PALAIS BOURBON - ASSEMBLÉE NATIONALE

Heeft u ook zo genoten van de afsluiting van de 100e Tour de France, de prachtige helikopterbeelden, de lichtshow op de Arc de Triomphe en de toegevoegde rondgang over de schitterende Place Charles de Gaulle Étoile? Met recht een Voie Triomphale, zoals de kaarsrechte zichtlijn wordt genoemd vanuit het Louvre, de pyramide van Pei, de koninklijke tuinen - de Tuilerieën - de obelisk op de Place de la Concorde, de Champs Élysées en de Arc de Triomphe met op de achtergrond de Grande Arche de la Défense. Er is op deze planeet geen mooier architecturaal geheel dan die van de Arc de Triomphe naar het Louvre leidt en van de Madeleine naar het Palais Bourbon, Rome in het hart van Parijs.

 

Het motto van de Franse Republiek -  De leus werd geïntroduceerd tijdens de Franse Revolutie

De Chambre des Députés of de Assemblée Nationale, de Franse Tweede Kamer,  is gevestigd in het Palais Bourbon. Dit paleis, gebouwd in 1722, is genoemd naar de eerste eigenares, de hertogin van Bourbon, een buitenechtelijke dochter van Lodewijk XIV. Het ligt pal tegenover de Madeleine, aan de overkant van de Seine, daar waar de Place de la Concorde wordt verbonden door de sobere Pont de la Concorde met de chique Quai d'Orsay. We bevinden ons in het nobele Faubourg St-Germain, de wijk van de adel en de aristocratie, vol met ministeries en ambassades. Tot de 16e eeuw was dit het grondgebied van de machtige Abdij van St-Germain-des-Prés. Saint Germain was ooit een raadgever van de Franse koning en vanaf 556 bisschop van Parijs. Des Prés betekent letterlijk 'in de velden'. De abdij werd omgeven door akkers, weiden en jachtterreinen. Deze werden in de 18e eeuw geconfisqueerd door de universiteit en de Franse adel. De huidige paleizen en hôtels, statige herenhuizen, dateren allemaal uit de eerste helft van de 18e eeuw, toen de Marais uit de gratie was. Op een gebied van circa 200 ha vind je er wel 150.

De Cour d'Honneur  uit 1722

De chique woning van de hertogin van Bourbon werd in 1756 verkocht aan Lodewijk XV om het in te voegen in het totaalplan van de Place de la Concorde. In 1764 werd het samengevoegd met het aangrenzende Hôtel de Lassay de huidige ambtszetel van de parlementsvoorzitter en het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het kolossale tempelachtige front met 12 zuilen, vergelijkbaar met dat van de Madeleinekerk, werd pas in 1803 onder Napoleon toegevoegd.  De Assemblée Nationale is een kleine stad op zich met zo'n 3000 inwoners, een eigen postkantoor, winkels, krantenkiosk, restaurants en een kapper, in de volksmond vaak kortweg 'Quai d'Orsay genoemd. Aan de achterzijde, aan de wonderschone Place du Palais Bourbon, bevindt zich de ingang naar het erehof, een prachtige binnentuin uit 1722.

De binnentuin grenzend aan Hôtel de Lassay de huidige ambtszetel van de parlements-voorzitter en het ministerie van Buitenlandse Zaken

Sinds 1826 komen hier de gedeputeerden van het Franse parlement samen in de Salle des Séances. 577 Rechtstreeks door het volk verkozen afgevaardigden onderzoeken, bespreken en amenderen hier elk wetsvoorstel vooraleer de identieke tekst door de senaat ter stemming wordt gebracht. Ook wordt hier jaarlijks de financiële begroting goedgekeurd. De volksvertegenwoordigers worden in kiesdistricten verkozen voor een periode van vijf jaar. Elk kiesdistrict wordt vertegenwoordigd door een afgevaardigde. De politieke kleur van de afgevaardigden is in de vergaderzaal in één oogopslag duidelijk. Al sinds de Franse revolutie zitten de linkse politici links tegenover de president van de Assemblée Nationale en de rechtse politici rechts. De huidige president sinds juni 2012 is Dhr. Claude Bartolone.

Mijn privérondleiding aan de Assemblée Nationale

 

Bij mijn laatste bezoek aan Parijs had ik de eer persoonlijk uitgenodigd te worden voor een rondleiding van ruim twee uur door dit instituut, het kloppende hart van de Franse democratie. Sinds kort is het weer mogelijk, ook voor buitenlanders, om een 'gratis' bezoek te brengen (dat is in Frankrijk vastgelegd in de Grondwet) aan de Assemblée Nationale op elke zaterdag om 09:30, 10:30, 14:00, en 15:00 uur. De bezoeken zijn uitsluitend op afspraak en u moet vooraf online reserveren of vooraf telefonisch aanmelden. Dat kan van maandag tot vrijdag, 10:00 -12:00 uur op: +33 / (0) 1 40 63 56 00. De rondleidingen worden begeleid in het Frans door een ambtenaar van de Assemblée Nationale, buitenlandse bezoekers kunnen gebruik maken van een audiogids in het Engels, Duits of Spaans. Uit veiligheidsredenen moet u een half uur van te voren aanwezig zijn, keurig gekleed en u dient zich te legitimeren. De ingang bevindt zich aan de Quai d'Orsay 33.

Galerie des Fêtes, de grote balzaal onveranderd sinds in 1848 

Ik kan u vertellen de rondleiding is zeer indrukwekkend. Allereerst wordt u ontvangen in de Galerie des Fêtes, de grote balzaal ingericht in 1848 en voorzien van plafondschilderingen door François-Joseph Heim. Vervolgens door de Rotonde Alechinsky voorzien van moderne kunst van de gelijknamige kunstenaar naar de Grande Rotonde waar de pers met de oudste lift van Parijs (uit de 19e eeuw) naar de Galerie de Presse gaat. Indrukwekkend is de Salle des Pas Perdus, de zaal van de verloren voetstappen met plafondschilderingen van Horace Vernet. Vanuit deze kamer heeft de President van de Assemblée rechtstreeks toegang naar de voorzitterstafel van de Hémicycle, daar waar de politieke debatten plaatsvinden.

Adembenemende plafondschilderingen van Eugène Delacroix

Vanuit de Salle des Quatre Colonnes heeft u toegang tot de prachtige tuin met een directe verbinding naar het Hôtel de Lassay de ambtszetel van de President van de Assemblée. De tuin is ook een geliefde ontmoetingsplaats voor de gedeputeerden en de pers. Links en rechts van de hoofddoorgang, van zowel de tuin als de Cour d'Honneur bevinden zich twee zalen. Links de Salon Delacroix met werken van de beroemde Franse kunstschilder Eugène Delacroix en u begrijpt het al, het is de ontmoetingsruimte voor de linkse volksvertegenwoordigers. Aan de rechterzijde die van de rechtse volksvertegenwoordigers; de Salon Pujol met muur- en plafondschilderingen, zogenaamde trompe-l'oeil van Abel Pujol.

