DE WIJK OBERKAMPF; TRENDY PARIJS

Deze week was mijn favoriete stad weer eens negatief in het nieuws. "Chique imago Parijs passé", schreeuwde de kop boven een artikel van Frankrijk correspondent Eveline Bijlsma. Een en ander ging over de recente berovingen van rijke toeristen, waaronder Kim Kardashian. En dat terwijl rijke toeristen de Franse hoofdstad al tijden links laten liggen omdat ze bang zijn voor een terreuraanslag of een roofoverval. Het aantal toeristen daalde het eerste semester met 6,4%, wat betekent dat er drie miljoen toeristen minder naar de regio Parijs zijn gekomen. De pijn zit het meeste bij de Japanse, Chinese- en Russische toeristen. Luxe hotels, waaronder het pas geopende Ritz Hotel, het onlangs nog voor vele miljoenen gerestaureerde Plaza Athénée klagen steen en been over de grote leegstand in hun hotel. De noodtoestand die al maanden duurt, de stakingen en een beroerde zomer helpen natuurlijk ook niet.

Deze week was mijn favoriete stad weer eens negatief in het nieuws

Maar er is ook een keerzijde; Parijs was nog nooit zo goedkoop! De prijzen van een hotelovernachting zijn gemiddeld zo'n 30% in prijs gedaald. Parijse obers zijn in een keer aardig tegen de toeristen - enkele 'die-hards' daargelaten - en met al die politie op straat heb ik mij nog nooit zo veilig gevoeld. Ik kan u vertellen er valt altijd wat te beleven in Parijs. Dus… laat ik mij niet weerhouden om de lichtstad te bezoeken en u blijvend te verleiden met mijn blogs.

Kom we gaan op weg naar een trendy wijk in en rond het 11e arrondissement. Het 11e arrondissement is een heel boeiend arrondissement, met namen die klinken als een klok: République, Bastille, Nation, allemaal bekend als mijlpalen uit de Parijse geschiedenis. Maar het is ook een boeiende buurt. Sommige delen zijn heel volks, andere delen weer heel trendy, kosmopolitisch, bruisend van het moderne leven. Deze wijk wordt ook wel het hippe oosten genoemd. Nog maar 30 jaar geleden was dit nog een echte arbeiderswijk en krioelde het van de bordelen. Vandaag de dag is het 11e vooral een levendig deel van de stad, geheel gewijd aan een Bourgondische levensstijl met vele terrassen, trendy kroegen, nachtclubs en restaurants. Jonge modeontwerpers, Bohemiens en andere eigenzinnige kunstenaars hebben zich hier gevestigd en vertonen hun werk in de vele kunstgaleries.

Merci; na Colette is dit mijn favoriete winkel in Parijs

Uitgaan in Parijs draait niet zozeer om hip en trendsettend zijn, het is meer zien en gezien worden. Rondom de rue Oberkampf is een nieuw hip stukje Parijs ontstaan. Hier zijn nieuwe cafés, restaurants en winkels neergestreken die met eten en drinken te maken hebben. Voor Parijse begrippen betaalbaar. Het gebied waar ik u mee naar toe neem, strekt zich uit in de driehoek tussen de metrostations Saint Sébastien Froissart, Filles du Calvaire en Parmentier. Dit is een bruisend quartier met vele uitgaansgelegenheden, om te stappen met hippe jonge Parijzenaren. Verwacht geen gebied met een aaneenschakeling van restaurants en bars, maar wel een gebied waarin die concentratie langzaam aan steeds groter wordt. Terrasjes zijn er sowieso vrij beperkt. De rue Oberkampf geeft daar beperkt de ruimte toe. Maar cultuur heeft hier ook duidelijk zijn plaats met concertzalen als Bataclan, Le Nouveau Casino, en natuurlijk de vele kunstgaleries. Eigenlijk is er teveel om op te noemen daarom beperk ik mij in deze blog tot de 'highlights' waar u zeker een dag mee kunt vullen.

Een van de twee cafés in Merci, alles vers en een relaxed sfeertje

Ik begin op de boulevard Baumarchais, niet ver van het begin van de rue Oberkampf. Hier vindt u een van de leukste winkels van Parijs. Gesitueerd in een voormalige fabriek waar men behang produceerde. Omgetoverd tot een loftachtige ruimte en verdeeld over drie verdiepingen met een industriële inrichting. Merci is geopend in 2009 door de oprichters van het kinderkledingmerk Bonpoint en gevestigd aan de rand van de Marais. Sinds de opening een van de hoogtepunten in de retail-scene van Parijs. Een winkel vol met exclusieve kleding, vintage gecombineerd met design, de leukste woonaccessoires en nog veel, en veel meer. Twee cafés en een restaurant. De gezelligste ruimte in het pand is naar mijn mening het café in een oude bibliotheek. Grote muren versierd met tweedehands boeken die ook te koop zijn. Hier kun je al lezend genieten van een hapje en een drankje. Tevens is het leuk om te weten dat een deel van de omzet wordt geschonken aan een goed doel. Na Colette in de rue Saint Honoré is dit mijn favoriete winkel in Parijs.

Interieur van de vermaarde galerie Filles du Calvaire

Een stukje verder in de rue des Filles du Calvaire de gelijknamige kunstgalerie. Geopend in 1996 in een prachtig industrieel gebouw. Toonaangevend door abstracte en figuratieve schilderkunst, hedendaagse fotografie en creaties rond het concept van video-installaties. Vaak vertegenwoordigd op vermaarde kunstbeurzen zoals Paris Photo, de PAN Amsterdam en onlangs op UNSEEN 2016 te Amsterdam. Zeker even binnenlopen als je toch in de buurt bent.

Het Cirque d'Hiver; een schepping van Jacques Hittorf

Het bijzondere gebouw aan de overzijde, aan de rue Amelot, is een van de beroemdste bouwwerken van de hoofdstad namelijk het wintercircus van Parijs - Cirque d'Hiver de Paris - gebouwd in 1852 door architect Jacques Hittorff (bekend door zijn ontwerpen van het Parijse straatmeubilair) Het circus werd ook wel Cirque Napoleon genoemd maar sinds de aankoop in 1934 door de gebroeders Bouglione, staat het ook wel bekend als le Cirque d'Hiver Bouglione. Top fotograaf Richard Avedon maakte hier geschiedenis in augustus 1955 met zijn beroemde foto's met olifanten en het internationale fotomodel Dovima. Deze foto's voor het modehuis Dior gingen de hele wereld over. De circusfamilie presenteert nog jaarlijks nieuwe voorstellingen met prachtige namen waaronder Salto (1999), Piste (2000), Trapèze (2001), Le Cirque, Voltige (2003), Bravo (2004), Audace (2005), Artistes (2006), Vertige (2007), Étoiles (2008), Festiv (2009), Prestige (2010), Virtuose (2011) Éclat (2012), Phénoménal (2013), Géant (2014), Rires (2015) en Surprise (2016). In het gebouw bevindt zich nog een uniek circusmuseum. Helaas alleen te bezoeken op afspraak of voor en na een circusvoorstelling.

