen met koffie en een verse croissant of een heerlijke pain au chocolat. Aan de bar is het goedkoopst. In Parijs kent men drie tarieven; au bar is vaak de helft minder in vergelijking met bediening aan een tafeltje. Kiest u voor het terras dan bent u nog een fractie duurder uit. Aan de bar of  "autour du zinc" ontmoet je altijd mensen waar het lijkt of ze uit een heel andere tijdzone komen. Ik sta wakker te worden boven mijn eerste espresso en naast mij gehuld in blauwe overals zitten ze al aan het bier of "un café-deux calvas": Eén slok koffie tegenover een glaasje calvados. De zinc is dè communicatieplaats bij uitstek. Hier komt iedereen uit de buurt samen voor een praatje. Alleenstaanden vinden hier aanspraak en vreemdelingen krijgen goede raad. Genietend van dit dagelijkse schouwspel valt mijn oog op een stempel in de bar. "Comptoirs en Etain", Atelier Nectoux Paris. Een bedrijf dat al jaren Parijs voorziet van prachtige bars, geheel traditioneel gemaakt van een legering bestaande uit 60% "Claire Etoffe" of zoals de Parijzenaars het noemen; zinc. Voorzien van een prachtige patina onveranderd sinds 1900. Vele fotografen vonden hun inspiratie aan de bar. Brassai in zijn boek Paris by Night, of René Jacques, Peter Turnley, Ralph Gibson en Jeanloup Sieff die in 1975 de prachtige foto maakte van Le Café de Flore tôt le matin, Café de Flore vroeg in de ochtend.  Allemaal te vinden in het fotoboek Paris Mon Amour.

Bij het verlaten van het café valt mijn oog op een bord met de tekst: L'eau est ici réservée pour faire cuire les pommes de terre. Hier wordt water alleen gebruikt om aardappelen te koken. Dit wordt weer een mooie dag!

GA TOCH FIETSEN!

Parijs is een stad met een gewichtig verleden. Er is werkelijk geen andere stad ter wereld waar het verleden vuriger gekoesterd wordt dan in deze stad. De herinrichting van Parijs onder Haussmann ging volgens strenge bouwvoorschriften, waarin ieder bouwkundig element stond omschreven; van overhang, tot deur-, raam-- en poortbreedte.  Uit die tijd stammen ook de “collonnes”, of de Morris-zuilen. Gabriël Morris waarnaar de reclamezuilen zijn vernoemd, verwerft in 1886 de concessie. Prachtige zuilen waarop theaterstukken werden aangekondigd.  Gelukkig bestaan ze nog steeds, ondanks een poging in 2006 van de toenmalige burgemeester Bertrand Delanoë om de zuilen te laten verwijderen. In dat jaar financiert het internationale publiciteitsbedrijf JC Deceaux, in ruil voor de concessie van 1600 reclameborden, een miljoenenproject: "De Velib". ruim 20.000 fietsen op 1450 punten in Parijs. Nooit verder dan 300 meter lopen vind je een Velib fietsverhuurstation. Mocht een van de verhuurstations leeg zijn dan vind je op de informatiepaal altijd een plattegrond naar het dichtstbijzijnde verhuurstation. Parijs wordt ook steeds fietsvriendelijker. Inmiddels zijn er over een lengte van 220 km fietspaden aangelegd. Toeristen kunnen een dagabonnement nemen voor slechts 1 Euro per dag en 5 Euro voor de hele week. U moet wel in het bezit zijn van een creditcard want er wordt een borg gevraagd van 150 Euro. Op de allereerste dag waren de huurfietsen al meer dan 300.000 keer gebruikt.

Voor de echte fietsers onder ons, ik moet bekennen meer het type wandelaar te zijn, zijn er een tweetal leuke Parijse fietsboekjes die ik zeker kan aanbevelen: "Parijs per fiets"; fietstochten door Parijs voor de echte liefhebber door Joke Radius. Een handig boekje met fietsroutes voorzien van duidelijke Michelin routekaartjes en interessante toeristische tips. Een zeer handzaam boekje juist voor op de fiets. (ISBN 9080440221). "Fietsen en wandelen in Parijs" door Hugo Rosseels. 5 originele fietsroutes voorzien van vele foto's. (ISBN 9789490783150).