De conferentiezaal of de Hémicycle. gebouwd tussen 1829 en 1832

Een van de absolute hoogtepunten is natuurlijk de conferentiezaal of de Hémicycle. gebouwd tussen 1829 en 1832 door Jules Joly en de adembenemende Bibliothèque met meer dan 700.000 boeken. Eugène Delacroix werkte negen jaar aan de plafonds van 1838 tot 1847.

De bibliotheek eveneens met plafondschilderingen van Eugène Delacroix  

Aan de bibliotheek grenst de leeszaal of wel de Salle des Conférences. Via de Salon des Mariannes, de personificatie van de republiek Frankrijk, gevuld met 32 prachtige verschillende exemplaren, verlaten we dit indrukwekkende monument. Boven ons het motto van de Franse republiek, in de muur gegraveerd; Liberté, Égalité et Fraternité.

De leeszaal voor de gedeputeerden

Palais Bourbon, Assemblée Nationale, quai d'Orsay 33, 7e arrondissement, metro Assemblée Nationale, Concorde, Invalides.

Reserveren: http://wwl.assemblee-nationale.fr/visites/index.php

 

LE TOUR DE FRANCE - CHAMPS ÉLYSÉES

Als ik deze blog plaats bent u nog volop bezig met de Tour de France, ondergetekende, met etappe 21. Etappe 21 is de laatste etappe van de Tour de France 2013. Tijdens deze loodzware 100e editie van de Tour de France gaat het peloton op 21 juli richting Parijs. Dit keer vertrekt het peloton vanuit Versailles en na een 133 kilometer lange rit is de finish, traditiegetrouw op de Champs-Élysées in Parijs. Natuurlijk boeit mij de ongekende prestaties van deze renners maar ik moet toch eerlijk bekennen dat ik meer ga genieten van de prachtige helikopterbeelden van deze laatste etappe.

De 133 kilometer lange etappe begint op slechts 19 kilometer afstand van Parijs vanuit het Château de Versailles. Alleen dat al gaat fantastische luchtbeelden opleveren. Dit in tegenstelling tot andere jaren toen de laatst etappe steeds vertrok vanuit Rambouillet. Om dus133 kilometer te moeten afleggen moeten ze wel een klein omweggetje maken.

Het leek mij een leuk idee om de route voor u vast op papier te zetten met een tweeledig doel: Het Parijse deel nog eens na te lopen of met mijn blog gaan zitten voor de TV, als extra ondersteuning voor alle plekken die in het beeld verschijnen. Allereerst het Château de Versailles, de grootste schepping van Lodewijk XIV. Dit kasteel is meer dan een paleis; het is een wereld op zich. Het deed ooit dienst als regeringszetel, als permanente residentie van de Franse Koninklijke familie en de crème de la crème van de Franse Adel. Het is als het ware hèt toonbeeld van de Franse grandeur en beschaving. Het oorspronkelijke jachtslot uit 1631 gebouwd door Lodewijk XIII werd door de architect Louis Le Veau getransformeerd in de huidige versie met een uitbouw naar drie kanten. De drie majesteitelijke allees met bomen en villa's die samen komen op de grote Place d'Armes zijn ontworpen door de tweede architect Jules Hardouin Mansart. Het zijn vooral de tuinen en de 570 meter lange tuingevel die de ambities van de Zonnekoning op overtuigende wijze tot uitdrukking brengen.

De renners krijgen zondag 21 juli 2013 nog 2 beklimmingen van de 4e categorie. De Côte de Saint Rémy lès Chevreuse van 1 kilometer à 6.9 % en de Côte de Châteaufort van 900 meter à 4.7%, naar het schijnt een peulenschilletje voor de renners!

De Tour gaat verder door het Forêt Dominale de Meudon en na 53,5 kilometer,bij het dorpje Issy-les-Moulineaux, bereiken de renners de rivier de Seine en de Pont de Sèvres. Aan de rechterkant het Île Seguin. Tot 2005 stonden hier de Renault fabrieken, gebouwd tussen 1929 en 1934. 30.000 arbeiders vonden hier werk en de laatste auto die hier in 1992 van de band liep was de Renault 5. Tot 2005 hebben de fabrieken leeggestaan. Ze zijn nu gesloopt, om plaats te maken voor een nieuw architectonisch project van de Franse top-architect Jean Nouvel.

De Tour vervolgt zijn weg nu langs de Seine om vervolgens bij de Pont Royal, tegenover de rue du Bac, de tunnel van de avenue du Général Lemoinnier in te gaan, onder de tuinen van de Tuilerieën. Nog ongeveer 65 kilometer te gaan. Natuurlijk volgt er uitgebreid commentaar over de onderlinge strijd van de wielrenners, maar het zal u opvallen hoe weinig de commentatoren weten te vertellen over de stad zelf en over wat u allemaal te zien krijgt vanuit de helikopter. In de volgende alinea's neem ik u mee langs de ronde van zes kilometer die de renners 10 keer gaan afleggen. Ik beschrijf het als een wandeling zodat u in Parijs deze route nog een keer zelf kunt afleggen.

De Avenue des Champs Élysées

We beginnen onze wandeling bij de start/finish aan de kant van de Avenue des Champs Élysées met de even nummers. Geniet eerst maar even van het zicht op de Arc de Triomph. De bouw begon in 1806, ter ere van een van Napoleons overwinningen bij Austerlitz. Pas rond 1836, onder koning Lodewijk Filips, werd de bouw voltooid.

De Champs Élysées is een van 's werelds duurste winkelstraten. Op nummer 76 opent de Amerikaanse cosmeticareus Estée Lauder najaar 2012 een flagshipstore Dat is op zich geen nieuws, ware het niet dat het huurbedrag meteen een absoluut wereldrecord blijkt te zijn  in de retailwereld, met 18.000 euro per m² per jaar en dat  met 176 m² op de begane grond en 183 m² op de eerste verdieping. Maar vergis u niet, op deze handelsader worden de hoogste omzetten per vierkante meter gegenereerd: er is sprake van een rendement van € 10.000 tot € 50.000 per m². per jaar. Op uw pad naar boven passeert u een aantal prachtige winkelgaleries: Galerie des Champs Elysées op 26, Galerie du Claridge op 74, de Lido Passage waar eens het oude Lido was gevestigd op 76 en op 82 tot 88, de tweede Galeries des Champs Elysées.

De showroom van Citroën ontworpen door Manuelle Gautrand.

Op 42 vindt u de showroom van Citroën. Dit pand is al sinds 1927 in het bezit van de automobielfabrikant en in 2006 en 2007 geheel verbouwd door de architecte Manuelle Gautrand. In het interieur herkent men Citroën's voorliefde voor design. Mooi is te zien hoe het Citroënlogo in de 30 meter hoge glazen gevel is geïntegreerd. Van buiten is de bijzondere draaiende kolom van platforms, waar op elk platform een model Citroën  tentoongesteld wordt, goed zichtbaar. U gaat met een lift naar de bovenste etage, waarna je via de trap kunt afdalen naar de verschillende thematische tentoonstellingen. TIP: Op de bovenste etage kunt u in de Citroënlounge gratis genieten van een fabuleus uitzicht over de stad.