Op nummer 114, naast het circus, de beroemde 'Le Clown Bar'. Was het een passie van de eigenaar of wilde hij gewoon zijn zaak aanpassen aan de heersende smaak in deze circusbuurt? De geschiedenis leert het ons niet maar in 1919 doet het circus zijn intrede in Le Clown Bar, in een art nouveau decor. Op een fries in keramiek in gele, rode en groene tinten, gemaakt door de fabriek van Sarreguemines voeren clowns hun nummer op voor toeschouwers afgebeeld als Chinese schimmen. De Clown Bar wordt een ontmoetingsplaats voor beroemde circusuitbaters zoals de Fratellini's en de gebroeders Bouglione. Affiches aan het plafond in de tweede zaal brengen hulde aan beroemde artiesten. Het prachtige interieur is een must see en zeer aan te bevelen voor lunch of diner. 

We gaan nu de rue Oberkampf in. Let op het nummer 37, daar kun je heerlijk Italiaans eten in een wel zeer intieme gelegenheid Het is ongeveer het kleinste restaurant van Parijs, l'Osteria dell Anima. Slechts 5 tafels en de twee dames serveren verse pasta's uit eigen keuken.

Le Fooding; dé Parijse website over eten was laaiend. Le Figaro deed daar nog een schepje bovenop. Het nieuwste met-de-benen-buiten van Parijs is de aperitivo-bar en tratoria 'Ober Mamma' bij Oberkampf, van de eigenaren van de ook al zo fijne Italiaan, East Mamma (bij de Bastille). Een landelijke sfeer in trendy style. Ober Mama wil verrassen met een nog gekkere decoratie, een meer levendige sfeer en royale gerechten. Van binnen precies goed en gezellig, waar niet te reserveren valt omdat ze daar gewoon niet aan doen én waar het opvallend betaalbaar blijkt. Italiaans is ook hier het menu; burrata, Napolitaanse pizza, verse pasta en vin naturel. Sinds de opening is het aansluiten geblazen. Verzamelen bij Boulevard Richard Lenoir 107, waar deze nieuwe "mama" de sterren van de Italiaanse hemel kookt.

Tegenover Ober Mama wordt iedere dinsdag- en vrijdagmorgen de markt van Popincourt gehouden tussen de straten rue Oberkampf en rue Jean-Pierre Timbaud, Een typische Parijse markt met een groot aanbod en een ruime keuze aan verse producten.

De versmarkt van Popincourt

Een stukje naar rechts, daar waar boulevard Richard Lenoir de boulevard Voltaire kruist, bevindt zich het Théatre Bataclan. Het 11e is ook de thuisplaats van dit theater, eens een mytische concertzaal en op vrijdag 13 november 2015 het doelwit van een terroristische aanslag, terwijl er een concert plaatsvond van de Palm Desert Scene band Eagles of Death Metal. Om 21.40 uur stopt een zwarte Volkswagen Polo voor de deur van het theater. De groep is al 45 minuten aan het spelen en de zaal is met 1.500 man afgeladen vol. Ondanks de naam speelt de groep geen metal maar blues rock. Het publiek is divers, van jong tot oud, er zijn ouders met hun tienerkinderen. "De sfeer was uiterst gemoedelijk, de zanger maakte grapjes en er werd gedanst", aldus een ooggetuige. Drie zwaar bewapende terroristen, onder wie de Fransman Omar Ismail Mostefai, dringen de concertzaal binnen. Met automatische vuurwapens wordt vanaf het balkon geschoten op de bezoekers. Verschillende malen herlaadden ze hun wapens ondertussen roepend "Allahoe akbar". Minder dan drie uren later hebben zij 90 mensen gedood en 99 anderen zwaar gewond.

Ondanks mijn Parijskennis had ik zelf nog nooit van dit theater gehoord tot die fatale vrijdag 13 november. Maar dit prachtige theater bestaat al sinds 1864 en is ontworpen door de Franse architect Charles Duval. Het kreeg toen de naam 'Le Grand Café Chinois-Théâtre Bataclan'. De naam verwijst naar de gelijknamige operette van Jacques Offenbach.

Op 3 februari 1865 ging het etablissement open als café chantant in Chinese stijl, met een café en theater op de eerste verdieping en een balzaal op de bovenste verdieping. Tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870 deden enkele zalen dienst als ziekenboeg.

Théâtre Bataclan aan de boulevard Voltaire

Het  Théâtre Bataclan werd vooral bekend door vaudevilles die er werden gegeven en als music hall. Vaudeville is een theatervorm die lijkt op wat we in Nederland en België verstaan onder variété. De Franse zanger-acteur Maurice Chevalier behaalde hier zijn eerste theatersuccessen. In 1926 wordt het theater omgebouwd en doet tot 1969 gedeeltelijk dienst als bioscoop. In 1933 nog eens geteisterd door brand.

In 1950 wordt het gebouw deels gesloopt in verband met nieuwe bouwvoorschriften. In 2006 volgt een restauratie van de kleurige voorgevel en het pand wordt teruggebracht in de oorspronkelijke staat met uitzondering van het pagodedak dat het theater vroeger het Chinese uiterlijk gaf. Het pagodedak bestaat niet meer.

In 1976 komt de Bataclan in handen van monsieur Elie Touitou en hij benoemt zijn zoon Joël Laloux tot artistiek directeur, die als opdracht krijgt een nieuwe programmering te ontwikkelen. De Bataclan trekt grootse namen in de muziek waaronder Alain Bashung, Lou Reed, Téléphone, NTM, Prince en David en Cathy Guetta.

Sinds 2004 wordt Le Bataclan geleid door Jules Frutos et Olivier Poubelle, die er voor zorg dragen dat het theater een van de mekka's wordt van de Parijse pop-scene. Het herbergt de grootste namen van de muziekindustrie en comedy en is een eclectische plaats voor shows, theater, discotheek en vooral popconcerten. Beroemde artiesten als Snoop Dogg, Eels, Oasis, The Kills, Stromae, Robbie Williams, AMI, of Damien Saez kiezen deze unieke plaats voor hun optredens en voeden zo elke dag de geschiedenis en de magie van de Bataclan. Gelukkig is het theater na de verschrikkelijke aanslag weer uit haar as herrezen.

