LA FONDATION LOUIS VUITTON

Het is al een tijd stil aan de zijde van het Hôtel de Ville, het stadhuis van Parijs, als het gaat om aankondigingen van grootse prestigeprojecten, 'Les Grands Traveaux', zoals wij die kennen uit de regeerperiode van de Franse President François Mitterrand. Maar ik kan u verzekeren, u hoeft niet zo lang meer te wachten. Na de Fondation Cartier krijgt Parijs, op initiatief van de bekende koffer- en tassenmaker Louis Vuitton, een nieuw museum, gewijd aan de kunst van de 20e en 21e eeuw; de Fondation Louis Vuitton.

In 2001 bracht Bernard Arnault een bezoek aan het Guggenheim Museum in Bilbao, Spanje. Daar ontstond het idee voor een nieuw museum voor hedendaagse kunst, eigenlijk de privé collectie van mijnheer Arnault zelf. Hij is oprichter, voorzitter en CEO van Louis Vuitton Moët Hennessy, LVHM. Een luxeconglomeraat met een beurswaarde van ongeveer 59 miljard euro. Deze 65 jarige Franse zakenman zou, (volgens Forbes Magazine is hij anno 2013 na Liliane Bettencourt (l'Oreal) de rijkste man van Europa en de op tien na rijkste van de wereld), zo rond de 35,8 miljard dollar bezitten.

Frank Gehry's schepping: Nu nog even afgeschermd maar september / oktober 2014 open voor het publiek

In oktober 2006 onthulde Bernard Arnauld, in aanwezigheid van Renaud Donnedieu de Vabres, de Franse Minister van Cultuur en Communicatie, Bertrand Delanoë, burgemeester van Parijs, en de beroemde Amerikaanse architect Frank Gehry, de plannen voor de bouw van een nieuw museum. Twee maanden later tekent de Louis Vuitton Foundation een leasecontract voor 55 jaar, ingaande op 1 januari 2007, voor een stuk grond van 2 ha, aan de rand van het Bois de Boulogne.

De gemeente Parijs gaat zeer voortvarend te werk en in augustus 2007 wordt de bouwvergunning al verleend, zodat in maart 2008 de grondwerken kunnen beginnen. In december 2013 wordt als het ware de laatste steen gemetseld en kan men beginnen aan de afwerking van de binnenzijde en de omgeving. De opening staat nu gepland op september / oktober 2014. Parijs is dan weer een uniek en opzienbarend gebouw rijker.

"We wilden Parijs een uitzonderlijke plek voor kunst en cultuur geven, die durf en emotie uitstraalt en om die uitdaging aan te gaan hebben wij het ontwerp toevertrouwd aan Frank Gehry, wiens ontwerpen symbool staan voor de 21e eeuw".   

Bernard Arnault

De mecenas Bernard Arnault staat bekend als een groot kunstliefhebber en schenker. Tevens ziet hij zichzelf als beschermheer van het Franse erfgoed en de Franse cultuur. In maart 2014 gaf het Museum of Modern Art in New York hem nog de 'David Rockefeller Award', een prestigieuze onderscheiding voor genereuze ondernemers. Arnaults bedrijf strooit regelmatig met 'kunstcadeau’s', zo ook in Nederland. Het Rijksmuseum kreeg in 2010 een complete portrettenserie van hem cadeau; Erwin Olaf's - 'A Journey to Excellence'.

Twaalf grote grijze sluiers gemaakt van melkglazen panelen omarmen als het ware de kern van het gebouw

Het glazen gebouw is 150 meter lang en 40 meter hoog en gebouwd in de vorm van een wolk. Zelf omschrijft Gehry zijn creatie als een donzige broeikas. Een asymmetrisch gebouw met verwarrende volumes, opgebouwd uit  briljante, concave en convexe enveloppen. Frank Gehry, inmiddels 82 jaar oud is een van de grondleggers van het deconstructivisme (chaotische, onvoorziene maar gecontroleerde, perfect ontworpen gebouwen) waaronder ook andere Pritzker Architectuur prijswinnaars, Zaha Hadid en Rem Koolhaas behoren. Twaalf grote grijze sluiers gemaakt van melkglazen panelen omarmen als het ware de kern van het gebouw. 13.500 m² glazen panelen, elk paneel, 3600 stuks in totaal, is uniek en is speciaal op maat gegoten. Door de bijzondere spiegeling van het gebouw lijkt het op te gaan in zijn omgeving. Lucht en groen krijgen zo gedurende ieder dagdeel hun eigen momentum waardoor het gebouw nooit hetzelfde kleurt.

"Mijn droom was het ontwerpen, in Parijs, van een prachtig schip dat de culturele roeping van Frankrijk symboliseert".

Frank Gehry

Een van de eerste ruwe schetsen voor de Fondation Louis Vuitton - Courtesy of Louis Vuitton Foundation

Het gebouw, ontworpen volgens nieuwe methoden, codes en vormen van expressie brengt een nieuwe fase in Gehry's werk samen. Revolutionair gebruik van gebogen glas geeft expressie aan zijn visie om een helder licht gebouw naadloos te laten integreren in een park, aangelegd aan het einde van de 19e eeuw.

De creativiteit van Frank Gehry vereist voortdurend technische innovatie. Opvallend aan dit zeer complexe ontwerp is het gebruik van geavanceerde 3D computerprogramma's, ontwikkeld door Gehry Technologies met de hulp van Dassault Aviation. Hiervoor heeft Gehry Technologies de 'Award of Excellence BIM (Business Information Model) ontvangen, uitgereikt door het American Institute of Architects.

De Internationaal gerenommeerde architect woont en werkt in Los Angeles. Hij ontwierp en tekende de laatste veertig jaar, belangrijke gebouwen, voornamelijk in de Verenigde Staten en Europa. Onder hen, zijn verblijf in Santa Monica, dat zijn manifest werd, het Guggenheim Museum in Bilbao, de DZ Bank in Berlijn, de Walt Disney Concert Hall in Los Angeles, het IAC-gebouw en Gehry's Tower in New York. Voor Parijs is dit het tweede gebouw dat door hem is ontworpen, eerder in 1994, tekende hij voor de CinémathèqueFrançaise.

Een asymmetrisch gebouw met verwarrende volumes, opgebouwd uit  briljante, concave en convexe enveloppen

Het nieuwe museum wordt voor een groot deel gewijd aan de privécollectie hedendaagse kunst van Arnauld zelf, afgewisseld met tijdelijke tentoonstellingen. Verder is er ruimte voor multidisciplinaire evenementen, het opzetten van vergaderingen , debatten en symposia. Het museum wil zo uiting gaan geven aan haar belangrijkste prioriteit; de uitvoering van een educatieve missie, vooral bij het jonge publiek.