Op 44 de Disney store waar u alle gadgets van Disney kunt kopen zonder het Disney Parijs te bezoeken. De Virgin megastore zat op de nummers 52 tot en met 60. Helaas is deze superstore vanaf 14 juni 2013 gesloten. voor de vrouwen zit de echte MUST SEE een stukje verderop, op de nummers 68, 70 en 72, het super chique Guerlain of Sephora, meteen de grootste parfumzaak van Parijs. Op 102 de bekende nachtclub Queens voor de nachtelijke dansuitspattingen en de 'mademoiselles' in overtreffende trap.

De voorgevel van het Lido de Paris op de Champs Élysées

In 1946, twee jaar na het einde van de tweede wereldoorlog, bouwden de gebroeders Clerico een theater aan de Champs Élysées voor revue en cabaret. In 1977 verhuisde men naar het Normandy gebouw, aan dezelfde avenue op nummer 116, dat nu plaats biedt aan 1150 gasten. Het Lido de Paris is het grootste panoramische privétheater van de wereld, waar elke twee minuten het decor verandert. Een technisch spektakel, gestuurd door 12 computers. Met meer dan 110 dansers en danseressen in 600 verschillende kostuums. Fonteinen en watervallen die meer dan 23.000 liter water per minuut wegpompen, lasereffecten, 700 speakers met surround sound, aangestuurd door 25 versterkers met een totaal vermogen van 20.000 watt, 600 meter neon en meer dan 100.000 lampen, aangestuurd via 32 kilometer glasvezelkabel. Aan het begin van de show zakt de voorzijde van de zaal automatisch de grond in. Zo ontstaat het toneel. De prachtige kristallen kroonluchters verdwijnen in het plafond en alle andere lampen die het zicht op het toneel wegnemen zakken in de vloer.  Een show in het Lido is een absolute must en moet u minstens een keer in uw leven gezien hebben.

We vervolgen onze weg richting de Arc de Triomphe waar u nog een bezoek kunt brengen aan de showroom van Mercedes op 118 en die van Peugeot op 136. Als goedmakertje neemt u uw partner mee naar de etalage van het juweliershuis Cartier op 154.

We zijn nu aangekomen op het keerpunt, ter hoogte van de rue de Presbourg aan de overzijde. Hier steken we de Champs Élysées over en vervolgen onze wandelroute in tegenovergestelde richting. Rechts van u, op 133, de bijzondere glazen gevel van de Publicis Drugstore waarin onder andere een trendy lounge-bar en een van de restaurants van topkok Joël Robuchon.

In 1854 opende Louis Vuitton zijn eerste, in luxe koffers gespecialiseerde winkel in Parijs. Pas in 1896 signeerde hij alle koffers met het inmiddels wereldwijd gepatenteerde monogram in bruin beige met de letters LV. In 1914 werd de eerste Louis Vuitton winkel geopend op de Champs Élysées. Toen de grootste winkel ter wereld gespecialiseerd in reisbagage. In 2005 heropende Louis Vuitton op de Champs Élysées 101 een nieuwe flagstore, de grootste Louis Vuitton winkel van de wereld.

Op 99 het gerenommeerde restaurant Fouquet's. Fouquet's bestaat al sinds 1899 en is sinds 1930 dè hot spot voor sterren van de Franse filmindustrie. Gabin, Michèle Morgan, Truffaut, Godard en Chabrol behoorden tot de vaste clientèle. In 1990 krijgt het gebouw de status van historisch monument en tot op de dag van vandaag is het de 'place to be' voor de Parijse society, de showbusiness en de  Franse politiek. Toyota, het eerste Japanse automerk op de Champs Élysées, presenteert zijn collectie op nummer 79. In deze showroom heeft u ook gratis toegang tot het internet.

l'Atelier Renault ; restaurant, loungebar en autoshowroom

Na een verbouwing van zes maanden is in juli 2011, op nummer 53, het nieuwe 'l'Atelier Renault' geopend. Deze nieuwe hotspot in het hart van Parijs bestaat uit een bar, restaurant en een luxe showroom in de vorm van een experience center. De trendy bar en restaurant zijn verspreid over een ruim en licht mezzanine-niveau, compleet met vijf hoge loopbruggen, uitgevoerd in een super modern jasje van hout, glas en aluminium. De cocktails zijn overheerlijk, het voedsel vers en smakelijk en het entertainment; alles wat op de Champs-Élysées aan de andere kant van de glazen muur gebeurt, eindigt nooit. L'Atelier Renault is dagelijks geopend tot 23.30 uur en op vrijdag en zaterdag zelfs tot 01.30 uur.

In de brasserie l'Alsace op nummer 39 kunt u 24 uur per dag zeven dagen in de week terecht voor de onvermijdelijke zuurkool uit de Elzasser keuken, maar ook voor een voortreffelijk zeebanket. (de brasserie is dit najaar gesloten vanwege een verbouwing) De diverse bioscopen van Gaumont en UGC, die u onderweg bent tegengekomen, vertonen bijna altijd de films in originele versie (VO version originale) dus zonder de vaak onvermijdelijke Franse nasynchronisatie.

De paarden van het Grand Palais en het monument van Charles de Gaulle

We laten de winkels achter ons en steken de Rond-Point des Champs Elysées - Marcel Dassault over, richting de Place de la Concorde. We krijgen nu het groene gedeelte van de Avenue des Champs Élysées. U passeert zo dadelijk het Grand Palais met zijn prachtige art-nouveau constructie uit staal en glas. Het gebouw heeft zelfs de grootste dakconstructie in smeedijzer, staal en glas ter wereld. Er kwam maar liefst 9.400 ton staal, 15.000 m² glas en zo’n 5.000 m² zink aan te pas. Nadat in 1993 een van de glazen platen naar beneden viel werd het gebouw meer dan een decennium gesloten in verband met renovatie. Het eerste deel van het Grand Palais heropende in 2004 en in 2007 was de renovatie compleet. Tijdens de renovatie werd de metalen structuur van de 240 meter lange hal hersteld, het glas vervangen en het dak volledig gerepareerd. Sinds de heropening doet het gebouw dienst als tentoonstellingsruimte, waar allerlei evenementen plaatsvinden. Een deel is in gebruik als museum.

Een oase van rust, de binnentuin van het Petit Palais

Direct tegenover het Grand Palais staat het kleinere broertje; Petit Palais. Gebouwd door Charles Girault, die overigens tekende voor het ontwerp van beide paleizen. Geheel gerenoveerd in 2005. Een groot bordes leidt naar een indrukwekkend portaal met glazen koepels, erkers een immense zuilengang en een café-restaurant. Deze grenst weer aan een halfronde weelderige binnentuin met een prachtige colonnade met rondlopende fresco's en een grote vijver. TIP: U kunt hier terecht voor koffie of een lunch, ook zonder museumbezoek. Lunchen midden in de stad maar toch in een oase van rust, ver weg van de Parijse kabaal! Een absolute aanrader.

Even verderop in de Jardins des Champs-Élysées, het 3-Michelin-sterrenrestaurant Ledoyen. Het gebouw met de elegante neo-klassieke gevel is een ontwerp uit 1842 van de Keulse architect Jacques Ignace Hittorff, die ook voor het ontwerp tekende van de Place de la Concorde. Dit uiterst chique en prijzige restaurant heeft een prachtige binnentuin. Prijzen voor eten à la carte liggen tussen de 160€ en 280€.