Le M.U.R. - Street Art op nummer 107 rue Oberkampf

We keren terug naar de rue Oberkampf. Op de zijwand van het café Charbon op nummer 107 een bijzonder initiatief van Le M.U.R.  Een Franse vereniging; Association LE M.U.R Modulable Urbain Reactif, opgericht in 2003 met als doel de hedendaagse straatkunst te bevorderen. Elke twee weken verschijnt hier een nieuw kunstwerk op een muur van 3 x 8 meter. Het eerste kunstwerk in 2003 was van de Franse kunstenaar Gerard Zlotykamien, geboren in 1940 en samen met Daniel Buren en Ernest Pignon-Ernest, een van de initiatiefnemers van Urban Art in Frankrijk. Inmiddels zijn er al 164 (legale) muurschilderingen annex kunstwerken verschenen.

De trendy café's en hippe clubs leunen hier tegen elkaar aan, je kan er lekker tafelen in de hipste decors. Café Charbon (109) is een voltreffer in de straat en open van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht. Het arty interieur met enorme spiegels, oude gaslampen en fresco's is een plek waar je blijft hangen. Bij de buren in Place Verte (107) kan je niet alleen eten en drinken in een leuk seventies decor, maar ook decoboeken kopen. Het immense terras zit bijna altijd vol. Le Nouveau Casino (109) is een vaste waarde in het Parijse nachtleven en programmeert vooral alternatieve muziek en afterparty's.

Niet ver van de rue Oberkampf, ligt de rue Crespin du Gast. Hier is op nummer 5 een klein Édith Piaf museum gevestigd. Het museum werd opgericht door Bernard Marchois, auteur van twee van haar bibliografieën. Ondergebracht in een appartement van de wijk Ménilmontant, waar de zangeres een tijdje heeft gewoond. In het museum maakt u op een indrukwekkende manier kennis met de vertolkster van het tijdloze 'L’hymne à l’amour'. Edith Piaf werd aanbeden door het publiek en is een van de artiesten die een goed beeld geeft van het Parijs van de 20e eeuw. U kunt hier, alleen op afspraak, persoonlijke bezittingen en andere souvenirs van de beroemde zangeres van 'La Vie en 'Rose" bewonderen. Open volgens afspraak van maandag t/m woensdag 13.00 uur-18.00 uur.

Musée Piaf vol met persoonlijke bezittingen en memorabilia

Het beste dakterras van Parijs op dit moment, tot er weer een ander open gaat, is dat van Le Perchoir, een bar-restaurant op nummer 11 van de rue Crespin du Gast. Volgens de website  Frankrijk.NL, zelfs het hipste dakterras van Parijs. Het is even zoeken maar de druk iPhonende portier verklapt dat je goed zit. Neem de lift naar de 7e etage en bij het uitstappen heb je direct een waanzinnig uitzicht over Parijs. Op het dakterras, alleen voor drankjes, klakkeloos neergezette zitjes. Het terras wordt bij wat kouder weer afgezet met doorzichtig plastic. Nog een leuk detail; de dames schijnen rekening te moeten houden met speciale toiletten. Plassen doe je met z'n tweeën, lekker met de knietjes tegen elkaar.

De barmannen hebben er duidelijk zin in en vanaf 18.00 uur is het dringen geblazen. Via een ijzeren trap kom je een verdieping lager in het restaurant waar de relaxte sfeer blijft en het eten op redelijk hoog niveau is.

TIP: Hou hier rekening mee; cafés zijn meestal tot 2.00 uur geopend. Clubs tot ongeveer 5.00 uur en hier wordt het pas na middernacht druk. Wil je naar je hotel, maar rijdt de metro nog niet of niet meer? Pak een taxi of gebruik de Noctilien, de nachtbus.

Gidsen: Tip van 'als God in Frankrijk' - de lieftallige dames van Paris Par Rues Méconnues. Ze leiden je met veel kennis van zaken door het bekende en minder bekende Parijs en openen - soms zelfs  letterlijk - gesloten deuren. Rondleidingen in het Engels en Frans. Op hun website vind je een maandelijks wisselend programma.

Adressen

Merci, Boulevard Beaumarchais 111, 3e arrondissement, métro Saint Sébastien Froissart

Galerie Filles du Calvaire, rue Filles du Calvaire 17, 3e arrondissement, métro Filles du Calvaire.

Cirque d'Hiver de Paris, rue Amelot 110. 11e arrondissement, métro Filles du Calvaire

Afspraak maken voor een museumbezoek: Véronique Perot et Benoît Noël: +33 (0)1 45 51 64 29

LebClown Bar, rue Amelot 114, 11e arrondissement, métro Filles du Calvaire - Let op gesloten op maandag en dinsdag. €36 - € 50

l'Osteria dell Anima, rue Oberkampf 37, 11e arrondissement, métro Rome. €12 - €16

Ober Mamma, rue Oberkampf 37, 11e arrondissement, métro Oberkampf. €16 - €35

Théatre Bataclan, Boulevard Voltaire 50, 11e arrondissement, métro Oberkampf

Le M.U.R., rue Oberkampf 107, 11e arrondissement, métro Oberkampf

Café Charbon & Le Nouveau Casino, rue Oberkampf 109, 11e arrondissement, métro Oberkampf

Musée Edith Piaf, rue Crespin du Gast 5, 11e arrondissement, métro Ménilmontand, Contact: Tel : +33 (0)1.43.55.52.72 Open: Volgens afspraak: maandag t/m woensdag 13.00 uur-18.00 uur

Le Perchoir, rue Crespin du Gast 11, 11e arrondissement, métro Ménilmontand.

Noctilien - nachtbus

Paris Par Rues Méconnues, rue de Bagnolet 52, 20e arrondissement, métro Alexandre Dumas. Telefoon: +33 1 77 17 11 06

PARIS BY RENÉE JACOBS

Wat ik niet kan nalaten, wanneer ik weer in Parijs ben, is om een willekeurige boekhandel binnen te lopen. Altijd op zoek naar dat ene boek van Parijs waarvan ik denk dat die informatie bevat die ik nog niet heb. Mijn bibliotheek over Parijs omvat zo'n kleine 300 boeken. Dit keer was ik op zoek naar een speciaal boek wat ik tijdens het browsen over het internet al verschillende malen was tegengekomen; 'PARIS'; uitgegeven door Galerie Vevais. Helaas in Nederland alleen via het internet te krijgen, dus tijdens een van mijn bezoeken aan Parijs nam ik de gelegenheid te baat om te speuren naar dit boek. Natuurlijk had ik al een preview gezien bij Amazon France, maar zo'n boek wil je voelen, in alle rust doorbladeren. Waarom? Omdat het gedrukt wordt door Galerie Vevais, samen met Steidl een van de beste ambachtelijke drukkers in de wereld, met de mooiste limited editions van fotografen waaronder Vladimir Zidlicky, William Ropp, Greg Friedler, Yoram Ross, Jacqueline Roberts en Renée Jacobs.

Met haar wilde ik een interview, speciaal voor mijn weblog Paris FvdV. Echter dit bleek moeilijk te zijn. Allereerst omdat Renée Jacobs, in tegenstelling tot wat ik dacht, geen Nederlandse is en ten tweede, dat zij altijd wel ergens naar onderweg is om daar, na de succesvolle introductie in Parijs haar prachtige zwart-wit fotoboek 'PARIS' te promoten. 'Renee Jacobs 'Paris' is een verzameling van sensuele beelden genomen in en rond de Stad van Licht.