De Fondation Louis Vuitton wordt gevestigd in het Bois de Boulogne vlak naast le Jardin d'acclimatation. Napoleon III schonk dit deel van het park in 1860 aan de Parijse bevolking om er dieren en inheemse volkeren ten toon te stellen. De tuin was ook bedoeld om de dieren te laten wennen aan het Parijse klimaat. Vandaar de naam acclimatation.

Het bos zelf is 856 ha groot en bevat bomen van enkele honderden jaren oud. Het behoorde toe aan de Abdij van Saint-Denis en werd aangekocht door de Franse vorst Philippe Auguste. Vele andere koningen drukten vervolgens hun stempel op het ontwerp van het bos. Lodewijk XI liet het domein herbebossen en legde er twee doorgangswegen in aan. Hendrik IV plaatste 15.000 moerbeibomen voor de productie van zijderupsen. Lodewijk XIV gebruikte het terrein voor de jacht met windhonden. Napoleon III gaf Haussmann de opdracht in 1852 om het bos opnieuw in te richten geïnspireerd op het Londonse Hyde Park.

Het Bois de Boulogne moet je te voet ontdekken De wandelroutes van 6 tot 12 kilometer brengen je langs de mooiste plekjes en houden je 2 tot 4 uur zoet. Verder zijn er 28 km aan ruiterpaden en 15 km aan fietspaden.

Verschillende metrostations brengen u naar de rand van het Bois de Boulogne. Porte d'Auteuil voor de zuidkant. Porte Dauphine is het mooiste startpunt voor al uw wandelingen en de metrostations Porte Maillot en Sablons brengen u het dichtst bij de Avenue Mahatma Gandhi waar u ongetwijfeld met verbazing stil blijft staan bij deze magnifieke creatie van Frank Gehry. 

PENTECÔTE; MET PINKSTEREN IN PARIJS

Aanstaande zondag en maandag 8 en 9 juni 2014 is het Pinksterweekend in Parijs. Tijdens Pinksteren of zoals de Fransen het noemen, Pentecôte, is het altijd druk in Parijs. Allereerst heeft dit te maken met de kans op goed weer en Parijs is gedurende deze periode, de overgang van de lente naar de zomer, op z'n mooist. De weersvoorspellingen geven een zonnig weekend aan met temperaturen tussen de 24 en 27 graden Celsius.  Dit keer zal het extra druk zijn in Parijs, omdat het Pinksterweekend samenvalt met de tennisfinale van Roland Garros, de viering van Operatie Overlord, de landing van de Geallieerden in Normandië, 70 jaar geleden en de grote hoeveelheden toeristen die de stad gedurende deze periode altijd al trekt. Veel van deze toeristen komen speciaal voor de tentoonstelling MONUMENTA 2014.

Grand Palais Monumenta 2012 met Daniel Buren

U heeft nog nooit een van de mooiste overblijfselen van de wereldtentoonstelling van 1900 van binnen gezien? Dan ligt hier nu uw kans! Voor de zevende keer organiseert 'le Ministere de la Culture et de la Communication' een tentoonstelling van hedendaagse kunst in het Grand Palais, een die op de hele wereld zijn gelijke niet kent. Sinds 2007 wordt een grote Franse of buitenlandse kunstenaar met internationale faam, gevraagd een artistieke confrontatie aan te gaan met het 'grote' publiek. In 2007, de eerste keer, werd 'MONUMENTA' toevertrouwd aan de Duitse schilder Anselm Kiefer. In 2008 was het de eer aan de Amerikaanse beeldhouwer Richard Serra, gevolgd door de Franse kunstenaar Christian Boltanski in 2010. Het grootste succes kwam in 2011 met de tentoonstelling van de Britse, in India geboren, Anish Kapoor. Deze tentoonstelling trok in zes weken tijd meer dan 270.000 bezoekers. 2012 was de beurt aan de Fransman Daniel Buren (260.000 bezoekers) en 2013 werd helaas om budgettaire redenen geannuleerd.  Dit jaar is het de beurt aan de geplande kunstenaars van 2013; het in Rusland geboren kunstenaarsechtpaar; Ilya en Emilia Kabakov, om het publiek te laten verdwalen in het doolhof van een utopische stad. Het mooie van MONUMENTA is, dat alle kunstwerken speciaal worden ontworpen voor deze tentoonstelling en dat het prachtige interieur van het Grand Palais altijd onderdeel uitmaakt van de tentoonstelling. Het majestueuze, 45 meter hoge gebouw, met een oppervlakte van 13.500 m², wordt zo een eenheid met de getoonde kunst. De tentoonstelling, die geopend werd voor het publiek op zaterdag 10 mei, loopt tot nog tot 22 juni.

Kunst van Daniel Buren in de tuin van het Palais Royal

Ik ontvang van u altijd veel vragen hoe het is om met Pinksteren in Parijs te zijn? Allereerst, maakt het niet uit wanneer je in Parijs bent, het is altijd een feest om daar te zijn. Ten tweede kent Parijs geen tweede Pinksterdag. Dit wil zeggen, het kantoorpersoneel is vrij, dus heerlijk geen woon-werkverkeer in de stad, maar alle winkels, musea en vele restaurants zijn gewoon open. En ten derde, op de vraag wat kunnen we allemaal doen die dagen, heb ik voor u een zestal wandelingen, die ik in afgelopen blogs beschreven heb, nog eens op een rij gezet. Simpel klikken op de hyperlinks, uitprinten, en u heeft 6 complete routebeschrijvingen, die u brengen naar de mooiste plekjes van Parijs, naar de leukste restaurants, de heerlijkste terrassen en op nog veel meer bijzondere plaatsen.

Les Berges de Seine; een boulevard van 2,3 kilometer met in en langs de Seine, drijvende tuinen, wandelpaden en nog veel meer

Wandeling 1:

In april 2010 presenteerde de Parijse burgemeester Bertrand Delanoë een opzienbarend en ambitieus plan om de kades langs de Seine nieuw leven in te blazen en terug te geven aan de Parijzenaars. De kades moeten gebruikt gaan worden voor sport, cultuur en natuur", aldus Delanoë. Sinds de zomer van 2012 is het zover. Een boulevard van 2,3 kilometer met in en langs de Seine, drijvende tuinen, wandelpaden, sportveldjes atletiekbanen, grote foto-exposities en klimmuren voor kinderen. De nieuwe boulevard genaamd 'Les Berges de Seine' loopt van net voorbij de Eiffeltoren tot even voorbij het Musée d'Orsay. Een absolute aanrader voor de Pinksterdagen.