 Rue Royale met de Madeleinekerk en op de voorgrond de fontein van Hittorf  

U bent nog enkele stappen verwijderd van het grootste koningsplein van Parijs (84.000 m²); de Place de la Concorde, daar waar de renners naar rechts afbogen om vervolgens parallel aan de Seine te koersen. In 1748 besloot de stad Parijs om dit plein aan te leggen ter ere van Koning Lodewijk XV. Pas in 1830 kreeg het plein zijn huidige gestalte. Geniet van het prachtige lijnenspel, het snijpunt van de twee stadsassen. In de noord- zuidrichting, het Palais de Bourbon en de Madeleinekerk en in de oost- westrichting de twee triomfbogen; de Arc de Triomphe du Carousel en de Arc de Triomphe op Place Charles de Gaulle. In het midden de 23 meter hoge en 220 ton wegende obelisk van Luxor, een geschenk van de sultan van Egypte, geflankeerd door de prachtige fonteinen van Hittorf. De ene fontein symboliseert de binnenvaart, de andere de zeevaart.

De Arc de Triomphe du Carousel in de tuinen van de Tuilerieën

We volgen de koers richting de Seine en vervolgen onze route parallel aan de tuinen van de Tuilerieën via de Quai des Tuileries. Aan de straatkant passeert u het Musée de l'Orangerie waar u de waterlelies kunt bewonderen van Claude Monet op acht monumentale doeken. De kunstenaar heeft tot aan zijn dood in 1926 aan deze doeken gewerkt. Ter hoogte van de Pont Royal nemen we de trappen naar boven naar de tuinen van de Tuilerieën in plaats van de tunnel die door de renners negen keer is doorkruist. U passeert de voorzijde van de Flore vleugel, ook wel Porte de Lions genoemd. Hier zit de restauratieafdeling van het Louvre en de kunst uit Afrika, Azië, Oceanië en Amerika. Bij het doorlopen van de Jardins du Carrousel komt u oog in oog te staan met de Arc de Triomphe du Carrousel, opgericht in 1806-1808 in opdracht van Napoleon. Vervolgens passeert u de voorzijde van het Musée des Arts Décoratifs. Tot 1883 waren beiden vleugels nog met elkaar verbonden door het Tuilerieënkasteel dat in het zelfde jaar is gesloopt. We nemen de trappen naar beneden.

Hotel Regina met het indrukwekkende 'gouden' beeld van Jeanne d'Arc

Voor u, naast het Hotel Regina, staat het indrukwekkende 'gouden' beeld van Jeanne d'Arc, de Maagd van Orleans, in 1431 als heks verbrand. Het beeld is gemaakt door de Franse beeldhouwer Emmanuel Frémiet in 1874. Wij houden links aan en volgen de prachtige zuilengalerijen van de rue Rivoli tot aan de Place de la Concorde. Een wereld van vijf sterren luxe gaat voorbij; Hotel Brighton, Hotel le Meurice en The Westin Hotel. TIP: Sta even stil, of nog beter ga naar binnen op nummer 226, bij Angélina. Het interieur is onveranderd sinds 1903, toen haar voorvader Antoine Rumpelmeyer hier zijn eerste banketbakkerij annex theesalon opende. Zien en gezien worden, want hier kun je de verleiding niet weerstaan voor wat heet, de beste warme chocola ter wereld.

De prachtige zuilengalerijen van de rue Rivoli lopen door tot aan de Place de la Concorde

We zijn nu bijna bij de finish en naderen de Place de la Concorde. De prachtige gevels aan dit plein sluiten qua architectuur aan op het Louvre.  Rechts het Hôtel de la Marine, de zetel van de admiraliteit. Na de rue Royale, met op het einde de Madeleinekerk, volgt het Nouveau Riche Hôtel de Crillon. Het zwaar bewaakte gebouw ernaast is de Amerikaanse Ambassade. We zijn toe aan de laatste meters, die we volgen langs de groene zijde van de Champs Élysées.

Nog even flaneren over de allée Marcel Proust langs het café Lenôtre en het Théâtre Marigny, in 1883 gebouwd door Charles Garnier, die ook tekende voor de Opera Garnier aan de place de l'Opera. Nog eenmaal steken we de Rond-Point des Champs Elysées - Marcel Dassault over. Nog een laatste demarage en uw Tour de France eindigt weer waar deze begon, voor nummer 26.

HARTJE PARIJS, ADRESSEN VOOR VERLIEFDE ZIELEN

Het doet mij een genoegen wederom een gastblog te mogen plaatsen van een Parijskenner bij uitstek. Een artikel uit 'De Standaard', geschreven door de Nederlandse journalist Frank Renout. Sinds 2004 is hij woonachtig in Frankrijk en werkt hij als correspondent voor diverse kranten en omroepen in Nederland en België. Voor Nederland schrijft hij onder andere voor het Algemeen Dagblad, Vrij Nederland en levert diverse bijdragen aan programma's van de NOS en de Wereldomroep. In België schrijft hij voor De Standaard en de VRT. Tevens is hij de auteur van het boek 'Super Sarko' over de vorige Franse President Nicolas Sarkozy.

 

Ah, Parijs. Zijn kathedraal, zijn pleinen, zijn gevels, zijn musea. Maar ook: zijn bruggen, zijn parken, zijn kamers en stiekeme hoekjes om elkaar diep in de ogen te kijken en 'je t'aime' te fluisteren, te smachten en de lippen op elkaar te drukken. Parijs smeekt om een kus. En op deze plekken kan dat het best.

 

Parijs smeekt om een kus volgens de Nederlandse journalist Frank Renout

1. Poézie

Om halfelf 's avonds lopen Blaise Rosnay en zijn moeder Marcelle langs de houten tafeltjes en zetten ze overal een kaarsje neer. Dan gaat het licht uit. De bezoekers zitten muisstil, met alleen een glaasje wijn voor zich. Slechts een lamp staat op de bar gericht. Marcelle (80) gaat in het licht staan en verheft haar stem. Ze draagt 'Hommes' voor, van de Parijse dichter Robert Desnos. Daarna volgt 'Ne vous mariez pas les filles' van Boris Vian. 'En wie volgt?' roept Blaise de zaal in. Een jongen met zwart haar, een mutsje en een baard staat op, gaat in het licht staan en draagt ook een gedicht voor. Daarna volgt een studente met blond haar en felrood gestifte lippen, die uit haar hoofd Paul Verlaine voordraagt. Wanneer wordt gedeclameerd, zijn alle gasten stil. Na elk gedicht klinkt applaus. Le Club des Poètes (rue de Bourgogne 30) opent driemaal per week de deuren. Het café-restaurant was in 1961 een initiatief van Jean-Pierre Rosnay, uitgever en dichter. Nu, vijftig jaar later, houden zijn weduwe en zoon diens nagedachtenis in ere. Je kunt hier een eenvoudige maaltijd eten, een glas drinken, maar vooral naar poëzie luisteren. Iedereen in het kleine, rommelige zaaltje mag meedoen, in welke taal dan ook. Er is maar één voorwaarde: je moet het gedicht uit je hoofd kennen. Waar anders dan in Parijs vind je tere zielen die gedichten voordragen en ernaar luisteren? De stad is dè plek waar liefde, poëzie, schoonheid en schone kunsten hand in hand gaan.