Uit haar boek 'PARIS' - Photo: Renée Jacobs

Wie is Renée Jacobs  ?

Allereerst een vrouw en succesvol fotografe. Ze is geboren in Philadelphia, Pennsylvania en woont en werkt nu nog vanuit Los Angeles maar is druk haar verhuizing naar Frankrijk aan het voorbereiden. Haar sporen verdiende zij in de fotojournalistiek met opdrachten voor gerenommeerde kranten en magazines waaronder de New York Times en de Philadelphia Inquirer. Zij ontving de prestigieuze Robert F. Kennedy Award voor haar journalistieke werk over de achtergestelden van de samenleving en haar werk is onderdeel van de collectie in de John F. Kennedy Presidential Library. In 1986 publiceerde zij haar eerste (foto)boek 'Slow Burn' over de desastreuze gevolgen van een ondergrondse mijnbrand in Centralia, Pennsylvania, voor zowel de mijnwerkers, de bewoners en het milieu en hun verbeten strijd tegen de Federale Overheid. In 2010 werd dit boek opnieuw uitgegeven door Penn State Press toen de New York Times opnieuw aandacht besteedde aan deze bijzondere gebeurtenis in de Amerikaanse geschiedenis. Na 15 jaar lang gewerkt te hebben als burgerrechtenadvocaat besloot zij in 2007 terug te keren naar haar oude liefde; de fotografie.

Fotograaf en auteur van het boek PARIS; Renée Jacobs

Sinds die tijd wordt haar fotografisch werk gepubliceerd over de gehele wereld. Haar foto's van Araki, Lillian Bassman, Shelby Lee Adams, Douglas Kirkland en anderen zijn gepubliceerd in gerenommeerde magazines over de hele wereld waaronder: Silvershotz, Adore Noir, PH Magazine, Fine Art Photo, Nude Magazine, Photoicon, B&W Magazine, Focus, FHM Germany en Esquire. Haar twee kalenders met naaktfotografie 2009 en 2010 waren nummer 1 'best selling items' op de website van Amazon. In 2010 publiceerde zij haar boek met 4" x 5" polaroids getiteld AMOUREUX. Zelfs Taschen's 'New Erotic Photography', uitgave 2012, bevat haar werk en het meest recent, haar solo monografie, Werkdruck, uitgegeven door Galerie Vevais in Berlijn, bewerkt en met een inleiding van Jock Sturges.

Uit haar boek 'PARIS' - Photo: Renée Jacobs

Met haar bijzonder sensuele naaktfotografie won zij diverse prijzen, waaronder in 2008 de International Photography Award for Fine Art Nude'; De 'Lucie'. In de afgelopen jaren zijn slechts weinig fotografen over de hele wereld onderscheiden met dit bijzondere beeldje. Zij die hun sporen hebben verdiend in de wereld van fotojournalistiek, reklame-  portret-, sport- en kunstfotografie, waaronder naakt. Beïnvloed door twee fotografen, Frantisek Drtikol en E. O. Hoppe is de 'Lucie' een hulde aan het latijnse woord 'Lux', licht. Het licht dat een zo belangrijke rol speelt in het leven van een fotograaf.

Uit haar boek 'PARIS' - Photo: Renée Jacobs

De ontvangst van de International Photography Award for Fine Art Nude'; De 'Lucie' inspireerde haar te gaan werken aan haar nieuwe boek RENÉE JACOBS' PARIS dat op 14 mei 2013, waar kan het ook anders, midden in Pigalle aan de rue Duperrée 34, bij 'Le Carmen' in Parijs ten doop werd gehouden. Een chique  Hôtel Particulier uit 1875, geheel in rococostijl, waar Bizet eens zijn beroemde opera Carmen schreef. Nu een trendy discotheek in boudoir stijl met enorme bladgouden plafonds vol met fresco's, fonkelende kristalluchters, gigantische spiegels banken in Renaissance stijl, uitgevoerd rood fluweel en gouden kooien overal hangend vanuit het plafond. Een prachtige ambiance voor de introductie van een zinnenprikkelend boek

Waarom Parijs?

Ik heb Parijs niet gekozen, Parijs heeft mij gekozen! Als klein meisje was ik al gefascineerd door de stad Parijs. Waarschijnlijk is dat iets typisch Amerikaans. Wij groeiden op met het idee dat Parijs synoniem is met romantiek. Voordat ik op het idee kwam om dit fotoboek te maken was ik al eens eerder in Parijs geweest op doorreis naar Portugal, waar ik overigens werd beroofd van al mijn fotoapparatuur en dus van alle foto's van mijn eerste Parijs avontuur. In 2010 kwam ik regelmatig in Parijs, meer voor vakantie en het bezoeken van galeries die interesse toonden in mijn werk. Zo kwam ik in contact met een Parijse uitgever die geïnteresseerd was om een boek van mijn fotowerk uit te geven. Echter zijn opvattingen van naaktfotografie kwamen niet overeen met mijn ideeën hierover en uiteindelijk kwamen wij niet tot een compromis. Het geluk bracht mij in contact met de geweldige Alexander Scholz van Galerie Vevais die juist zeer gecharmeerd was van mijn erotisch getinte manier van fotograferen.

Drie jaar heb ik gewerkt aan dit boek. Steeds verbleef ik vier tot vijf weken in Parijs, op verschillende plaatsen, maar mijn absolute favoriete verblijfplaats en die ik ook zeker bij iedereen kan aanbevelen zijn de appartementen van Gail Boisclair van 'Perfectly Paris'. Zij is één van de vriendelijkste mensen die ik heb leren kennen en haar appartementen in Montmartre zijn onvergetelijk. (Photo: Renée Jacobs)

Waarom naaktfotografie?

Naaktfotografie is altijd een mannending geweest en dat motiveerde mij juist. Vele mensen die mijn werk bekijken veronderstellen dat ik een man ben. De naam Renée is (soms) dan ook verwarrend. Ik denk dat vrouwen een veel betere kijk hebben op naakt. Dat blijkt ook uit de vele reacties die ik krijg op mijn foto's van vrouwen, van mijn modellen en van mijn publiek. Met hen voer ik vaak een interessante dialoog over mijn werk. Daar leer ik van. Mijn 'fine art naakt fotografie geeft de kijker een kijkje in de ultra sensuele wereld van het vrouwelijke.

Hoe kom je aan je modellen?