Wandeling 2 en wandeling 3:

Parijs ligt redelijk laag, slechts 35 meter boven de zeespiegel en kent 9 heuvels, van waaruit je vaak van een prachtig uitzicht kunt genieten. Deze  heuvels zorgden voor de benodigde kalksteen om huizen te kunnen bouwen. In de catacomben van Parijs wordt nog steeds behalve kalksteen en gips, ook veel Franse zandsteen (Calcaire lutétien) aangetroffen. Verschillende (straat)namen in Parijs verwijzen nog naar de periodes dat hier actief gips en zandsteen werd gewonnen.

Wandeling 2 en 3 met de mooiste onverwachte uitzichten over Parijs

De negen heuvels van Parijs, velen spreken over zeven en ik benoem er zelfs elf. Ik noem ze even voor u op: Belleville 148,5 mtr, bij de rue du Télégraphe en tevens het hoogste punt van Parijs. Butte Montmartre 130 mtr, Ménilmontant 108 mtr, buttes Chaumont / butte Bergeyre 103 mtr, Passy 71 mtr, Montsouris 77 mtr, coline de Chaillot 67 mtr, Montparnasse 66 mtr, la buttes aux Cailles 63 mtr en de Montagne Sainte-Géneviève 61 mtr.

In twee wandelingen wil ik u kennis laten maken met een aantal bekende en minder bekende 'hoogtepunten' van Parijs.

Maak de eindsprint van de Tour de France 2014 vast mee op de rue Rivoli

Wandeling 4:

Etappe 21 is de traditionele slotetappe van de Tour de France met finish in Parijs. Op zondag 27 juli gaat het peloton over een parcours van 136 kilometer van Evry naar Parijs. De verwachting is dat de rit gemoedelijk zal verlopen en de truidragers onderweg een glaasje champagne drinken. Zoals altijd gaat er ook dit jaar weer gesprint worden op de Champs-Elysees. Vorig jaar ging Marcel Kittel er met de winst vandoor in deze laatste sprint van de Tour. Voordat ze de streep over gaan maken de wielrenners in totaal zeven keer een rondje in Parijs en daarna begint de eindsprint. Deze is natuurlijk als van ouds een spektakel! Wie de finish van dichtbij wil meemaken moet 's morgens vroeg al een plaatsje langs de kant zien te vinden. Na de finish vindt de huldiging plaats van de winnaars van de bergtrui, de groene trui en uiteraard de gele trui. Met wandeling 4 maakt u al vast kennis met alle bijzondere gebouwen en plaatsen die u tegenkomt als u de laatste ronde van de Tour de France naloopt.

Ménilmontant; de wandeling in deze wijk is doorspekt met kleine verrassingen en onverwachte ontdekkingen.

Wandeling 5:

Parijs is niet alleen de stad van de man met de baret op het hoofd, de Gauloise in de mond en een baguette onder de arm. Parijs kent immers ook een grote groep immigranten binnen de peripherique, die inmiddels zo'n 15% van de Parijse bevolking uitmaken,. Dit heeft weer met het langdurige koloniale verleden van Frankrijk te maken, in onder andere Noord- en Midden Afrika en zuidoost Azië. De invloeden uit deze streken zijn zichtbaar in de wijken van  la Goutte d'Or, Château Rouge, Barbès Rochechouart, Belleville, Charonne en Ménilmontant waar vaak het dorpse karakter bewaard is gebleven. In wandeling 5 maakt u kennis met Ménilmontant. De wandeling in deze wijk is doorspekt met kleine verrassingen en onverwachte ontdekkingen.

Wandeling 6 langs onbekende Seinekades en schilderachtige plekjes in de Marais

Wandeling 6:

Deze wandeling ontdekte ik toen ik aan het genieten was van verse croissants op een bankje op het square Jean XXIII achter de Notre Dame. Voor mij, de bijna duizendjarige Notre Dame met haar indrukwekkende zuilen en steunberen. Al jaren de inspiratiebron voor romans en legenden, toen Parijs nog als een groot dorp aan haar voeten lag. Hier begint onze zesde wandeling; op wat vroeger nog een weiland was vol met populieren, waar de 'Ludoviciens' hun vee liet grazen; het Île Saint Louis een samenvoeging van het vroegere Île aux Vaches en het Île Notre-Dame. Een wandeling langs Seinekades en een doorsteek naar de meest schilderachtige plekjes in de Marais.

Nog veel meer wandelingen, 42 in totaal, kunt u vinden aan de rechterzijde van mijn blog bij 'zoeken per arrondissement / onderwerp'. Naar onderen scrollen en vervolgens 'wandelingen' aanklikken. Nog een belangrijke mededeling tot slot; zondag, eerste Pinksterdag zijn de musea wel gesloten. Fijne wandeling!

SEDUCTION: PARIJSE VERLEIDINGEN VOLGENS J. KONRAD SCHMIDT

De Duitse fotograaf Konrad Schmidt heb ik voor het eerst ontmoet op de Photokina 2012, waar hij exposeerde voor en bij Leica. Mede dankzij mijn goede fotovriend, collodionfotograaf Alex Timmermans, heb ik daarna nog regelmatig contact kunnen houden met deze Duitse topfotograaf. Het idee voor onderstaande blog ontstond tijdens onze ontmoeting op 'Paris Photo' 2013 en leidde tot een spectaculaire fotosessie, maar daarover straks meer. Het interview volgde op het derde European Collodion Weekend in Eindhoven,  op zondag 4 mei 2014.

Uit de serie 'Alina in Paris'

Konrad Schmidt woont en werkt in Hamburg. Zijn fotowerk: "Verleiding die zich kenmerkt door modieuze elegantie, een ongekend gevoel voor erotiek, het spelen met licht en vormen".  Zijn modellen zijn min of meer gekleed of naakt, prachtig gefotografeerd in kleur maar steeds vaker in zwart-wit. Serieus, ingetogen, in zichzelf gekeerd, sensueel, uitdagend, maar altijd met een groot gevoel voor stijl" aldus het BFF. Geen wonder dat hij geselecteerd werd als volwaardig lid van het gerenommeerde Duitse BFF: 'Der Berufsverband Freie Fotografen und Filmgestalter', gevestigd in Stuttgart. Konrad is met name gespecialiseerd in mode- reclame- en lingeriefotografie en won vele prestigieuze prijzen, waaronder het BFF 'Jahrbuch Award' 2011, de 'Hasselblad Masters' en de 'Rodenstock Photo Award'. Onder zijn clientèle bekende namen als Adobe Systems, Bacardi, Blonde Magazin, Cosmopolitan, ELLE, Leica, Mercedes, Philips, Samsung en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan.

Zijn fotowerk: "Verleiding die zich kenmerkt door modieuze elegantie, een ongekend gevoel voor erotiek, het spelen met licht en vormen".