 

Parijs is dè plek waar liefde, poëzie, schoonheid en schone kunsten hand in hand gaan.

 

Hôtel de Soubise aan de rue des Francs Bourgeois 60, is een ander voorbeeld. In het stadspaleis werden in de 17de eeuw Koninklijke feesten gegeven met optredens van zangers en muzikanten. Die traditie is in ere hersteld. Op zaterdag mag het publiek binnen om getuige te zijn van jonge klassieke muzikanten die optreden tussen pilaren, zuilen, kroonluchters en ornamenten.

Voor wie liever naar buiten wil: op de Place des Vosges in de Marais is elke zondagmiddag een klein klassiek orkest te bewonderen, dat er speelt onder de kruisbogen. De stilte is dan weer juist een verademing op de Place Furstenberg, een minuscule romantische idylle midden in Parijs, niet ver van de Notre Dame. Is het toeval dat hier het museum staat van Eugène Delacroix, de verpersoonlijking bij uitstek van de romantiek in de schilderkunst?

2. De kus

Hij strekt zijn arm uit naar de grendel van de deur, zijn andere arm stevig om het middel van de vrouw geklemd. Zij lijkt licht weerstand te bieden en duwt zijn gezicht weg. Een stoel is omgevallen, het beddengoed ligt er verfomfaaid bij. Liefde, passie en verleiding zijn vervlochten in het doek 'Le Verrou' van de 18de-eeuwse schilder Jean-Honoré Fragonard, dat in het Louvre hangt. De Bijbelse appel op de tafel verraadt het allemaal. Neem hier, in het museum, je geliefde in je armen. Sluit je ogen, druk zachtjes je lippen op die van hem of haar en waan je even in die slaapkamer van Fragonard.

Parijs is de Hoofdstad van de Kus, sinds Robert Doisneau er in 1950 bij het stadhuis zijn beroemde foto nam van een verstrengelde man en vrouw. Het café-terras, waar hij zat om de foto te nemen, aan de Rue de Rivoli 70, bestaat niet meer. Maar wat geeft het? Parijs zit boordevol prachtlocaties om te kussen.

Begin met een eerste tedere kus op de Place Dauphine, het driehoekige pleintje op Île de la Cité, het eiland midden in de Seine. Loop dan naar het oosten, steek de Pont Saint-Louis over en blijf even staan op de Quai Bourbon van Île Saint-Louis. Je kunt hier afdalen naar de oever van de Seine om op een bankje bij het water te zitten. Loop je boven door, dan kom je op de Place Louis Aragon, vernoemd naar de 19de-eeuwse schrijver. 'Wie kent het eiland, in het hart van de stad, waar alles eeuwig rustig blijft?' schreef hij. Hier splitst de Seine zich, er staan bomen en bankjes en de lantaarns schijnen zachtgeel op het stille pleintje. Wie hier niet zoent, staat hier alleen. Doorlopend over de kade kom je uit bij de Pont Marie, de brug van de legende. Wie hier kust en in stilte een wens doet, zal die wens zien uitkomen.

Of kies voor een verpletterende kus, in plaats van een verstilde. Op de trappen voor Opéra Garnier, bijvoorbeeld, op de kruising van rue Scribe en rue Auber, omringd door grootse architecturale schoonheid. Of op de meer dan tweehonderd steile treden die voeren naar de Sacré-Coeur, bij voorkeur langs de sierlijke rue Foyatier. Een balkonkus is het mooist bij Procope. In de zomer opent het oudste restaurant van Parijs zijn minuscule tweepersoonsbalkonnetjes weer, gelegen aan de Rue de l'Ancienne Comédie.

Liefde op de Pont de Marie

 

3. Hof der lusten

Stap uit in de metrohalte Laumiëre en loop de gelijknamige avenue in. Nu zie je hem al van ver staan, de tempel op een 30 meter hoge rots. Het is de zogenoemde Tempel van Sibylle, bijna 150 jaar geleden ontworpen door de Franse architect Gabriel Davioud. De acht zuilen en het ronde dak torenen boven alles uit in het park Buttes Chaumont, in de noordoosthoek van Parijs. De rots beklimmen doe je samen, hand in hand. Wandel over de 65 meter lange hangbrug over het water, of neem de imposante halfronde stenen brug op 22 meter hoogte, omringd door dennenbomen. Wie de tempel liever op afstand bewondert, kan in het park naar het mooi gerestaureerde Pavillon du Lac gaan, of naar het moderne café-restaurant Rosa Bonheur, aan de andere kant van het meer. Buttes Chaumont is goed voor bijna 25 hectare romantiek.

De tuin van het Musée de la Vie Romantique, rue Chaptal 16, in Noord-Parijs, telt slechts een paar vierkante meter, maar het is wel een eldorado voor wie intimiteit zoekt. Tussen de bomen en rozenstruiken staan een paar tafeltjes met stoelen. In de serre is een theesalon ingericht voor drankjes en zoetigheden. Ooit was het museum het woon- en werkverblijf van de schilder Ary Scheffer, die hier vrienden uitnodigde als Chopin en Liszt.

Net zo afgeschermd van de drukte is het hôtel des Grandes Ecoles aan de rue du Cardinal Lemoine 75, maar de binnentuin is de mooiste plek voor een tuinonbijt.

De prachtige binnentuin van het 17de-eeuwse Palais Royal is misschien wel het best verstopte park van Parijs. En in de Jardin du Luxembourg ligt, een beetje verscholen aan de oostkant, de Fontaine Médicis, een weelderig bassin met beeldhouwwerken.

'La vie romantique' 

4. Hartstocht

De beeldhouwer Auguste Rodin beleefde eind 19de eeuw een tumultueuze liefdesrelatie met Camille Claudel, zijn muze en zelf ook kunstenares. In de Goddelijke komedie van Dante speelt de verboden liefde tussen Francesca da Rimini en Paolo Malatesta een belangrijke rol. Wie zich even wil verliezen in deze vier personages en hun gevoelens, brengt een bezoek aan het Musée Rodin, rue de Varenne 79. De beeldhouwer trok er in 1908 in, vestigde er zijn atelier en gebruikte het bijbehorende park om zijn beelden neer te zetten. In het gebouw prijkt het meesterwerk De kus: dè plek om als geliefden even stil te staan. Het marmeren werk uit 1888 verbeeldt de liefde en sensualiteit van Francesca en Paolo: ze zijn verstrengeld, hun lippen lijken versmolten.

Het 18de-eeuwse restaurant Lapérouse aan de quai des Grands Augustins 51, heeft privékamers op de eerste verdieping. Je eet hier samen achter gesloten deuren. Een kroonluchter, een tafel, twee stoelen, een spiegel en een sofa, meer staat er niet in je eigen eetkamer. Het personeel komt pas binnen als jij op het belletje hebt gedrukt om aan te geven dat de kust veilig is.