Nog enkele tips: Belangrijk om te weten is dat de Parijse automobilist zeer weinig rekening houdt met de fietser en dat de politie in Parijs een stuk strenger is dan die in bijvoorbeeld Amsterdam. Je mag niemand achterop nemen. Niet op het trottoir rijden en niet telefoneren op de fiets. Fietskaarten van Parijs kun je ook gratis downloaden in pdf-format. Zoek even via Google op het trefwoord Paris Carte Cyclable. 

Voor nog meer informatie www.velib.paris.fr - www.fietsenparijs.nl

LE BAISER - DE KUS

Een foto die al miljoenen keren gereproduceerd is en voor veel mensen als hèt symbool van verliefdheid geldt, is "Le Baiser de l’Hôtel de Ville" of De Kus voor het I'Hotel de Ville van de beroemde fotograaf Robert Doisneau.  Één van de originele afdrukken in het bezit van de kussende vrouw op de foto; Françoise Bornet, is in 2005 geveild door het Parijse veilinghuis Drouot voor 155.000 euro. De foto werd gemaakt in 1950.

Maar veel eerder was een kus al hèt symbool van verliefdheid. Tussen 1879 en 1892, zo'n 13 jaar lang, beleefde de beeldhouwer Auguste Rodin een tumultueus en amoureuze verhouding met zijn 24 jaar jongere leerlinge Camille Claudel. Zij inspireerde hem in 1886 tot "Le Baiser" (De Kus). Twee geliefden versmolten in een oneindige omhelzing.

De Franse staat verleende Rodin in 1880 de opdracht voor de monumentale deur van een nieuw te bouwen museum voor toegepaste kunst. "La Porte de l'Enfer" (De Hellepoort) zou het werk gaan heten, maar net als het museum,  is de poort nooit in zijn geheel afgemaakt.  Echter verschillende beroemde losse beelden zijn ontwerpen afkomstig van de Hellepoort. Het meest bekende beeld is  "De Denker" maar ook De Kus is afkomstig van de Hellepoort. Veel werken van Rodin, in brons, marmer, terracotta en gips, zijn te bewonderen in het onlangs door Pierre Faloci gerenoveerde musée Rodin beter bekend als het elegante Hôtel Biron. In het begin van de 20e eeuw installeerde Rodin er zijn atelier en woonde er tot zijn dood in 1917. De Franse staat kocht het gebouw en maakte er geheel volgens de wensen van Rodin een museum van. Veel werken staan opgesteld in de prachtige boomrijke tuin ingericht als openluchtgalerie. Een ware oase in de stad gelegen in de schaduw van Les Invalides, het graf van Napoleon. Rue de Varenne 77, metro Varenne.

HISTORIAL CHARLES DE GAULLE

Op 22 februari 2008 opende Nicolas Sarkozy een gedenkplaats voor zijn illustere voorganger Charles de Gaulle. Het Historial Charles de Gaulle is niet zomaar een museum maar een audiovisueel monument. Onder de binnenplaats “Cour de la Valeur” van het Hotel des Invalides bevindt zich een hightech, interactief museum met een auditorium van 2500 m² dat plaats biedt aan 200 mensen. Omgeven door vijf schermen van elk 60 m² wordt de bezoeker meertalig geleid langs de belangrijkste merite van deze grootse Franse staatsman, die zijn lot meer dan dertig jaar lang heeft verbonden aan dat van Frankrijk en de wereld. Het eerste Franse staatshoofd wiens carrière volledig is verfilmd en gefotografeerd. Rondom het auditorium ontvouwt zich een permanente tentoonstelling: De Ring van de Geschiedenis, een artistieke installatie ontworpen als cirkelvormige muren van glas die door middel van beelden en licht het erfgoed van De Gaulle symboliseren.

De man die de nederlaag van 18 juni 1940 ontkende de leiding op zich nam van het leger van de vrije Fransen. Zijn woorden “Frankrijk heeft een slag verloren, niet de oorlog”, werden enkele jaren later de waarheid. De bevrijder van de natie op 26 augustus 1944. Hij sprak de volgende woorden uit: “Parijs; gekrenkt, Parijs; gebroken, Parijs; gemarteld maar bevrijd. Parijs, bevrijd door zijn volk, met de hulp van het Franse leger, met de hulp en de steun van heel Frankrijk, Frankrijk als geheel, het ware Frankrijk, het eeuwige Frankrijk!”. De Gaulle als groots staatsman en stichter van de vijfde republiek. 