Ik herinner mij nog die dag in november in Parijs, toen Konrad mij uitnodigde om bij een van zijn foto shoots aanwezig te zijn. Het hotel zelf valt onder de noemer 'vergane chique'. Het klassieke is hier gecombineerd in een smaakvolle mengeling van de meest uiteenlopende stijlen. Bij binnenkomst een balie met een niet al te vriendelijke portier. De koperen lamp met daarin een groene plaat met de tekst 'reception', schept duidelijkheid. Achter hem een houten bord bedekt met groen vilt waar de koperen sleutelhangers duidelijk aantonen hoeveel kamers er zijn verhuurd. Het model komt later want het staat zo raar als drie personen vragen om één kamersleutel. "Soixante-sept s'il vous plait". Een hotel in het eerste arrondissement, met zo'n prachtige smeedijzeren lift, knap gemoduleerd in het trapgat van meer dan zes etages. Twee geel koperen hekken die je moet openschuiven om de mahoniehouten cabine, met aan weerszijden verweerde spiegels, te betreden. Op de glimmend koperen plaat lichten 9 knoppen op, kelder, begane grond en etage 1 t/ m 7. Boven lange gangen met prachtige dubbele deuren, met links en rechts groene smeedijzeren radiatoren. Op enkele kamers wordt schijnbaar druk gewerkt door de kamermeisjes. Zo te zien heeft elke kamer zijn eigen thema en onthult de opbrengst van een naarstige jacht bij antiekzaakjes en rommelmarkten. Zesde etage, kamer 7, aan de voorzijde met een prachtig uitzicht op de zinken daken van Parijs.

Parijs doet iets met mensen..... Het is een stad die je vult met dankbaarheid om er te mogen zijn. Dè definitie van een droom en Parijs is het decor. 

Het bijwonen van deze prachtige zwart-wit fotosessie 'Alina in Paris' gaf mij genoeg aanleiding om u nader kennis te laten maken met deze briljante fotograaf. Om met de woorden van Konrad zelf te spreken over deze serie: "Wie immer schwarz/weiß, wie immer analog, wie immer nah" - zoals altijd zwart/wit, zoals altijd analoog, zoals altijd 'op de huid'.

Wie is J. Konrad Schmidt?

Konrad kijkt met een humanistisch oog en fotografeert die dingen die hij nooit zelf heeft gehad. (Tenminste dat heeft men mij verteld, voegt hij er zelf aan toe)

De Duitse topfotograaf J. Konrad Schmidt (Photo courtesy of Oliver Rolf)

Waarom Parijs?

Parijs doet iets met mensen..... Het is een stad die je vult met dankbaarheid om er te mogen zijn. Dè definitie van een droom en Parijs is het decor. Een verhaal waar iedereen op zoek naar is. Het geeft mij steeds een bijzonder gevoel als ik hier ben. Zelf ben ik vaker in Parijs geweest maar voor ons model is het de eerste keer. Ik denk dat voor iedereen de eerste nacht in Parijs iets is wat je altijd bijblijft en nooit meer vergeet.

Waarom lingerie fotografie?

Lingerie heeft iets mystieks iets sensueels, een geheim verborgen achter zwarte zijde. Elke advertentie speelt met die gedachte. Ik hou er van om te verleiden met mijn foto's, om juist niet alles te laten zien, wat het menselijk brein zelf kan invullen.

"Wie immer schwarz/weiß, wie immer analog, wie immer nah"; Konrad Schmidt

Hoe kom je aan je modellen?

Observeren...... Ik zie zoveel mensen gedurende de dag. Als het gezicht iets met mij doet, het raakt me, dan groeit mijn interesse om een foto te maken. Maar het is niet alleen het gezicht, ik moet ook een idee hebben voor elke 'shoot'. Ik neem nooit foto's alleen om het fotograferen. Er is meer, uiteindelijk moet het een verhaal vertellen.

Wat is je favoriete Parijs foto?

Een foto ooit genomen door de Duitse fotograaf Peter Lindbergh in 1989: De foto van zijn model, gefotografeerd vrijstaand op een van de stalen balken van de Eiffeltoren. Dit is nou precies wat ik voel bij Parijs; vrij, elegant maar tegelijkertijd verstild en mysterieus.

Alina

Wat is jouw favoriete plek in Parijs en waarom?

Mijn favoriete plekken in Parijs zijn die plaatsen waar je nooit weet in welke eeuw je bent. Als je alle auto's, motorfietsen en verkeersborden zou weghalen ben je ineens terug in de tijd. Parijs is tijdloos en daarom hou ik zo  van die stad.

Ga je nog wel eens shoppen in Parijs, en waar dan?

Nooit! Er zijn belangrijkere dingen te doen in Parijs.

Wat wordt je volgende project?

In Parijs? Goeie vraag. In ieder geval een portretserie, in zwart-wit, van een beroemd Duits model en musicus. voor wat betreft Parijs..... Ik zou graag nachtopnamen willen maken in een aantal Parijse straten. Hoe; staat nog niet helder op mijn netvlies. Het verhaal dat er bij moet passen ook nog niet. Misschien zoiets als mijn serie 'Missing New York'.

Met speciale dank aan J. Konrad Schmidt, Alina, het Parijse model en het mooie hotel waarvan we de naam geheim houden.

Alle zwart-wit foto's zijn, analoog geschoten op 6 x 7cm. film.

Copyright J. KonradSchmidt, Hamburg, Germany

En dit als laatste aanvulling van de schrijver zelf:

We zijn allemaal begonnen in de een of twee sterren hotels. Je bent jong en slapen doe je toch nauwelijks. Die hotels met de humeurige en slechte receptionisten, de te kleine ontbijtzalen met als ontbijt de croissant, mini kuipje boter en jam, de straffe koffie of de lauwe thee. Slaapkamers in schoenendoosformaat met de versleten theedoeken als handdoek. Altijd uitkijkend op een cour of op de zinken daken van Parijs. Ze zijn er nog en hebben nog steeds hun charme met houten trappen en een te kleine smeedijzeren lift. De binnenplaats, waar je langs de Gardien moet sluipen, met de lichtknoppen die je hooguit een minuut van licht voorzien. Tja, en als je ouder wordt ben je op zoek naar wat meer comfort, de luxe van wat extra sterren, maar toch ben ik nog steeds op zoek naar dat ene charme hotel. Want je krijgt nooit de kamer die afgebeeld staat op de foto. 

The End

VERBORGEN MUSEA IN PARIJS

Maar weinig grote steden hebben zo'n nauwe band met de beeldende kunst als Parijs. In het tweede Keizerrijk (1852-1870) en de Derde Republiek (1870-1940/'46) werd Parijs gaandeweg een openluchtmuseum vol met beelden van onder andere Carpeaux (de prachtige Fontaine de l'Observatoire) Rude (de Marseillaise op de Arc de Triomphe). Rodin, Maillol, Zadkine en Bourdelle.