L'Hôtel, rue des Beaux Arts 13, waar Oscar Wilde ooit woonde, biedt een andere vorm van hartstochtelijk vertier. Het kleine maar luxueuze zwembad in de kelder van het hotel is te huur. Je mag er twee uur verstrengeld ronddobberen en het arrangement bevat ook twee massages en een lunch in het hotel. En waar anders moet een passievol bezoek aan Parijs eindigen dan in Hôtel Amour? Vanwege de naam, die in rode neonletters op de gevel staat, maar ook vanwege het zwoele interieur van sommige kamers, in zwart en zilver. En ja, ook omdat je hier officieel een kamer kunt huren voor drie uur, tijdens de middag. Rue de Navarin 8. 

'De Kus', niet die van Rodin maar gewoon anders

 

5. De avond

De Avenue Junot, in Montmartre, maakt een bocht en precies daar ligt een donker steegje. Aan het eind staat een groot zwart hek. Je drukt er op een discreet knopje, je moet je identificeren en daarna mag je binnen. Via een paadje met kasseien kom je in een verstopte binnentuin. Het is een oase in Parijs: overal bomen, een paar fraaie oude huizen en alleen het geluid van vogels. Aan het eind van het parkje staat links opnieuw een zwart hek. Geen naambordje, alleen een bel. De poort gaat open en dan sta je in de tuin van Hôtel Particulier. Een oud chic herenhuis, voormalig eigendom van de familie Hermès, dat werd omgetoverd in een luxehotel met een restaurant en een bar. Het hotel ligt niet aan de openbare weg en het maakt geen reclame. Het ademt discretie. Er zijn slechts vijf suites te huur. In het restaurant overheersen zwart en goud. In de kleine cocktailbar hangen donkere gordijnen. In de zomer kun je er in de tuin picknicken of brunchen op drie terrassen, maar Hôtel Particulier is op z'n best in de avond. Als afronding van een wandeling door donker Montmartre of, nog beter: in de sensuele Deluxe Suite op de bovenste verdieping, met uitzicht op heel Parijs.

 'Verliefde zielen' - Photo Credits: Sylwia Rinkel

Het is een publiek geheim dat Parijs 's avonds nog mooier is dan overdag. Het beste bewijs vormt de Pont Alexandre III over de Seine. De 40 meter lange brug heeft koperen standbeelden op vier hoge pilaren, is verfraaid met art-nouveaulantaarnpalen en is hèt nachtelijke juweel van de Franse hoofdstad. Bovendien biedt de brug 's avonds een adembenemend uitzicht op het majestueuze Grand Palais en Les Invalides. Iets verder stroomafwaarts ligt de Pont Bir-Hakeim. Het stalen bouwsel ziet er op afstand strak en zakelijk uit. Maar 's avonds, wanneer de lichten aangaan op het overdekte voetgangersgedeelte, is de brug de ideale plaats om te wandelen, te kussen en elkaar eeuwige liefde te verklaren.

'En ze leefden nog lang en gelukkig' - Bij de Pont Bir-Hakeim

Met dank aan Frank Renout 

 

 

 

 

 

FIETSEN IN PARIJS MET BAJA BIKES

Voor 2007 stond fietsen in Parijs bijna gelijk aan zelfmoord. Maar sinds het Parijse fietsenplan 'De Vélib' zijn intrede deed is er veel veranderd in Parijs. Oud en jong, toerist en ambtenaar wagen zich nu op de fiets. En dat is dan ook geen wonder, want de stad met zijn 2.3 miljoen inwoners (binnen de ringweg) en 28,9 miljoen toeristen per jaar slibt bijna dicht. De afgelopen zes jaar heeft het stadhuis van Parijs, onder leiding van burgemeester Bertrand Delanoë zijn er gigantische investeringen gedaan om Parijs 'duurzamer' te maken. Zo is er 200 kilometer fietspad aangelegd, meer dan 1400 Vélib fietsstations gebouwd en rijden er inmiddels 20.000 van deze fietsen rond. 245.000 Mensen hebben inmiddels een abonnement om gebruik te kunnen maken van de Vélib. De fietspaden lopen niet allemaal langs de boulevards, maar brengen u juist naar de meest uiteenlopende verrassende, schilderachtige, stille of landelijke plekjes van Parijs.  Het is inmiddels dan ook goed te doen om Parijs per fiets te verkennen.

Inmiddels ligt er in Parijs 200 kilometer fietspad

Voor de echte fietsers onder ons, ik moet bekennen meer het type wandelaar te zijn, zijn er een tweetal leuke Parijse fietsboekjes die ik zeker kan aanbevelen: 'Parijs per fiets'; fietstochten door Parijs voor de echte liefhebber door Joke Radius. Een handig boekje met fietsroutes voorzien van duidelijke Michelin routekaartjes en interessante toeristische tips. Een zeer handzaam boekje juist voor op de fiets. (ISBN 9080440221). 'Fietsen en wandelen in Parijs' door Hugo Rosseels, met 5 originele fietsroutes voorzien van vele foto's. (ISBN 9789490783150).

Nu kan ik mij indenken dat, als u nog nooit gefietst heeft in Parijs, fietsen onder begeleiding van een professionele gids een zeer aantrekkelijk initiatief lijkt. Als Parijskenner adviseer ik dan altijd om gebruik te maken van Baja bikes. Fietsen in Parijs met Baja bikes is veilig, leuk, informatief en bovendien milieuvriendelijk. Onder leiding van een  Nederlands-sprekende gids fiets je met een groep van maximaal 15 personen, op een rustig tempo door de stad en zie je dé highlights van Parijs.

Houdt u wel aan de verkeersregels in Parijs - de politie is hier een stuk minder vriendelijk

Baja bikes biedt verschillende excursies aan. Als je de hoogtepunten van Parijs al hebt gezien kun je ook kiezen voor een fietstoer langs de minder bekende bezienswaardigheden zoals bijvoorbeeld  de Arènes de Lutece,  de wijk Montparnasse, of de pitoreske en gezellige marktstraat de Rue Mouffetard en nog veel meer. Parijs is bekend om wereldberoemde bezienswaardigheden zoals de Eiffeltoren, de Notre Dame, het Louvre en de Sacré Cœur, maar je doet de Franse hoofdstad tekort als je je enkel focust op deze highlights. Er zijn talrijke bezienswaardigheden in Parijs die absoluut de moeite waard zijn voor een bezoek. Met de Nederlandse gids van Baja Bikes weet je zeker dat niets je zal ontgaan. Er zijn ook fietstochten voor studenten.  De prijzen zijn zeer schappelijk en variëren € 19,50 tot € 35 per persoon. Fietsverhuur en gids zijn uiteraard bij deze prijs inbegrepen. Je kunt je fietsavontuur in Parijs direct boeken door gebruik te maken van de hyperlink aan de rechterzijde van deze blog. (klik op het logo van Baja bikes).