Mijn modellen zijn meestal goede vriendinnen maar ook professionele modellen. In Parijs is het ook voorgekomen dat ik de serveersters in het restaurant gevraagd heb om voor mij te poseren. Ook dat leverde geen enkel probleem op. Mijn foto's zijn ook niet geregisseerd en dat leidt vaak tot onverwachte resultaten, zoals dat ene zinnenprikkelende moment op het terras bij Cafe Flore aan de boulevard Saint Germain of die bij de Brasserie Ile Saint Louis. Spannend en ondeugend tegelijk. Mijn modellen, ik noem ze vaak "My co-inspirators", en natuurlijk fantaseren zij ook over het naakt zijn - onder een regenjas - ook dat is romantiek. Zij inspireerden mij tot het uiteindelijke resultaat; de foto's die het gezamenlijke werk vormen voor mijn fotoboek 'PARIS'. Een eerbetoon aan de stad waar alles sensueel mogelijk lijkt. (Photo: Renée Jacobs)

De Amerikaanse fotograaf Jock Sturges (The Rollei Project) schreef over haar. " De foto's van Renée Jacobs vormen een combinatie van intensiteit en eerlijkheid, die ik niet vaak tegenkom. Foto's, voor altijd vastgelegd, gemaakt met het hoofd en het hart. Haar modellen vertrouwen haar om hun waarheid vast te leggen. Die waarheid is natuurlijk half de hare en de andere helft die van bewonderaars en aanbidders is. Ik ben duidelijk bevoorrecht om haar werk te mogen presenteren. Dit is wat je kan bereiken, en wat er gebeurt met fotografie, als je vol passie achter de camera staat. (Jock Sturges - uit de inleiding in Werkdruck nr. 4)

Uit haar boek 'PARIS' - Photo: Renée Jacobs

Wat is je favoriete PARIS foto?

Je vraagt aan mij een onmogelijke keuze te maken. Aan elke foto kleven prachtige herinneringen en mooie verhalen. De eerste foto in mijn boek is mij dierbaar omdat het onderdeel uitmaakt van de eerste foto's die ik gemaakt heb in Parijs. Toen wist ik nog niet dat deze photoshoot de basis zou leggen voor mijn omvangrijke PARIS fotoproject en een bijzondere band met dit model; Taline. 'Taline', staat niet alleen op de cover van mijn boek, maar zij figureerde ook in elke volgende photoshoot die ik maakte in Parijs. Zo groeiden wij naar elkaar toe; de kunstenaar naar het model of meer de actrice die haar droom najaagt. Dan is er nog de foto van drie vrouwen, gemaakt op een dakterras bij avondschemering met een geweldige storm op komst, misschien wel een mooie metafoor voor mijn Parijse avontuur. Alles kwam, als bij toeval, samen die nacht; het avontuur, vertrouwen, verrukking, magie en een spectaculaire storm. En dan zijn er nog de foto's gemaakt op mijn favoriete stekken; Versailles en de Jardin Luxembourg. Geloof me, achter elke foto schuilt een verhaal, elke foto herinnert mij aan een dierbaar persoon die nog steeds deel uitmaakt van mijn leven. Elke foto was een geschenk van mijn modellen over de hele wereld. Wat ben ik toch een gelukkig mens!

Wat is je favoriete plek in Parijs?

Dankzij vele goede vrienden en kennissen opgedaan gedurende dit project, heb ik op vele mooie plekken mogen fotograferen in Parijs. Favoriet? Hmm, natuurlijk Montmartre en de Marais maar ook de Jardin Luxembourg en La Grande Roue in de Jardin des Tuileries, daar heb ik ook een aantal opnames gemaakt. Maar mijn voorkeur gaat uit naar de Seinekades, op het moment dat het donker begint te worden. Heerlijk om er langs te varen met de Batobus. Last but not least de geur van glühwein tijdens de kerstperiode op de Champs Elysées.

Wat is je favoriete restaurant?

Een restaurant wat meteen bij mij opkomt, en niet alleen omdat ik daar uitgebreid heb mogen fotograferen is: Aux Marches du Palais, een oude bistro uit 1906 aan de rue de la Manutention 5 in het 16e arrondissement. In een zijstraat aan de oostzijde van het Palais de Tokyo. (Photo - Renée Jacobs)

Waar ga je naar toe als je gaat shoppen? 

Overal en nergens. Ik ben geen winkelend type. Overal vind ik wel weer leuke winkels om in te neuzen. Neen, een voorkeur heb ik niet.

Wat is je volgende project?

Ha ha, samen met mijn partner Wendy verhuizen naar Frankrijk. We hebben ons huis in de Canyon bij Los Angeles verkocht en zijn nu druk aan het inpakken. De plek die we hebben uitgekozen ligt ongeveer een uur rijden ten westen van Montpellier. Vallée de l'Orb in het departement Hérault. Prachtige omgeving en veel natuur zoals ik dat in de Canyon LA gewend ben. Ruimte om heerlijk te mountainbiken, kajakken, trektochten maken maar vooral om te fotograferen en nieuwe inspiratie op te doen. Hier willen we gaan wonen en workshops geven in fotografie. 

Mijn persoonlijk exemplaar - Un Grand Merci, Renée Jacobs

Renée Jacobs' boek PARIS is niet alleen een boek over Parijs maar ook een boek over passie en over plezier. Jacobs afbeeldingen van vrouwelijkheid geven een authentiek beeld van de moderne vrouw, van een vrije geest. Jacobs presenteert foto's van formaat vol van elegantie, verlangen en schoonheid dit alles gekoppeld binnen de allure van seksuele magie. De vreugde zingt door Jacobs' lens, aldus Professor John Wood, bij de inleiding van haar boek PARIS. 

Renée Jacobs PARIS is te bestellen op haar website in een gesigneerde 'limited edition' , 150 pagina's in het formaat 24 x 30 cm inclusief een gesigneerde print voor $ 325. De editie met zachte kaft (Engelse versie) is eveneens  te bestellen op de website van Galerie Vevais voor de prijs van € 39

HET BESTE FRANSE RESTAURANT VAN NEDERLAND 2016

Op de redactie van de glossy 'Leven in Frankrijk' noemen ze haar Mrs. Blue Sky en toevallig heeft ze ook nog prachtig lichtblauwe ogen. U vraagt zich natuurlijk af over wie ik het heb? Over 'Leven in Frankrijks' hoofdredacteur Mariëtte van de Sande. De glossy is herkenbaar aan de foto's met prachtige blauwe luchten; de eis van het paleis, zou je kunnen zeggen. Wekelijks publiceert het magazine mijn Parijsblog op hun website en onze gezamenlijke band met de Franse hoofdstad was de reden dat ik was uitgenodigd bij de verkiezing van het beste Franse restaurant in Nederland.