Montmartre en Montparnasse werden hèt bloeiend centrum voor kunst en literatuur. Schilders en beeldhouwers, schrijvers en dichters werden aangetrokken door deze buurten. De ateliers, de levendigheid en bohemienachtige manier van leven en werken, werkten als een magneet op vele getalenteerde kunstenaars. Kunstenaars als Moreau, Delacroix, Bourdelle, Maillol, Rodin, Zadkine en schrijvers waaronder Balzac en Hugo hebben een schat aan ateliers nagelaten aan de stad Parijs. Gelukkig zijn veel van deze ateliers musea in eigendom van de stad Parijs en daardoor (nog) gratis te bezichtigen.

Parijs bezit dan ook veel van dit soort onverwachte plekken, die minder mensen trekken. Vele artiesten, schilders, schrijvers, componisten en beeldhouwers gebruikten hun woning als middel om hun vakmanschap te tonen en zo de herinnering levend te houden. Gewone huizen, waar Parijs zo trots op is, getuigen van een rijk verleden. Menig kunstenaar heeft tijdens zijn leven zijn artistiek testament opgemaakt, opdat zijn oeuvre hem zou overleven, niet verspreid onder verzamelaars en verschillende musea, maar liefst in hun eigen atelier of huis, daar waar de kunstwerken tot stand kwamen. De huidige bezoeker waant zich terug in de tijd en krijgt een intieme inkijk in het leven van een boeiend persoon. In deze blog neem ik u mee langs een aantal van deze verborgen juweeltjes.

Het atelier van de Franse beeldhouwer en schilder, Emile-Antoine Bourdelle waar de tijd stil is blijven staan

Musée de la Vie Romantique

Ten noorden van de grote boulevards liggen de kalme straten van 'la Nouvelle Athènes, het dorp van muzen en acteurs en daarna de courtisanes. In de rue Chaptal staat op nummer 16, aan het einde van een beukenlaantje met kasseien, een oud, okerkleurig herenhuis met vaal groene houten luiken: het idyllische Hôtel Scheffer-Renan nu het Musée de la Vie Romantique. Het werd gebouwd in 1830 voor schilder Ary Scheffer en zijn broer Henri. Zoals iedere wereldstad, heeft ook Parijs altijd kunstenaars, artiesten en gelukzoekers uit alle uithoeken van de wereld aangetrokken. Zo ook de Nederlandse kunstschilder Ary Scheffer (1795-1858).  Scheffer stond volop in de romantiek, een stroming die zich aan het einde van de 18e en 19e eeuw, volop liet gelden in de kunst en het intellectuele leven.

Aan het einde van een beukenlaantje met kasseien staat een oud, okerkleurig herenhuis met vaal groene houten luiken; het Musée de la Vie Romantique. 

Sober en met een tikje nostalgie is hier de wereld gecreëerd van George Sand, die er woonde met Liszt en Chopin. De wat stoffige kamers, volop opgeluisterd met schilderijen, kandelaars, spiegels en meubels, ademen de sfeer van de 19e eeuw. Het is niet moeilijk om u voor te stellen hoe de schilder hier woonde, werkte en genoot van het Parijse leven. Daar had hij dan ook alle redenen toe, want hij was bekend en geliefd in de stad. Samen met zijn dochter organiseerde de kunstschilder 'salons' op de vrijdagavond, waar tal van beroemdheden aanschoven. Scheffer kon onder andere Markies de Lafayette, Charles Dickens en de zangeres Pauline Viardot op zijn vriendenlijstje bijschrijven.

Zo ook George Sand. George Sand, pseudoniem van Amandine Lucile Aurore Dudevant, geboren Dupin, was een Frans schrijfster. Ze schreef romans, novelles, sprookjes, toneelstukken en politieke teksten. Een deel van het museum is dan ook gewijd aan haar opmerkelijke leven en carrière. In drie kamers worden voorwerpen en schilderijen bewaard die iets van doen hebben met het leven van de schrijfster én feministe avant la lettré. Familieportretten, juwelen en unieke voorwerpen, die ze tijdens haar leven verzamelde, worden tentoongesteld op de begane grond van het museum. Een van deze objecten is een gipsafgietsel van de linkerhand van Chopin, een goede vriend van de schrijfster. Kortom: La Musée de la Vie Romantique is een hommage aan de romantiek als stroming. Een leuk museum voor kunstliefhebbers, maar ook voor mensen die houden van de rommelige sfeer van licht vergane glorie.

De Franse schrijfster George Sand, pseudoniem van Amandine Lucile Aurore Dudevant

Musée Bourdelle

Schuin onder de rook van het treinstation Montparnasse, ligt een ideale bestemming voor een regenachtige dag in Parijs. Het huis en het atelier van de Franse beeldhouwer en schilder, Emile-Antoine Bourdelle (1861-1929). De productieve beeldhouwer woonde en werkte tot zijn dood in 1929 in dit huis aan de toenmalige impasse du Maine in de wijk Montparnasse. In 1949 werd het een museum en later, in 1992, grondig verbouwd door de in Casablanca geboren architect Christian de Portzamparc. Gelukkig is het oude atelier onaangeroerd gebleven na zijn dood. Bij het raam, dat hem voorziet van noorderlicht, staat nog steeds de gietijzeren potkachel. In de hoek een gipsen afgietsel van zijn mooie 'Centaure mourant', de stervende centaur uit 1914. Vanaf het verhoogde podium achter in het atelier, kon hij zijn beelden onder een hoek bekijken. Bij zijn overlijden wordt Bourdelle in zijn atelier opgebaard, naast zijn stervende centaur.

De tuin, een oase van rust, met op de achtergrond het atelier van Bourdelle

Bourdelle leerde als dertienjarige hout bewerken in de meubelmakerij van zijn vader. Tekenen en beeldhouwen leerde hij aan de Académie des Beaux Arts in Toulouse. Toen hij vierentwintig was kreeg hij een beurs voor de École des Beaux Arts in Parijs. In de jaren 1887-1929 schept Bourdelle vijfenveertig beeldhouwwerken, waaronder diverse bustes en maskers van Beethoven, die ook in het museum zijn te bewonderen. De toen al beroemde Auguste Rodin (1840-1917) bewonderde het werk van Bourdelle en vanaf 1893 tot 1908 werkte Antoine als Rodins assistent en ontwikkelde zich daar tot een bekende leermeester. Van 1909 tot aan zijn dood in 1929 was hij docent aan de belangrijke Académie de la Grande Chaumière in Parijs. Vele later bekende kunstenaars kregen van hem les, waaronder Alberto Giacometti en Aristide Maillol.