Er is nog een goede reden om voor de eerste keer gebruik te maken van een professionele gids van Baja bikes die je veilig door Parijs leidt.  Het is belangrijk om te weten dat de Parijse automobilist zeer weinig rekening houdt met de fietser en dat de politie in Parijs een stuk strenger is dan die in bijvoorbeeld Amsterdam. Zo mag je bijvoorbeeld niemand achterop nemen, niet op het trottoir rijden en niet telefoneren op de fiets. Rijden door rood licht, zoals dat vaak gebeurt in Amsterdam, is niet alleen levensgevaarlijk maar je riskeert ook een fikse boete. 

DE GLAZEN KOEPELS VAN HET 'NOUVEAU PARIS'

Parijs heeft zijn grandeur te danken aan Napoleon III. Tijdens het Tweede Keizerrijk (1852 - 1870) ontstond in het nieuwe quartier des Grands Boulevards het zogeheten 'Nouveau Paris', gebouwd met de 'nieuwe' materialen; staal en glas. Hier ontstond de grootstedelijke architectuur van de belle époque, mede dankzij Gustave Eiffel. Eiffel was een geniale constructeur, die in zijn tijd de vooruitgang in de architectuur flink vooruit heeft geholpen door de toepassing van staal, in plaats van zware, ouderwetse baksteenconstructies. Hij deed zijn eerste ervaringen op met metaalconstructies, toen hij nog voor spoorwegmaatschappijen in Frankrijk werkte. Nog voor dat hij aan de bouw begon van zijn bekendste werk, de toren die naar hem is genoemd, werd in 1876 het warenhuis Le Bon Marché voorzien van een door hem ontworpen moderne ijzer-glas-cocon. Al snel volgden andere ondernemers het voorbeeld van Aristide Boucicaut, de eigenaar van Le Bon Marché. Er ontstonden luxe 'grands magasins' met indrukwekkende architectuur, voorzien van immense glazen koepels, gedecoreerde trappen en omlopende gaanderijen. Zelden is er zoveel vernieuwend talent op het gebied van cultuur in Parijs bij elkaar geweest als tussen 1865 en het begin van de eerste wereldoorlog.

 

De koepel van glas en staal ontworpen door Atelliers Eiffel in 1876 voor het warenhuis Le Bon Marché

Deze blog neemt u mee langs de mooiste stalen overkappingen van de stad. Een aantal heb ik al eerder genoemd in diverse blogs, maar ik zet ze toch nog eens voor u op een rijtje. We beginnen, hoe kan het ook anders, op de boulevard Haussmann. Genoemd naar de stedenbouwkundige onder Napoleon III, die de opdracht kreeg om Parijs om te bouwen tot een moderne metropool. Het 'Haussmannisme' bepaalt tot op de dag van vandaag het straatbeeld van Parijs.

We beginnen op nr. 64 bij het onlangs voor 70 miljoen euro, gerestaureerde warenhuis Printemps Haussmann. Deze glazen koepel, geheel in art nouveau-stijl en een van de mooiste van Parijs dateert uit 1923. Maar liefst 42 meter hoog en opgebouwd uit 3185 glazen panelen. Helaas is de fraaie koepel niet meer te zien vanaf de begane grond en moet u naar de zesde etage, naar de Brasserie Printemps. Meer over dit warenhuis, lees dan ook mijn blog Printemps Paris

Een van de mooiste koepels van Parijs, die van het warenhuis Printemps

Inmiddels een beetje bekomen van zoveel schoonheid, dan begeven we ons naar de buurman van Printemps op nr. 40. Het chique warenhuis Galeries Lafayette. In december 1893 openden de neven Théophile Bader en Alphonse Kahn een winkel met naaigerief, dat 'Aux Galeries Lafayette' werd genoemd. De naam van de winkel verwees naar het oorspronkelijke adres aan de rue La Fayette, op wandelafstand van de Opera Garnier. In 1905 gaf Bader de Franse architect Georges Chedanne de opdracht om de nieuw aangekochte gebouwen (rue la Fayette 38, 40 en 42) volledig te verbouwen, wat duurde tot in 1907.  Weer een aantal jaren later werd Galeries Lafayette uitgebreid met de aankoop van het pand aan de boulevard Haussmann nummer 15 en groeide uit tot het indrukwekkende warenhuis dat we nu kennen. In 1912 kreeg Galeries Lafayette de monumentale koepel in Byzantijnse stijl van gekleurd glas en smeedijzer, een ontwerp van de Franse architect Ferdinand Chanut. Maar liefst 33 meter hoog.

De koepel van Galeries Lafayette, gezien vanaf de derde etage van het warenhuis

Het metalen frame steunt op 10 punten en is voorzien van  gebrandschilderd glas, rijkelijk versierd met bloemmotieven, dat weer zorgt voor een prachtig goudkleurig licht.  De rijk geornamenteerde balustrades zijn van de hand van Louis Majorelle. De koepel gaf het gebouw de bijnaam 'Magasin Coupole'.

Fraai uitzicht op de bijzondere ijzeren constructie, te zien op de 5e etage van Galeries Lafayette

TIP: Vanaf de derde etage heeft u een prachtig overzicht, en wat u zeker moet doen is een bezoek brengen aan de vijfde etage, waar u door de binnenramen kunt kijken naar de speciale ijzeren constructie van de achterkant van de koepel. Met de roltrappen gaat u vervolgens naar de zevende etage en daarna met trappen naar de achtste. Vanaf het terras wordt u  gratis getrakteerd op een adembenemend uitzicht over Parijs. Met name het uitzicht op de Opera Garnier is spectaculair. Volgens een gedenksteen is op dit zelfde dak op 19 januari 1919 een vliegtuig geland. Ook kunt u de stalen buitenconstructie bekijken die de grote binnenkoepel van daglicht voorziet.

Spectaculair, het interieur van de Franse bank Société Générale

Een klein stukje verder, in de driehoek van de boulevard Haussmann (ter hoogte van nr. 29), rue Halévy en de rue Gluck ligt een financiële parel. Het vroegere hoofdkantoor van de Franse bank Société Générale. mijn collega blogger en journalist Frank Renout noemt dit het allermooiste bankgebouw van Frankrijk, zo niet van de wereld. En ik moet hem gelijk geven. De architectuur van het interieur is werkelijk adembenemend. Eerlijk is eerlijk het is ook dankzij Frank dat ik dit gebouw heb ontdekt. De ingang zit op de hoek van de rue Halévy en de rue Gluck. Maar als je hier eenmaal binnen bent, je moet namelijk eerst de elektronische beveiliging door, dan valt je mond open van verbazing.

Decor art déco uit 1906 -  Photo credits: Wikimedia

Het prachtige art déco interieur van donker hout, marmer en glas uit 1906, van de architect Jacques Hermant, is zo overweldigend, dat je ogen te kort komt. Ik denk dat de alom aanwezige bewakingscamera's mij minutenlang, alsmaar om mijn as draaiend, met open mond hebben zien staan. Een grote ronde hal met boven in een glazen koepeldak met een diameter van 24 meter, opgebouwd uit 51 delen van glas en staal. De mozaïekvloer is een juweeltje op zich. En volgens mij is het ook allemaal bladgoud wat er blinkt. Oh ja, jammer genoeg mag je er niet fotograferen. Zelfs mijn smekende ogen maakte geen indruk op de bewaking die onmiddellijk kwam aangesneld toen ze bemerkte dat ik uitbundig aan het fotograferen was geslagen. Gelukkig heb ik een foto van de verplichte wissessie kunnen behouden door het wieltje van mijn Canon niet linksom maar rechtsom te draaien.