Een warm welkom uitgesproken door Mariëtte van de Sande, Hoofdredacteur Leven in Frankrijk - foto: Alexander Sporre

Locatie; het chique Hilton Hotel in Amsterdam-Zuid aan de Apollolaan. En… volgens de wet van Mariëtte: Blue Sky. Amsterdam was die avond, op maandag 12 september zonovergoten en ik werd persoonlijk ontvangen door de hoofdredacteur en marketing manager Daniëlle Wiersema in de tuin aan het water van het Noorder Amstelkanaal. Als je om je heen kijkt ben je duidelijk in het domein van de Italiaanse Roberto Payer General Manager van het Amsterdam Hilton en het Walldorf Astoria hotel eveneens in Amsterdam. Die avond is hij aanwezig als een van de juryleden.

Het was alweer de zesde keer dat onder grote belangstelling van restaurateurs, pers en genodigden twee bijzondere restaurant-awards werden uitgereikt, eigenlijk vier stuks. De juryprijs en publieksprijs voor het beste Franse en het beste Italiaanse restaurant in Nederland. Dit weer op initiatief van het Italië Magazine, van dezelfde uitgever. Roberto Payer haalde in zijn speech aan dat de Franse keuken nog altijd geldt als de meest prominente, maar dat de opmars van de echte Italiaanse keuken blijft voortduren. Een nek aan nek race zoals bleek uit de speeches van de Italiaanse ambassadeur Andrea Perugini en de Franse ambassadeur Phillipe Lalliot, beiden sinds kort pas werkzaam in Nederland.

Restaurant Da Braccini uit Den Haag werd verkozen tot Italië Magazine Restaurant van het Jaar 2016 waarop  Andrea Perugini, Buitengewoon en Gevolmachtigd Ambassadeur van Italië de juryprijs overhandigde aan Monica Braccini. Voorzitter Roberto Payer sprak namens de jury: "De avond in Da Braccini voelde als een warm bad. Monica Braccini is een professional met de magic touch van de Italiaanse mamma. Alles klopt hier gewoon". De winnaar kreeg ook een masterclass van het gerenommeerde IFSE in Turijn aangeboden. De publieksprijs ging naar het Italiaanse restaurant Jammo Já in Beesd.

De nieuwe Franse Ambassadeur voor Nederland Z.E. Dhr. Phillipe Lalliot - foto: Alexander Sporre

Het woord was vervolgens aan de Franse Ambassadeur, die begon met een staaltje Franse superioriteit door fijntjes te verwijzen naar de voetbalprestaties van de recente vriendschappelijke interland tussen Italië en Frankrijk 1-3. Met de lachers op zijn hand volgde de prijsuitreiking  voor het Fijnste Franse Restaurant van Nederland 2016 en deze ging naar Brasserie Bardot in Breda. Volgens het juryrapport een Bourgondische zaak, levendig en drukbezocht. Er wordt fantastisch gekookt: traditioneel, met een rijke twist en veel liefde voor de gerechten. Blij verrast waren we door het overheerlijke pasteitje met perfecte kipragout’, aldus het oordeel van de jury. De publieksprijs ging naar Brasserie FLO in Maastricht, waarvoor lezers van Leven in Frankrijk met overweldigende meerderheid kozen. Beiden kregen een plaquette uitgereikt.

De equipe van Brasserie Bardot, Het Fijnste Franse Restaurant van Nederland 2016 met daarachter de ambassadeur van Frankrijk Philippe Lalliot - Foto: Alexander Sporre

De twee professionele jury’s hadden een keuze uit een shortlist van tien genomineerde restaurants en namen er kritisch de proef op de som. De jury voor het Italië Magazine Restaurant van het Jaar bestond uit juryvoorzitter Roberto Payer, voorzitter van de Italiaanse Kamer van Koophandel en de Ospitalità Italiana; Pieter J. Bogaers, culinair journalist, epicurist en beheerder van de niet-commerciële website BijzondereRestaurants.nl; kookschooleigenaar en kookboekenschrijfster Nicoletta Tavella en Paul van Eijndhoven, hoofdredacteur van Italië Magazine.

Trotse winnaars van de publieksprijs; Brasserie Flo Maastricht met Mariëtte van de Sande, Hoofdredacteur Leven in Frankrijk - foto: Alexander Sporre

De jury van de prijs voor het Fijnste Franse Restaurant van Nederland bestond uit juryvoorzitter Tom Kellerhuis, (culinair) journalist met een koksbuis; Alain Caron, cuisinier van Franse origine, tv-kok en auteur van culinaire boeken; Jo Simons en Mariëtte van de Sande, voormalig en huidig hoofdredacteur van Leven in Frankrijk.

Cuisinier en jurylid Alain Caron in gesprek met de Italiaanse Ambassadeur Z.E. Dhr. Andrea Perugini - foto: Alexander Sporre

Het werd nog laat die avond en de gasten werden verwend met allerlei lekkernijen uit de Franse en Italiaanse keuken, dit alles weer met zorg bereid door de keuken van het Hilton hotel.  Complimenten voor de chef en zijn staf. Bij het verlaten van het evenement schiet mij ineens de deun door mijn hoofd van Mr. Blue Sky  van het Electric Light Orchestra. Na vanavond Mrs. Blue Sky

Sun is shinin' in the sky,

There ain't a cloud in sight

It's stopped rainin'

Everybody's in a play

And don't you know

It's a beautiful new day.

Runnin' down the avenue,(Pant, Pant, Pant)

See how the sun shines brightly

In the city on the streets

Where once was pity,

Mrs. Blue Sky is living here today.

Uw Parijsblogger en echtgenote in gesprek met Daniëlle Wiersema; Marketing Manager Leven in Frankrijk - foto: Alexander Sporre

Nederland is weer vier traditionele restaurants rijker, proficiat.

Brasserie Bardot, Van Coothplein 10, 4811 NE Breda

Brasserie Flo Maastricht, Stationsstraat 28, 6221 BR Maastricht

Ristorante da Braccini, Regentesselaan 24-A, 2562 CS Den Haag

Jammo Já - Piccolo Ristorante Napoletana, Voorstraat 60a, 4153 AM Beesd

VERSAILLES; EEN ONTMOETING MET DE FRANSE MONARCHIE

Deel 2 van mijn blog Paris - Montfort - l'Amaury speelt zich af in de in de 17e eeuw aangelegde stad, ten zuidwesten van Parijs. Hier liggen de rijkste banlieus van Frankrijk. Geen vervallen flats, brandende autowrakken, maar lommerrijke villa's, buitenverblijven, kastelen, parken en bossen. Ik ben op weg naar het Palais de Versailles voor een unieke ontmoeting met de Franse Monarchie. Hier klopte tussen 1682 en 1789 het politieke hart van Frankrijk, hèt symbool voor klassieke perfectie. Onder Lodewijk XIII (1601-1643), hij kocht het stuk grond in 1624, was het nog maar een bescheiden jachtslot, maar Lodewijk XIV (1638-1715), de Zonnekoning, breidde het uit tot het complex zoals we dat nu kennen. De koning nam kunstenaars, architecten en tuinmeesters van het Château de Vaux-le-Vicomte in dienst om een nog feodaler kasteel te laten ontwerpen. Het begon tegenover het paleis met de aanleg van de Koninklijke Stallen (1681-1682) Even later werd het jachtslot uitgebreid met grote vleugels. Later kwamen daar nog het elegante Grand Trianon (1687) en het Petit Trianon bij (1768)