Evenals Auguste Rodin, droomde Antoine Bourdelle, aan het eind van zijn leven, van een museum dat een overzicht zou geven van zijn oeuvre. Zijn vrouw Cléopâtra en dochter Rhodia vervulden uiteindelijk die wens. De realisering van het museum in 1949, werd mede mogelijk dankzij de financiële steun van Gabriel Cognacq, een groot kunstliefhebber, neef en erfgenaam van Ernest Cognacq, de oprichter van het Parijse warenhuis La Samaritaine.

Gevelversiering gemaakt voor het Parijse Théatre des Champs Élysées

De in 1992 nieuw gebouwde vleugel heeft een totaal expositieoppervlak van 1655m². Indrukwekkend is de 'Hall des Plâtres' met enorme gipsen beelden, waaronder het ruiterstandbeeld van Generaal Alvéar, waarvan het origineel te vinden is in Buenos Aires. Drie afdrukken van de prachtige gevelversiering die Bourdelle gemaakt heeft voor het Parijse Théatre des Champs Élysées, die Apollo en de muzen verbeelden. En vijf kleinere panelen die de tragedie, komedie, muziek, dans en het verbond tussen architectuur en de beeldhouwkunst voorstellen. Twee beroemde en  moderne dansers hebben model gestaan; Isadora Duncan en Vaslav Nijinski. De kolossale beelden in de voor- en achtertuin tonen de explosieve natuur van Bourdelle's kunstenaarsziel.

Musée Zadkine

Op loopafstand van het Musée Bourdelle vlakbij de Jardin Luxembourg ligt, verborgen tussen de muren van de hoge aanpalende gebouwen, het woonhuis en atelier van de in Rusland geboren beeldhouwer Ossip Zadkine (1890-1967). In de rustige en besloten tuin, omgeven door met klimop begroeide ateliers, lijken zijn bronzen beelden slechts met moeite licht op te vangen. Het museum, in februari 2012 weer opengegaan voor het publiek na een grondige renovatie, toont een prachtig overzicht van zijn werken van kubisme tot abstracte kunst. Binnen vindt je een collectie van houten torso's en kleinere werken van brons en steen.

'Orpheus', met op de achtergrond het atelier van Ossip Zadkine

Buiten, fascinerende beelden waaronder Orphée, verschillende studies van 'La Ville détruite',  de verwoeste stad, zijn belangrijkste creatie. Een treinrit door het verwoeste Rotterdam inspireerde Zadkine tot dit beeld, waaruit het hart is weggerukt en waarbij de armen en handen de hemel als het ware om hulp roepen, terwijl een schreeuw uit de bronzen mond ontsnapt. Het beeld, dat te vinden is aan de Leuvehaven in Rotterdam, was een schenking van de directie van het warenhuis de Bijenkorf aan de stad. Vlakbij de uitgang van de tuin, verborgen in een kleine nis, staat het monument ter ere van de gebroeders van Gogh, gemaakt in 1964, een van zijn laatste werken.

'La Ville détruite'; de verwoeste stad

Zadkine kwam op twintigjarige leeftijd in Parijs terecht, gelokt door zijn mede landgenoot en kunstschilder Marc Chagall, Hij was aanvankelijk een leerling en vriend van Rodin. Tijdens de eerste wereldoorlog werkt hij als verpleger en tolk in het Franse leger, waar hij de Joodse schilderes Valentine Prax ontmoet, waarmee hij in 1918 trouwt. In 1928 vestigde hij zich in het huis, zijn 'folie d'Assas' aan de rue d'Assas 100 bis. In 1937 besluit hij, na een tentoonstelling in New York, om niet terug te gaan naar Parijs vanwege de toen al opkomende antisemitische sentimenten. Valentine blijft in Parijs en duikt onder. Pas na de tweede wereldoorlog vinden ze elkaar terug in de rue d'Assas. Hij bleef er tot aan zijn dood in 1967. Ossip Zadkine is begraven tussen zijn illustere tijdgenoten, waaronder Constantin Brancusi en Auguste Bartholdi, op het nabij gelegen cimetière Montparnasse. Valentine Prax schonk meer dan 400 beeldhouwwerken en 300 tekeningen aan de stad Parijs, samen met zijn persoonlijk archief en foto's. Het museum opende voor het eerst zijn deuren voor het publiek in 1982. Een echte aanrader.

Tête d'Homme (1922)

Musée de Montmartre

Nog tot halverwege de 19e eeuw was la butte een landelijke idylle, een dorpje gelegen voor de poorten van de stad. Het noordelijke stadsdeel werd pas in 1860 bij Parijs gevoegd en is gelukkig verschoond gebleven van de ingrijpende bouwkundige ingrepen van Haussmann. De oude dorpsstructuur is er tot op heden bewaard gebleven. De eenvoudige maar gunstige leefomstandigheden en het vrije klimaat op de heuvel. waar in het schimmige café- en cabaretcircuit eenvoudig modellen konden worden benaderd, trokken zo rond de eeuwwisseling talloze kunstenaars en galeriehouders aan. Degas, Renoir, Toulouse-Lautrec, Van Gogh, Picasso, Braque en Matisse, ze leefden, woonden en werkten allen enige tijd in Montmartre. De nostalgie leeft hier voort, nog altijd geassocieerd met bovengenoemde kunstenaars, die hier probeerden een inkomen bij elkaar te scharrelen. Toulouse de Lautrec heeft hier de danseressen van de Moulin Rouge geschilderd. Picasso schilderde in 1907 een van zijn beroemdste schilderijen, 'Les Demoiselles d'Avignon', dat zich momenteel in het MoMa in New York bevindt.

Hier aan de rue Cortot 12 woonden Susanne Valadon en haar zoon Maurice Utrillo, nu het Musée de Montmartre

In Montmartre staat op nummer 12 in de rue Cortot een huis met mansardedak, dat zijn schilderachtige verleden opmerkelijk trouw is gebleven: Het Musée de Montmartre, dat eens het oudste hotel was op de heuvel, weggedoken in een tuin vol met betoverende geuren- en kleurenpracht. Hier zien we dat stenen een ziel hebben, want hoe had deze plek anders zo'n groot aantal vooraanstaande gasten kunnen trekken. Eigendom van Claude de la Rose of Rosimond, een acteur bij het Théâtre de Molière waar ook Molière deel van uitmaakte. Renoir had hier in 1875 zijn eerste Parijse adres en schilderde hier tal van meesterwerken, waaronder de absolute uitschieter Le Bal du Moulin de la Galette. Het doek hangt nu in het Musée d'Orsay. Van Gogh en Gauguin waren hier regelmatig de gast van Émile Bernard. Vincent van Gogh woonde een stukje verderop in een uitspanning met de naam Aux Billards en Bois. Hier schilderde Van Gogh in 1886 "La Guinguette", eveneens te vinden in het Musée d'Orsay. Op de tweede verdieping woonden Susanne Valadon en haar zoon Maurice Utrillo.