De ronde kluisdeur heeft een diameter van 2,76 meter en weegt 18 ton. Honderd jaar geleden is deze deur met negen paarden van het treinstation naar dit kantoor getrokken

Wij vervolgen onze weg richting de place l'Opéra, steken de drukke boulevard des Capucines over, om vervolgens de eerste straat links in te gaan. Tegenover het metrostation Quatre Septembre in de gelijknamige straat bevindt zich nog een staaltje van Parijse commerciële architectuur gebouwd in de periode 1876 - 1883. Het hoofdkantoor van de Franse bank Credit Lyonnais en inmiddels een historisch monument.  Het is gelegen in de vierhoek gevormd door de rue du Quatre-Septembre, de rue de Choiseul, boulevard des Italiens, en de rue de Gramont. Helaas is het immense gebouw na een felle brand op zondag 5 mei, 1996 en de restauratie in 2008, verdeeld in twee gedeelten.

Le Centorial in het vroegere hoofdkantoor van de bank Credits Lyonnais - Photo credits Wikimedia

Op de rue Quatre Septembre 16 - 18 zit nu de ingang naar het kantorencomplex 'Le Centorial' die u zeker moet binnengaan. Het herbergt 39.000 M² aan kantoren, verdeeld over zeven etages inclusief de begane grond. Via een indrukwekkende marmeren trappenhal komt u terecht onder de 17 meter hoge koepel van staal en glas eveneens gemaakt door het ingenieursbureau Ateliers Eiffel. De vroegere binnenplaats is in 2001 geheel overdekt met glas naar het voorbeeld van de overkapping van het Pavillon de Flore van het Musée du Louvre. Het immense atrium heeft drie etages, ook weer uitgevoerd in glas. Saillant detail is dat de eerste eigenaar het gebouw in 1876 zo heeft laten ontwerpen, dat bij faillissement van de bank (in die tijd speelde dat dus ook al) het gebouw op een eenvoudige wijze zou kunnen worden omgebouwd tot een warenhuis. In januari 2013 vormde dit fraaie gebouw nog het decor voor de 'Fashion Show - Spring Summer 2013 - van Donatella Versace.

De 'personeelsingang' van het hoofdkantoor van de bank Credits Lyonnais aan de boulevard des Italiens - Photo credits: Wikimedia

 

De ingang naar het hoofdkantoor van de bank bevindt zich aan de zijde van de boulevard des Italiens. Helaas is het historische pand niet meer eigendom van de bank. Na de hevige brand in 1996 verkocht Credit Lyonnais zijn hoofdkwartier voor de lieve som van 1,3 miljard Euro aan de verzekeraar AIG.

Bij de uitgang van Le Centorial gaan we linksaf en vervolgen de rue Quatre Septembre tot we aan de linkerzijde de rue Vivienne tegenkomen. Deze lopen we in zijn geheel af tot aan de boulevard Montmartre. Op de boulevard Montmartre vindt u bij nummer 12 de Passage Jouffroy (140 m) uit 1845. Een drukke passage met de meest originele winkeltjes, die de nieuwsgierige bezoeker trakteren op allerlei verrassingen. Miniaturen, affiches, handgemaakt speelgoed en prachtige wandelstokken van de Frères Ségas. Middenin, de uitgang van het wassenbeeldenmuseum Musée Grévin. De hoofdingang zit aan de boulevard Montmartre nr. 10.  Zeer de moeite waard, al was het alleen al voor het “Palais de Mirages”. Dit betoverende spiegelpaleis  met zijn “Son et Lumière” (geluid– en lichtshow) stond in 1900 al opgesteld op de wereld-tentoonstelling in Parijs en is toen aangekocht door het museum. Achter in de passage ziet u het hotel Chopin met een gevel die dateert uit 1850. Een charmant hotel met slechts 35 kamers.

De overkapping van staal en glas in de passage Verdeau

Trappen aan de linkerzijde brengen u naar het tweede gedeelte van deze passage vol met boekenstalletjes maar ook meteen een van de mooiste fotozaken van Parijs: Photo Verdeau. U koopt daar originele vintage prints van bekende fotografen. Neem even de moeite om naar boven te kijken voor een nieuw staaltje uit de tijd van de industriële revolutie. De komst van de industriële revolutie, met de uitvinding van staal en glas als bouwmaterialen, gaf het woord flaneren een diepere betekenis. Er ontstaan verkeersvrije overdekte galerijen met hoge glazen daken met sierlijke gietijzeren constructies, die een overdekte passage vormen van de ene straat naar de andere.  Winkelparadijzen, centra van cultuur en vermaak voor het 19de - eeuwse winkelpubliek. Parijs telde in de 19de eeuw meer dan honderd van deze kleine werelden. Tegenwoordig zijn er nog zeventien over. (Tip: lees ook mijn blog over de 'glazen straatjes')

Last but not least stel ik toch maar even voor om de metro te nemen bij het station Bonne Nouvelle (op de boulevard Montmartre). We nemen lijn 8 richting Balard en stappen over bij Opéra op lijn 1, richting La Défense. We stappen uit bij het metrostation Champs Elysées Clémenceau. Bij de uitgang zien we het einddoel van onze rondgang; het meest indrukwekkende staaltje van Eiffels bouwkunst na de Eiffeltoren, namelijk de glazen overkapping van het Grand Palais.

Het allermooiste staaltje van techniek van het ingenieusbureau van Eiffel; het Grand Palais

Het Grand Palais is een prachtige art-nouveau constructie uit staal en glas. Het gebouw heeft zelfs de grootste dakconstructie in smeedijzer, staal en glas ter wereld. Er kwam maar liefst 9.400 ton staal, 15.000 vierkante meter glas en zo’n 5.000 vierkante meter zink aan te pas. Nadat in 1993 een van de glazen platen naar beneden viel, werd het gebouw meer dan een decennium gesloten in verband met renovatie. Het eerste deel van het Grand Palais heropende in 2004 en in 2007 was de renovatie compleet. Tijdens de renovatie werd de metalen structuur van de 240 meter lange hal hersteld, het glas vervangen en het dak volledig gerepareerd. Sinds de heropening doet het gebouw dienst als tentoonstellingsruimte waar allerlei evenementen plaatsvinden. Een deel is in gebruik als museum, terwijl in een ander deel vaak andere evenementen plaatsvinden, zoals de veiling van het bezit van Yves Saint Laurent en zijn partner Pierre Bergé, extravagante modeshows van Parijse top designers zoals Karl Lagerfeld van Channel of het jaarlijks terugkerend evenement Monumenta. 

Het monument in cijfers:

Nuttig oppervlak van het Grand Palais: 72.000 m²

Oppervlakte van het schip: 13.500 m²

Lengte van het schip: 200 m, breedte: 50 m tot 100 m.

Hoogte van het schip: 45 m onder de koepel en 60 m onder de bal van de campanile

Totaal gewicht van het stalen dak: 8.500 ton