Alsof je persoonlijk wordt begroet door de Zonnekoning - Place d'Armes Versailles

Grote namen liggen ten grondslag aan een van de mooiste paleizen van Frankrijk, De architecten Louis le Vaux en Jules Hardoin-Mansart. Charles le Brun, de aanvoerder van de kunstschilders, beeldhouwers, graveurs en behangers. Over de tuinen heerste André Le Nôtre. Dagelijks liepen hier naar schatting twintig tot dertigduizend mensen rond; hovelingen in draagstoelen, edellieden, ambtenaren, lakeien, musici en ambachtslieden krioelden hier door een doolhof van gangen. Net zoveel als het aantal toeristen nu. Van de totale oppervlakte van 67.121 m² is amper 15.970 m² toegankelijk voor het publiek. Het 680 meter lange paleis omvat 700 vertrekken, 67 trappen, 352 schoorstenen, 2153 ramen, 11 ha aan daken en ontelbare kunstvoorwerpen en schilderijen. Tuiniers planten jaarlijks 150.000 bloemen en de orangerie bevat 1080 zeldzame bomen waaronder sinaasappelbomen, granaatbomen, mirten (myrtus communis) en oleanders.

Palais de Versailles - Cour de Marbre

Van 1715, na het overlijden van de Zonnekoning,  tot 1722 stond het paleis zowat leeg. In 1722 keerde Lodewijk XV als twaalfjarige terug naar Versailles. Aan hem danken we de uniformiteit van de buitengevels, en het Bassin de Neptune (1741). Na zijn dood in 1744 volgt de regeerperiode van Lodewijk XVI, een man met eenvoudige smaak die de voorkeur gaf om te leven in het Petit Trianon, samen met zijn Marie-Antoinette. Op 6 oktober 1789 trok de familie onder druk van het oproer naar Parijs. Er zouden vanaf toen nooit meer koningen in het kasteel wonen.

TIP: Bekijk de drie korte filmpjes over het ontstaan van Versailles in 3D gemaakt door Google. Een Must-See

Deze blog vormt een eerbetoon aan alle anonieme ambachtslieden

Het huidige paleis van Versailles overweldigt je met pracht en praal, overdadig met bladgoud vergulde beeldhouwwerken, de mooiste marmersoorten, het fijnste houtsnijwerk, elegante wandtapijten, bas-reliëf motieven, spiegels, heel veel spiegels, kristallen kroonluchters, ingelegde vloeren, witte en goudkleurige lambriseringen, de mooiste prints, contrasten, koperen scharnieren en deurkrukken. Deze blog vormt een eerbetoon aan alle anonieme ambachtslieden die dit paleis hebben gebouwd, gekoesterd, gerestaureerd en nog dagelijks bijdragen aan het behoud van dit unieke Franse erfgoed. Het Château staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco en is met 10 miljoen toeristen de grootste trekpleister van Frankrijk. Op de drukste dagen verdringen zich hier zo'n 18.000 bezoekers per dag. Ik neem u dan ook mee naar de mooiste verstilde plekjes, want als blogger en u als lezer van mijn blog heb je zo je privileges.

 Op de drukste dagen verdringen zich hier zo'n 18.000 bezoekers per dag

Versailles is allang niet meer een attractie waar alleen cameratoeristen hun hart op kunnen halen. Het biedt ook een vrijplaats voor internationaal geprezen kunstenaars. Sinds 2008 organiseert het 'Palais de Versailles' jaarlijks in de zomer een expositie gewijd aan een Franse of buitenlandse kunstenaar. De aftrap werd gegeven in 2008 door de Amerikaanse kunstenaar Jeff Koons, Xavier Veilhan volgde in 2009, Takashi Murakami in 2010, Bernar Vernet in 2011, Joana Vasconcelos in 2012, Giuseppe Penone in 2013, Lee Ufan in 2014 en Anish Kappor in 2015. Dit jaar is het de beurt aan de Deense kunstenaar Olafur Eliasson om het 17e eeuwse paleis en haar omliggende tuinen te vullen met een serie zinsbegoochelende kunstwerken.

Chapelle Royal

Dagenlang heeft hij rondgedwaald in het paleis, zelfs 's nachts in zijn eentje. "De paleizen en tuinen zijn zo overrompelend. Het is een poging van de Koning om te laten zien dat hij groter is dan God. Daar moet je dan als kunstenaar je plaats zien te vinden"; aldus de kunstenaar.

Olafur Eliasson (1967) werkt met een breed scala aan media, zoals installaties, schilderijen, sculpturen, foto's en films. Zijn werk beweegt zich op het grensvlak van natuur-verschijnselen en techniek, gericht op het bewustmaken van de toeschouwer op zijn of haar manier van waarnemen. Hij onderzoekt perceptie, beweging, lichamelijke ervaring en bewustzijn. Zijn werken waren eerder te zien in solotentoonstellingen in het MOMA te New York, het Long Museum in Shanghai, de Biënnale van Venetië, Tate Modern in London en nog onlangs in het Museum Boymans van Beuningen te Rotterdam.

De Koninklijke loge van de Chapelle Royal

Eliasson maakte in totaal drie installaties voor in de tuinen en zes kunstwerken voor in het paleis waarin spiegels en water een belangrijke rol spelen. Deze werken vormen een mooi contrast met het barokke interieur. Een van de mooiste stukken is te zien in de Galerie des Glaces of La Grande Galerie, in 1686 voltooid door Mansart. Deze spiegelgalerij is van een adembenemende schoonheid. 73 meter lang, 10,5 meter breed en 12,3 meter hoog en wordt verlicht door 17 boogvensters met 17 overeenkomstige spiegelende panelen op de tegenovergestelde muur. Deze spiegels, gemaakt door "Manufacture du Faubourg Saint-Antoine", waren in de 17e eeuw een wonder omwille van hun afmetingen (een kleine spiegel kostte in die tijd een vermogen) en omdat mensen zich voor de eerste keer volledig in een spiegel zagen. De spiegels waren de grootste die men in die tijd kon maken. Aan weerszijden 24 gebeeldhouwde luchters en aan het plafond 20 kristallen kroonluchters. In 2011 vormde deze galerij het decor voor de tv-commercial van J'adore Dior met in de hoofdrol de altijd sublieme Charlize Theron.

"The past can be beautiful, a memory, a dream, but it’s no place to live. And now it’s the time, the only way out, is up. It’s not heaven. It’s a new world. The future is gold. J'adore Dior"

Een adembenemend decor; de Galerie des Glaces of La Grande Galerie

Sinds die tijd is het Huis Dior een van de grootste mecenas van het paleis.