De memorabilia van het museum herscheppen de unieke atmosfeer van Montmartres verleden, de Bohemiens. Foto's, prachtige affiches onder andere van Toulouse-Lautrec, van diverse cabarets, tekeningen, schilderijen, karikaturen en sculpturen. Je vindt hier ook een reproductie van een van de mooiste artiestengrappen uit Montmartres kunstverleden. De schrijver Roland Dorgelès - die moderne kunst verafschuwde - bond een penseel aan de staart van de ezel van de eigenaar van het Cabaret Au Lapin Agile. Het resulteerde in een schilderij alom bewonderd door de kunstpers. Het schilderij kreeg de titel mee; 'Zonsondergang boven de Adriatische Zee'. Bovendien staat hier de oude tapkast van het Café de l'Abreuvoir waar Utrillo regelmatig zijn geliefde absint nuttigde. Er is ook een groot schaalmodel van het oude Montmartre, die een goede indruk geeft hoe la butte er ooit heeft uitgezien. Aan de achterkant heb je een mooi uitzicht over de heuvelachtige noordrand van de stad en de wijngaard.

Veel van deze 'verborgen musea' maken onderdeel uit van les Musées de la Ville de Paris en zijn vaak gratis te bezoeken met uitzondering van bijzondere tentoonstellingen. Andere juweeltjes zijn: Maison de Balzac, Musée Cognacq-Jay, Maison de Victor Hugo, Musée Delacroix en het Musée Gustave Moreau. Je hoeft er maar even te zijn geweest om er weer naar terug te willen.

Musée de la Vie Romantique, Hôtel Scheffer-Renan, rue Chaptal 16, 9e arrondissement, Metro Saint Georges, Pigalle, Blanche, Liège. Geopend dinsdag tot en met zondag van 10.00 uur tot 18.00 uur, entree gratis

Musée Bourdelle, rue Antoine Bourdelle 18, 15e arrondissement, metro Montparnasse- Bienvenüe, Falguière. Geopend dinsdag tot en met zondag van 10.00 uur tot 18.00 uur, entree gratis.

Musée Zadkine, rue d'Assas 110 bis, 6e arrondissement, Metro Vavin, Notre Dame des Champs. Geopend dinsdag tot en met zondag van 10.00 uur tot 18.00 uur. Entree € 8,00

Musée de Montmartre, rue Cortot 12, 18e arrondissement, metro Lamarck-Caulaincourt. Geopend alle dagen van 10.00 uur tot 18.00 uur, entree € 9,00

Paris FvdV passeerde op 19 mei 2014 de grens van 138.000 lezers. Om versneld naar de 150.000 lezers te groeien, krijgt iedere 1000e bezoeker van mijn weblog, het nieuwe boek van Andy Arnts; 'Parisiennes herken je aan hun benen', gratis thuisgestuurd. Maak een print screen van mijn weblogpagina met het bezoekersgetal afgerond op 000, stuur die via email naar fvdvliet@upcmail.nl met uw adres en binnen enkele dagen ontvangt u het boek gesigneerd door de schrijver zelf.

DE ANDERE KANT VAN MONTMARTRE

Parijs is een filmstad, één groot indrukwekkend decor. Elke dag wordt er aan gemiddeld tien films gewerkt. Elke week zijn er vijfhonderd films te zien in 83 bioscopen die samen 376 schermen hebben en gemiddeld per jaar zo'n 27 miljoen bezoekers trekken. De meeste films worden opgenomen in Montmartre, waaronder 'La vie en rose' over het leven van Edith Piaf of 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain'. Dankzij Amélie schoot het buurtje rond de rue Lepic als een komeet omhoog. Café des Deux Moulins, rue lepic nummer 15, veranderde van een klein buurtcafé in een drukke en hippe uitgaansgelegenheid. Andere filmplekken uit de film zijn eveneens opgenomen met Montmartre als decor; zoals in de rue des Trois Frères, bij het metrostation Lamarck-Caulaincourt en op de vele trappen rondom de Sacré Coeur.

Wandeling

Onze filmset is gesitueerd aan de achterzijde van de Butte Montmarte; spannend en romantisch tegelijk. We stappen uit bij het metrostation Château Rouge. Lijn 4, aangelegd tussen 1908 en 1910. Een van de eerste noord- zuid lijnen en de eerste metrolijn die onder de Seine werd aangelegd. Een aardig huzarenstukje en dat in 1908. Chateau Rouge dankt zijn naam aan een klein kasteeltje, gebouwd tussen 1775 en 1795 voor Gabrielle d'Estrees; hertogin van Beaufort en Verneuil, markiezin van Monceaux, en een maîtresse van koning Hendrik IV van Frankrijk. Helaas is het kasteeltje niet meer te zien want dit werd in 1889 gesloopt.

De andere kant van Montmartre; een verstild parkje aan de rue du Chevalier de la Barre

Voor ons ligt de drukke boulevard Barbès op de grens van Montmartre en de de Goutte d'Or, een van de meest kosmopolitische wijken van Parijs. 50% van de bevolking is van vreemde oorsprong. 56 nationaliteiten mengen allerlei kleuren, accenten en gebaren dooreen, een Afrikaans, Aziatische en Europese smeltkroes. De wijk wordt afgebakend door de boulevard Barbès aan de westzijde, de boulevard de la Chapelle aan de zuidzijde, de rue Ordener aan de noordzijde, en de sporen van het Gare du Nord aan de oostzijde. Er wonen ongeveer 20.000 mensen in deze wijk. De naam, letterlijk de gouden druppel, is afkomstig van de kleur van de wijn, van de wijngaarden die hier voorheen stonden.

U bent vlakbij de meest exotische markt van Parijs, die van de de rue Dejean waar de Marché Dejean is (eerste straat rechts en dan weer de eerste straat rechts). De voedselstraat waar het Caribisch gebied en Afrika elkaar ontmoeten. Grote keuze van diverse vissoorten die je uitnodigen op een culinaire reis: barracuda, kapiteinsvis, meivis. Je kunt er geïmporteerd Afrikaans bier en andere drankjes krijgen maar ook bakbananen, yams en tarowortels. Langzaam kuieren over deze markt is een zegen voor de smaakpapillen. Het schouwspel is fascinerend en dit alles tegen onklopbare prijzen. (zie ook mijn blog over la Goutte d'Or van 10-01-2013) Let op! Fotograferen wordt hier niet altijd op prijs gesteld.