In 1970 op bijna 80-jarige leeftijd stierf hij onverwacht thuis in Colombey-les-Deux-Églises. Hij werd op het plaatselijke kerkhof begraven naast zijn dochter Anne, die op jonge leeftijd overleden was. Eerder had hij alle onderscheidingen en eerbewijzen waaronder een staatsbegrafenis en standbeelden afgewezen. In Parijs werd hij geëerd door de place de l’Étoile om te dopen tot place Charles de Gaulle. Het vliegveld in Roissy is naar hem vernoemd. Nadat de familie het verzet tot enig eerbetoon had opgeheven werd op de Champs Élysées in het jaar 2000 een standbeeld van hem onthuld. Het was Jacques Chirac die het initiatief nam voor het Historial Charles de Gaulle.

Historial Charles de Gaulle is op maandag gesloten.

Hôtel national des Invalides, rue de Grenelle 129.

CARRÉ SAINT-LOUIS

Ingesloten tussen rue de la Grange aux Belles, rue Juliette Dodu, avenue Claude Vellefaux, rue Alibert en de rue Bichat ligt het meer dan 400 jaar oude ziekenhuis Saint-Louis (Hôpital Saint-Louis). De eerste steen werd gelegd door koning Henri de IV en vernoemde het ziekenhuis naar Saint Louis om dat die aan de pest was overleden. Het gebouw werd gefinancierd uit een deel van het koninklijk monopolie op de handel in zout. We schrijven de 16e en 17e eeuw. De Zwarte Dood  ook wel bekend als de oosterse pest of builenpest, ontleende haar naam aan het oosten. Verondersteld werd dat de ziekte ontstaan was in het oosten en vanuit Nederland naar Londen en Parijs was gebracht. Dit ziekenhuis, gelegen buiten de stad, diende om het Hôtel Dieu op Ile de la Cité in tijden van de pest  te ontlasten.  Midden in de nacht werden de zieken, herkenbaar aan een zwarte tong,  ontstoken builen, klierzwellingen en zwarte vlekken, met karren en kruiwagens vervoerd. Oorspronkelijk had het Hôpital Saint-Louis slechts 300 bedden. Als de pest woedde, deelden twee of drie slachtoffers een bed. Tussen de epidemieën door werd het ziekenhuis gebruikt als verblijf voor bedelaars en vagabonds. Van 1731 tot 1740 als tarweopslag en sinds 1773 is het ziekenhuis permanent gebruik en een van de 22 openbare ziekenhuizen binnen de grenzen van Parijs. Aan de pest heeft het ook zijn specialisatie te danken. Het was het eerste ziekenhuis in de wereld gespecialiseerd in Dermatologie. 

Het oude gedeelte lijkt sinds zijn bouw in 1607 praktisch onveranderd. In het centrum een prachtige binnentuin met veel bomen, gras, verharde paden en bloemperken. Het Carré Saint-Louis, omgeven door gebouwen opgetrokken uit natuursteen en baksteen met steile daken en dakkapellen. De tijd lijkt hier stil te staan. Deze voor Parijs bijzondere bouwstijl is ook te zien op de place Dauphine en de place des Vosges.  Dit nauwelijks bekende complex uit de 17e eeuw is een bezoek meer dan waard. Bezoek ook de kapel, open op woensdag, donderdag en vrijdag van 14.30 uur tot en met 16.30 uur. In het weekend is de binnentuin niet toegankelijk. (Metro Goncourt, lijn 11) 

Liefhebbers kunnen nog een bezoek brengen aan het Musée des Moulages Dermatologiques (museum van dermatologische afgietsels) binnen de muren van het Hôpital Saint-Louis. Een buitengewone ervaring, maar zeker niet een die ik zou aanraden aan iedereen! Het zicht dat u begroet als u de deuren open duwt is opmerkelijk. Een grote rechthoekige kamer met aan alle vier de kanten een dubbel niveau van houten vitrines met letterlijk duizenden afgietsels. De vroegste dateert uit 1867 en de meest recente 1958 maar alle delen zijn gruwelijk gedetailleerd. De collectie bevat volledige hoofden, mond, tongen, neuzen (of gebrek aan), armen, voeten... en meer intieme delen van het lichaam. Voor een bezoek wendt u zich tot:  biblio.dermato@sls.aphp.fr.