Aan het einde van de spiegelzaal is 'Your sense of Unity' (2016) te zien, een serie ronde spiegels en led's die oneindig worden weerkaatst door de 17 bestaande spiegels in de zaal.

Jammer genoeg lopen de stromen toeristen soms achteloos aan de spiegelende werken van Eliasson voorbij. Zoals bij 'Deep Mirror Yellow and Deep Mirror Black' uit 2016 in de Salon de l’Œil de Bœuf, waar hij een spiegelkoker heeft gemaakt. Soms zie je dat een enkeling zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen. Als beloning zien ze aan het eind van de koker hun eigen spiegelbeeld waardoor je je meer in het paleis aanwezig voelt dan ooit.

'Your Sense of Unity' door Olafur Eliasson - Photo Anders Sune Berg

Zo ook 'The curious Museum' in de Salon d'Hercule'. Een grote spiegelwand, geplaatst voor de ramen van de galerij, waardoor de bezoekers geconfronteerd worden met zichzelf en zo hun relatie tot de directe omgeving beklemtoond wordt. En last but not least 'Solar Compression' in de Salle des Gardes du Roi.

Het laatste kunstwerk waar de bezoekers binnen mee te maken krijgen is misschien wel het kleinste werk: 'The Gaze of Versailles' (Galerie basse - tuinzijde). Twee gouden ballen met daarin een fish-eye-lens waardoor je een grootse versie ziet van de prachtige tuinen die het paleis omgeven. Een weergave van de ambitieuze blik van Lodewijk de XIV.

'Deep Mirror Yellow and Deep Mirror Black' door  Olafur Eliasson - Photo Anders Sune Berg

In de tuinen speelt Eliasson met de drie verschijningsvormen van water; in vloeibare, verdampte en vaste vorm. We komen de tuin binnen ter hoogte van de 'Parterre du Midi' en de tuinen van de Orangerie ontworpen in 1884 door Jules Hardouin-Mansart. Dit deel van de tuin werd gerestaureerd in 2001 en de hagen en buksen vormen hetzelfde patroon als in de tijd van Lodewijk XIV. Misschien is het toeva,l maar door de honderden luidsprekers verspreid over het domein klinkt op dat moment Music for the Royal Fireworks, een van de bekendste werken van Händel, ooit geschreven op verzoek van de van koning George II van Groot-Brittannië. De oorspronkelijke partituur was voor 9 trompetten, 9 hoorns, 24 hobo's, 12 fagotten, 1 contrafagot, 1 serpent, 6 pauken en 2 kleine trommen. Later heeft Händel strijkers toegevoegd om het werk beter geschikt te maken voor uitvoeringen in de concertzaal. Onwillekeurig gaat mijn pas over van lopen naar schrijden.

De parterre du Midi en de tuinen van de Orangerie

We begeven ons naar het midden van de tuin waar op de achtergrond van het Grand Canal Eliasson's meest spectaculaire en meest in het oog springende kunstwerk 'Waterfalls' te vinden is. Vanaf het bordes is het een streepje aan de horizon. Loop je echter door de tuinen naar de waterval toe, dan ga je je als mens steeds nietiger voelen. Op historische tekeningen van de tuinontwerper André Le Nôtre stond al een enorme waterval getekend. Maar het technologisch vermogen was er in de zeventiende eeuw nog niet. Eliasson wist dat hij dit kon. Eerder plaatste hij in New York aan de Hudson vier watervallen van twintig meter hoog. Met veertig meter hoogte is deze waterval twee keer zo hoog als die in New York. Het kunstwerk wordt gedragen door een stalen toren met pijpen waardoor het water uit het bassin omhoog wordt gepompt om vervolgens met veel geraas weer naar beneden te storten. De droom van Le Nôtre is zo alsnog in 2016 gerealiseerd. Spijtig genoeg wordt de installatie maar op bepaalde tijdstippen opgestart, zuinige omgang met energie is nu eenmaal ook belangrijk

Tussen het bordes en de kop van het Grand Canal passeert u aan de rechterzijde het 'Bosquet de la Colonade' gebouwd in 1685. 32 meter in doorsnede omgeven door 32 Ionische zuilen van afwisselend wit en roze marmer met elkaar verbonden door arcades. In het midden een groot bassin omgeven door 26 waterbekkens onder de arcades. Hier het meest vreemde kunstwerk van Eliasson; 'Glacial Rock Flour Garden' waarvan ik eerlijk moet bekennen te maken dacht te hebben met een waterbassin dat dringend aan restauratie toe was. Maar niets was minder waar. De kunstenaar heeft hier de vloer vervangen door een 'tapijt' van blauw gletsjerachtig rotsgruis afkomstig van een gletsjer in Groenland. De warmte in Frankrijk en de erosie deden de rest. Deze installatie, die opgeworpen werd rond het beeld van Pluto die Persephone ontvoert, toont de ecologische betrokkenheid van de kunstenaar.

Bosquet de la Colonade

Door tijdgebrek miste ik het derde kunstwerk in de tuin; 'Fog Assembly' in de Bosquet de l’Étoile, schuin links van het bordes. Een werk waarin een muur van mist wordt opgetrokken. Spijtig want bij die warme temperaturen van die dag zou de koele mist een welkome verkwikking zijn geweest. De cirkelvormige sluier van mist roept in de woorden van de kunstenaar een gevoel van vergankelijkheid en transformatie op.

De kunst van Olafur Eliasson in Versailles is te zien tot 30 oktober 2016. 

Spiegeling in de Galerie des Glaces

Praktische informatie:

Château de Versailles

Open van dinsdag tot zondag 

08:00 - 18u 

Place d'Armes - 78000 Versailles

M ° Château Versailles Rive Gauche (RER C)

Tips:

1: Bezoek eerst op je gemak de tuinen en ga pas rond 16.00 uur naar het kasteel, dan is de rij ‘te doen’ en heb je nog altijd pakweg twee uur tijd om het paleis van binnen te bekijken.

2: Maak een print van de plattegrond om in het 'gedrang' de kunstwerken binnen niet te missen.

3: Bestel je kaarten vooraf via het Internet.

4: Oriënteer je vooraf op de website Chateauversailles-spectacles met betrekking tot de tijden. De fonteinen werken bijvoorbeeld alleen op zaterdag, zondag en dinsdag van 09.00 uur tot 18.30 uur.

5: In veel toeristenboekjes staat dat de tuinen gratis te bezoeken zijn. Dit is helaas niet meer het geval. Entree € 10

De binnenplaats van het kasteel en het park zijn wèl gratis toegankelijk.

6: Kaartverkoop vindt plaats in het eerste gebouw aan de linkerzijde van de hoofdingang aan de place d'Armes. Heeft u vooraf kaarten besteld via het internet dan kunt u zonder aanschuiven naar binnen, via Ingang A.