Passage Cottin

Dus steken wij de boulevard Barbés over en nemen de rue Poulet naar de rue de Clignancourt, de officiële grenslijn van Montmartre. Rechtsaf en bij het fraaie café 'Au Clair de Lune', zeker even binnenkijken, de rue Ramey in. We begeven ons naar een zeer bijzondere passage; de passage Cottin, die begint ter hoogte van de rue de Ramey nummer 17. Deze 130 meter lange passage, vernoemd naar de eigenaar van de grond, begint eerst vlak en daarna volgt een zeer steile trap naar boven. De enige kunstenaar die ooit geboren is op Montmartre, Maurice Utrillo, vereeuwigde zo rond 1910 - 1911 deze prachtige passage. Een olieverf op karton, 62 × 46 cm en in de collectie van het Centre Pompidou. 

Bijzondere vergezichten na het beklimmen van de steile trap

Bovenaan de trap heeft u een tweezijdig adembenemend uitzicht. Allereerst de trappen van de rue du Chevalier de la Barre aan de achterzijde van de Sacré Cœur met bovenaan een verstild parkje waar u zelden een toerist tegenkomt. Draait u zich weer om dan een fraai doorzicht op de oostkant van Parijs.

rue du Chevalier de la Barre

Keer terug naar de passage Cotin en vervolg de rue du Chevalier de la Barre naar beneden. Een verstild straatje dat zo zou passen als decor in een film als Woody Allen's Midnight in Paris. Onderaan rechtsaf de rue Ramey om daarna weer rechtsaf te slaan naar de rue Muller. Geen bijzondere straat maar wel een met een verrassing aan het einde. Een klein pleintje vol met terrasjes onderaan de trappen van rue Maurice Utrillo. Een heerlijke plek voor een espresso of een mooie lunch. We nemen niet de trappen naar boven maar vervolgen onze wandeling links door het park. Vanuit hier heeft u prachtige doorkijkjes en panorama's op de chique rue Ronsard en de halle Saint Pierre. Boven ons zwermen honderden toeristen op de trappen van de Sacré Cœur terwijl u nu heerlijk alleen aan het genieten bent van een gelijkwaardig uitzicht over de daken van Parijs. Helaas we moeten even door de onuitputtelijke toeristenstroom heen via de rue Saint-Eleuthere en de rue Mont-Cenis naar het kunstenaarspleintje van Parijs; place du Tertre om te komen bij place du Calvaire bekend uit de bevrijdingsscene in film 'Les Uns et les Autres'. Ook hier weer een bijzonder uitzicht over de stad.

Een ander panorama; een doorkijkje op de chique rue Ronsard

Een stukje verder brengen we een bezoek aan de Espace Dali, rue poulbot 11. Deze permanente expositie van de koning van het surrealisme, Salvador Dali, is een must-see. Het is een klein museum in de catacomben van een van de voormalige krijtrotsen te midden van Montmartre, met ongeveer 300 kunstwerken, waaronder sculpturen en schetsen. Montmartre is onlosmakelijk verbonden met de eerste Parijse tentoonstelling van de grootmeester, die in 1929 door de Franse schrijver André Breton werd georganiseerd. In 1956 zou Dali zijn beroemde kunstwerk Don Quijote zelfs geschilderd hebben onder de verbaasde blikken van de toeristen op place du Tertre. In de winkel kunt u na uw bezoek nog een gesigneerde en genummerde litho kopen. Dali, gek, genie... of beide? De man die eens zei: "Het enige waarvan de wereld nooit genoeg zal hebben, is de overdrijving". Ik laat het graag aan u over.

Bij de uitgang gaan we rechtsaf, vervolgen de rue Poulbot die uitkomt in de rue Norvins. Rechts ligt de rue des Saules en de rue Saint Rustique; het oudste straatje van Montmartre, zonder trottoirs, met grote kasseien en een greppel in het midden. Let vooral op het doorkijkje aan het einde van de straat, een absoluut fotomoment. Op de hoek "La Bonne Franquette". Dit huis is al meer dan vier eeuwen oud. In de vorige eeuw heette deze uitspanning nog herberg Aux Billards en Bois. Hier schilderde Vincent van Gogh in 1886 'La Guinguette. Nu te vinden in het Musée d'Orsay. Aan de overkant restaurant Le Consulat, tegenwoordig l'Ambassade de Savoie. Dit waren dè ontmoetingsplaatsen van de kunstschilders Pissaro, Monet, Sisley, Cézanne, Toulouse-Lautrec, Renoir, Gauguin, Picasso en van Gogh (tip: als restaurant zou ik beide links laten liggen). De rue des Saules brengt ons naar de kleine wijngaard van Montmartre en een van de schilderachtigste straatjes van la Butte, de rue Vincent met de pittoreske begraafplaats cimetière Saint- Vincent, waar onder andere de kunstschilder Maurice Utrillo is begraven.

Deze wandeling is doorspekt met een andere kijk op Parijs

Tijdens zijn studentenjaren raakte Utrillo verslaafd aan de absint en overnachtte derhalve regelmatig op het politiebureau, waar men hem in ruil voor enkele schilderijen of tekeningen weer liet gaan. Overigens, de meeste kunstenaars betaalden hun schulden in de kroegen van Montmartre met eigen werken. Een anekdote doet nog steeds de ronde over de bazin van de kroeg 'La Belle Gabriëlle' in de rue Saint Vincent, die Utrillo verplichtte om alle landschappen die hij op de toiletmuren had geschilderd - hij was namelijk verliefd op de bazin - weer uit te vegen. Later kon ze wel al haar haren uit de kop trekken. Utrillo ligt begraven op loopafstand van zijn geboortehuis, op de pittoreske begraafplaats Saint Vincent. (sectie 4 avenue St-Vincent) De rue Saint-Vincent brengt ons naar het eindpunt van de wandeling; het metrostation Lamarck-Caulaincourt. Een halte langs metrolijn 12. Het station ligt op een diepte van 25 meter. Om de perrons te bereiken maak je gebruik van een wenteltrap of de lift. Het station is vooral bekend van de film Amélie, met in de hoofdrol Audrey Tautou. Het was de plek waar zij haar avonturen in Montmartre steeds startte. Vandaag eindigt het hier voor ons. Bonne Journée.

Het graf van Maurice Utrillo op de begraafplaats Saint Vincent, in de schaduw van de Sacré Cœur 

Paris FvdV passeerde op 14 mei 2014 de grens van 137.000 lezers. Om versneld naar de 150.000 lezers te groeien, krijgt iedere 1000e bezoeker van mijn weblog, het nieuwe boek van Andy Arnts; 'Parisiennes herken je aan hun benen', gratis thuisgestuurd. Maak een print screen van mijn weblogpagina met het bezoekersgetal afgerond op 000, stuur die via email naar fvdvliet@upcmail.nl met uw adres en binnen enkele dagen ontvangt u het boek gesigneerd door de schrijver zelf.